|
22سال از روزی میگذرد که نخستین شماره روزنامه همدانپیام در بهمنماه ۱۳۸۳ با نگاهی مردمی و رویکردی بومی روی پیشخوان دکههای روزنامهفروشی همدان قرار گرفت. روزنامهای که از همان آغاز تلاش کرد صدای مردم باشد و روایتگر مسائل، دغدغهها و خواستههای شهروندان استان همدان شود.
به مناسبت ۲۲ سالگی این روزنامه، به میان مردم رفتیم تا از اقشار مختلف جامعه بپرسیم رسانهها و مطبوعات را چگونه میبینند و روزنامهها تا چه اندازه توانستهاند پاسخگوی انتظارات آنها باشند.
در گفتوگو با شهروندان، نخستین موضوعی که بارها تکرار میشود، تغییر شیوه دریافت اخبار است.
جوانی که دانشجو است، میگوید: بیشتر اخبار را از شبکههای اجتماعی دنبال میکنم، چون سریعتر است، اما وقتی گزارش تحلیلی یا پرونده اجتماعی میخواهم، ترجیح میدهم روزنامه بخوانم. خبرهای کوتاه فضای مجازی عمق ندارند.
در مقابل، مرد میانسالی که کارمند است، معتقد است هنوز هم روزنامه جایگاه خاص خود را دارد: روزنامه برای من منبع قابل اعتمادتر خبر است. شاید هر روز نخرم، اما هفتهای یکی دو بار حتما میخوانم، به خصوص وقتی بخواهم در جریان مسائل استان قرار بگیرم.
یکی از کسبه بازار همدان نگاه متفاوتی دارد، او در این باره میگوید: صادقانه بگویم، وقت روزنامه خواندن ندارم. بیشتر اخبار را از تلویزیون یا گوشی دنبال میکنم، اما اگر روزنامهای باشد که مشکلات صنفی ما را پیگیری کند، بایدسراغش میروم.
او معتقد است روزنامهها باید بیش از پیش به مشکلات اقتصادی، مالیات، گرانی و رکود بازار بپردازند.
در این میان، سالمندان همچنان از وفادارترین مخاطبان مطبوعات چاپی به شمار میآیند. مرد بازنشستهای که سالهاست روزنامه میخواند، میگوید: روزنامه خواندن برای من عادت قدیمی است. صبح بدون روزنامه انگار چیزی کم است.
خبرهای چاپی را قابل اعتمادتر میدانم و دوست دارم اتفاقات شهرم را از این طریق دنبال کنم.
او همدانپیام را رسانهای محلی میداند که میتواند با پرداختن بیشتر به مشکلات محلات، ارتباط نزدیکتری با مردم برقرار کند.
یکی از رانندگان تاکسی هم نظر جالبی دارد: در طول روز مسافرهای زیادی سوار میشوند و بیشتر بحثها درباره گرانی و مشکلات شهری است. اگر روزنامهها بتوانند این حرفها را جمع کنند و به گوش مسئولان برسانند، خیلی تأثیرگذارتر میشوند. او معتقد است رسانه محلی باید زبان مردم کوچه و بازار باشد.
در گفتوگو با یک فروشنده کیوسک مطبوعاتی، واقعیتهای بازار مطبوعات آشکارتر میشود. او میگوید: فروش روزنامه نسبت به سالهای قبل خیلی کمتر شده است. بیشتر مردم ترجیح میدهند خبر را از تلفن همراه بخوانند. با این حال، هنوز هم مشتریهای ثابت داریم؛ به خصوص افراد مسن یا کسانی که به جدول و مطالب سرگرمی علاقه دارند.
خانهداری که برای خرید روزنامه به دکه آمده است، میگوید: من بیشتر به خاطر جدول و بعضی مطالب اجتماعی روزنامه میخرم. اخبار سیاسی را کمتر دنبال میکنم، اما دوست دارم بدانم در شهرم چه میگذرد. او معتقد است اگر روزنامهها بخشهای خانوادگی و اجتماعی بیشتری داشته باشند، مخاطبان زن بیشتری جذب میکنند.
از سوی دیگر، فرهنگیان نگاه تحلیلیتری به رسانه دارند. معلمی که سالهاست همدانپیام را میشناسد، میگوید: رسانه محلی نقش مهمی در آگاهیبخشی دارد. همدانپیام میتواند با گزارشهای میدانی و گفتوگو با مردم، پلی بین جامعه و مسئولان باشد. آموزش رسانهای و پرداختن به مسائل فرهنگی هم میتواند از نقاط قوت آن باشد.
در میان گفتوگوها، نام همدانپیام برای برخی آشنا و برای برخی کمتر شناختهشده است. جوانی که در یک فروشگاه کار میکند، میگوید: راستش شناخت زیادی از این روزنامه ندارم، چون بیشتر اخبار را از فضای مجازی میگیرم. اما اگر روزنامهها در شبکههای اجتماعی فعالتر باشند، شاید نسل ما هم بیشتر با آنها ارتباط بگیرد.
در مقابل، یکی از مخاطبان ثابت همدانپیام با رضایت از این روزنامه یاد میکند: همدانپیام را هم چاپی میخوانم و هم در فضای مجازی دنبال میکنم. به نظرم نسبت به خیلی از روزنامههای استانی، مردمیتر است و مسائل روز جامعه را بهتر منعکس میکند. البته اگر بخشهای سرگرمی و فرهنگی بیشتری داشته باشد، جذابتر هم میشود.
جمعبندی گفتوگو با اقشار مختلف نشان میدهد که اگرچه فضای مجازی بخش بزرگی از مخاطبان را به خود جذب کرده، اما مطبوعات چاپی همچنان میتوانند نقش مؤثری ایفا کنند؛ به شرط آنکه با مردم همراهتر باشند و مطالبات واقعی جامعه را بازتاب دهند.
همدانپیام در ۲۲ سالگی، با تکیه بر تجربه، اعتماد مخاطبان و نگاه مردمی، میتواند مسیر آینده خود را پررنگتر ادامه دهد؛ مسیری که اگر بیش از پیش با صدای مردم همجهت شود، همچنان جایگاه خود را در میان رسانههای محلی حفظ خواهد کرد.
|
