در اقتصاد مقاومتی به عنوان یک رویکرد استراتژیک در راستای حفظ و تقویت اقتصاد با تکیه بر منابع درونی، کارآفرینی به عنوان نیروی محرکهای که باعث شناسایی فرصتها و بسیج منابع می شود، از جایگاه و اهمیت بالایی برخوردار است.
تأکید بر تأمین شرایط و فعالسازی تمامی امکانات، منابع مالی، سرمایههای انسانی و علمی کشور به منظور توسعه کارآفرینی و به حداکثر رساندن مشارکت آحاد جامعه در فعالیتهای اقتصادی در سیاستهای کلی اقتصاد مقاومتی نشان دهنده اهمیت و ضرورت سیاستگذاری در راستای موضوع کارآفرینی است.
از طرفی مردمی بودن، درونزایی و برونگرایی در اقتصاد ایجاب می کند که به موضوع کارآفرینی توجه ویژه ای شود.
ضرورت پیوند این دو مفهوم در شرایط تحریم بیشتر خود را نشان می دهد؛ چراکه کارآفرینان با تمرکز بر تحقیق و توسعه داخلی، میتوانند راهحلهای جایگزین ارائه دهند و وابستگی به بیرون را کاهش دهند و ساختار اقتصادی را متنوع و متعادل سازند.
از این جهت کارآفرینی با تکیه بر توانمندیهای داخلی، بهترین مسیر برای تبدیل تحریم و محدودیتها به فرصت است.
موضوع مهم دیگر مربوط به سرمایه انسانی است که بزرگ ترین سرمایه هر ملتی محسوب میشود.
در این زمینه کارآفرینی مولد با ایجاد شغلهای با ارزش افزوده بالا، از خروج نخبگان جلوگیری کرده و به حفظ و تقویت سرمایه انسانی کمک می کند.
به هر حال با توجه به ارتباط ناگسستنی کارآفرینی با اقتصاد مقاومتی در ابعاد مختلف، می توان گفت این مهم موتور اصلی استقلال اقتصادی و تضمینکننده آینده اقتصاد در بلندمدت است. از این رو لازم است در برنامه ریزی های کلان اقتصادی و سیاستگذاری های راهبردی، توجه خاصی به مقوله کارآفرینی شود تا اقتصاد مقاومتی محقق و زمینه های توسعه اقتصاد بیش از پیش فراهم گردد.
