ستارههای آسمان هنر، آرام و بیصدا یکییکی خاموش میشوند. هر کدام که فرو میافتند، آسمان فرهنگ و هنر تکهای از نور خود را از دست میدهد. تلخی این خاموشیها فقط در غیابشان نیست، بلکه در غفلتی است که ما در روزهای روشن بودنشان داریم؛ همان روزهایی که میتوانستیم از گرمای نگاهشان بهره ببریم، دستشان را به احترام بفشاریم و نورشان را قدر بدانیم، اما سرگرم شلوغیها و بیتفاوتیها شدیم.
بسیاری از بزرگان، سالهای پایانی عمرشان را نه بر قله افتخار که در سایه فراموشی میگذرانند. دلگیر از اینکه همه آن عشق و تلاش، در هیاهوی گذر زمان کمرنگ شد. و چه اندوهی بالاتر از اینکه هنرمندی که عمری برای شادی، اندیشه و فرهنگ ما جنگید، با قلبی خسته و نگاهی پر از حسرت از این جهان برود.
استاد نصرا... عبادی، که خود میگفت «بازیگری برای من لذت معنوی دارد»، چندین دهه این لذت را با مردمش تقسیم کرد. بر صحنه ایستاد، قصه گفت، شاگرد پروراند و با هر نمایش، پنجرهای تازه به جهان گشود. او پدر تئاتر نوین همدان بود، اما فراتر از آن، معلمی بیادعا و همراهی مهربان برای نسلهای جوانتر.
شاید وقت آن رسیده که پیش از آنکه چراغی خاموش شود، پیش از آنکه صدایی برای همیشه در سکوت جاودان محو شود، به دیدارشان برویم، از آنها بیاموزیم و حرمتشان را پاس بداریم.
این روزها، همدان داغدار استاد عبادی است؛ ستارهای که آسمان فرهنگ این دیار را روشن کرده بود و اکنون، صحنه تئاتر این شهر برای همیشه دلتنگ نوری خواهد بود که دیگر بازنمیگردد.
همدان در شامگاه جمعه ۱۷ مردادماه، یکی از نامآورترین هنرمندان خود را بدرقه کرد. استاد نصرا... عبادی، پیشکسوت برجسته تئاتر، بازیگر، نویسنده و کارگردان باسابقه، در ۹۰ سالگی و پس از عمری پربار در خدمت به هنر، در بیمارستان بهشتی این شهر چشم از جهان فروبست.
عبادی، متولد سال ۱۳۱۲ در همدان، از نخستین فارغالتحصیلان دانشکده هنرهای زیبا دانشگاه تهران بود. او در سال ۱۳۲۴ با عضویت در انجمن نمایش دبیرستان پهلوی به سرپرستی زندهیاد سیفا.... گلپریان، نخستین گامهای خود را بر صحنه برداشت و از همان آغاز، بازیگری را «لذتی معنوی» و رسالتی فرهنگی میدانست.
پس از پایان تحصیلات، به زادگاهش بازگشت و فعالیت هنریاش را با انرژی و علاقهای بیپایان ادامه داد. در سال ۱۳۲۷ به مدت سه سال در محل قدیم رادیو همدان- واقع در طبقه بالای اداره پست و تلگراف خیابان بینالنهرین- نمایشنامههایی را برای پخش رادیویی اجرا کرد. سپس با همراهی دوستانش در تئاتر اکباتان و با حمایت سازمان شیر و خورشید، نمایشهایی را روی صحنه برد که با استقبال گسترده مردم مواجه شد.
در سالهای شکوفایی تئاتر همدان، استاد عبادی در تماشاخانههای مختلف این شهر آثار نمایشی متعددی را اجرا کرد و همواره در قامت داور جشنواره تئاتر فجر و جشنوارههای استانی، نقشی مؤثر در ارزیابی و هدایت جریان تئاتر داشت. او علاوه بر بازیگری، نویسندگی و کارگردانی، همواره به عنوان معلم و مشوق نسلهای جوانتر شناخته میشد.
چندین دهه فعالیت مداوم در عرصه نمایش، کارنامهای پربار برای او رقم زد؛ کارنامهای که نه تنها از نظر هنری ارزشمند است، بلکه به دلیل فروتنی، اخلاق و صداقت حرفهای این هنرمند، جایگاه ویژهای در خاطره جمعی همدان دارد.
اوج قدردانی از سالها تلاش و نقشآفرینی استاد عبادی در مهرماه ۱۳۹۴ و همزمان با برگزاری جشنواره بینالمللی تئاتر کودک و نوجوان رقم خورد، زمانی که «پلاتوی شماره2» مجموعه فرهنگی بوعلی به نام او نامگذاری شد. این مکان تا امروز محلی برای اجرای نمایشهای کارگاهی و تجربههای نو هنرجویان و هنرمندان جوان است و یاد و نام این هنرمند را برای همیشه زنده نگاه خواهد داشت.
نصرا.... عبادی برای همدان فقط یک هنرمند نبود؛ او معلمی بیادعا و بخشی از هویت فرهنگی دیار الوند بود. با درگذشت او، صحنه نمایش همدان یکی از ستونهای خود را از دست داد، اما میراث او در قلب هنرمندان و علاقهمندان به تئاتر همچنان خواهد درخشید.
صحنههای روشن امروز، روزی بر دوش کسانی ساخته شد که با دستان خسته و دلهایی عاشق، بیهیچ چشمداشتی در تاریکی تمرین کردند و در روشنای صحنه درخشیدند.
هر نورافکنی که امروز بر پرده میتابد، و هر پردهای که بالا میرود، وامدار نفسهای گرم و گامهای استواری است که پیش از ما بر این زمین کوبیده شدهاند.
قدر هنرمندان را باید در روزهای بودنشان دانست، نه وقتی که تصویرشان تنها بر دیوار یادبودها آویزان است. هر تشویق، هر نگاه، هر یادکرد، مرهمی است بر سالهای خستگی و تنهاییشان.
هنر با نفس همین بزرگان زنده است و چراغ صحنه با یادشان روشن. نگذاریم این چراغها در سکوت و بیمهری خاموش شوند، که هر خاموشی، تکهای از آسمان فرهنگ را تاریک میکند. و فردا، این ما خواهیم بود که در تاریکی به دنبال نوری آشنا میشویم.
