یکی از نقاط قوت عملکردی دولتهای پس از انقلاب توجه به آموزش پزشکی و تربیت پزشک به نوعی است که کشور را از واردکننده پزشک به واردکننده گردشگر سلامت برای درمان در کشور تبدیل کرده است.
اما چند سالی است این نقطه قوت در حال کمرنگ شدن است و هشدارها درباره کمبود پزشک و نبود متخصص در بسیاری از رشته ها در آینده به صدا درآمده است.
وضعیتی که در صورت تحقق می تواند کشور را دوباره به واردکننده پزشک و فرستنده بیمار برای درمان به خارج از کشور تبدیل کند.
در این زمینه دولت و مجلس تصمیم به افزایش ظرفیت رشتههای پزشکی گرفتهاند اما این تصمیم با چالشهایی روبرو است.
در این زمینه همچنین کمبود پزشک در مناطق محروم و تمرکز بخش عمدهای از پزشکان در کلانشهرها، دسترسی به خدمات درمانی را محدود و بحران توزیع نیروی انسانی را تشدید کرده است.
در این زمینه یک عضو کمیسیون بهداشت گفته است؛« کمبود پزشک واقعی و جدی است و افزایش ظرفیت همراه با توسعه زیرساختها ضرورت دارد. گستردگی جغرافیایی کشور، پراکندگی جمعیت و وجود روستاها و شهرستانهای متعدد موجب شده است شدت کمبود پزشک در بسیاری از مناطق محسوس باشد.علاوه بر کمبود عددی پزشک، از ظرفیت پزشکان موجود نیز بهدرستی استفاده نمیشود.»
با این حال عضو دیگر کمیسیون بهداشت بر این باور است؛«افزایش ظرفیت بدون تأمین زیرساختها و اصلاح سیاستهای نگهداشت پزشکان، به افت کیفیت آموزش پزشکی و تضعیف نظام سلامت منجر خواهد شد.مسئله اساسی، ناتوانی در نگهداشت پزشکان پس از فارغالتحصیلی است. تا زمانی که مشکل معیشت و جذابیت حرفه پزشکی حل نشود، افزایش ظرفیت پذیرش دانشجوی پزشکی به بهبود ارائه خدمات درمانی منجر نخواهد شد.»
این دو دیدگاه دو عضو کمیسیون بهداشت مجلس نشان میدهد حل مشکلات حوزه پزشکی به ویژه تربیت پزشک و توزیع عادلانه پزشک نیازمند ورود جدی دولت و مجلس و رفع چالشهای اساسی در این حوزه است.
موضوعی که در استان نیز با توجه به سرمایهگذاری انجام شده برای گردشگری سلامت و همچنین سلامت مردم نیازمند توجه جدی و رفع چالشها به شکلی اساسی و ریشهای است.
