شخصیت، متانت و خوشخلقی از او بزرگ قهرمانی ساخته است که در مدت سالهای گذشته با وجود اینکه توانسته برای کشور و استان افتخارآفرین باشد، اما در گمنامی، منش قهرمانانه خود را پیش ببرد. از این دست ورزشکاران در استان کم نیستند، اسطورههایی که باید آنها را شناخت و تجربهشان را چراغ راه قرار داد.
مهدی پورصالحی ورزشکاری است که سالهای سال است در عرصه ملی و ورزش کاراته و تیراندازی خوش درخشیده و توانسته عناوین متعدد و مدالهای رنگارنگ را برای کشور و استان به ارمغان بیاورد.صالحی، متولد سال 1339شهر همدان است که ورزش را از 8 سالگی زمانی که هیجان و علاقه به تحرک و پویایی را در خود میدید، آغاز کرد او دلیل انتخاب رشته کاراته را فعال بودن این رشته به لحاظ جسمانی، کششی و قدرتی دانست.
پورصالحی در آن سالها (پیش از انقلاب) که امکانات ورزشی کمتری وجود داشت، پس از گذراندن یک دوره سخت آموزش کاراته، به لحاظ وضعیتی که برای ایران در جنگ 8 ساله پیش آمد به آموزش رزمی رزمندگان بسیجی پرداخت تا آنها با آمادگی لازم عازم نبرد با دشمن شوند. کارنامه قهرمانی او نه فقط به یادگیری کاراته و کسب مدال بلکه به قهرمانپروری برای دفاع از کشور هم میرسد. جنگ تمام شد اما او ورزش را تا الان که64 بهار از عمرش گذشته است ادامه داد. با این مقدمه از معرفی پیشکسوت کاراته استان، در هفته تربیت بدنی بر آن شدیم که گفتوگویی را با بنیانگذار کارته سبک "شوتوگان" در استان که مربی رشته تیراندازی نیز است داشته باشیم. متن زیر ماحصل این گفتوگو است.
بیوگرافی از خود برای شناخت خوانندگان داشته باشید.
مهدی پورصالحی هستم، متولد سال 1339 که از سن 8 سالگی حسب علاقه ورزش کاراته را انتخاب کردم. اما هماینک بیشتر روی آموزش متمرکز شدم، بهویژه اینکه الان در رشته تیراندازی هم ضمن همراهی تیم کاراته آموزشهای لازم را به علاقمندان ارائه میدهم.
با این سابقه مهمترین عامل ماندگاری شما در ورزش چه بوده است؟
رشتههای ورزشی وقتی سبب برآورده شدن نیاز روحی و روانی انسان شوند، شخص را به خود جذب کرده و ماندگار میکنند و این سبب میشود که فرد تا قهرمانی پیش برود و افتخاراتی کسب کند.
چرا بیشتر نوجوانان پس از مدتی ورزش را رها میکنند؟
وجود مربیهای ضعیف، کمتجربه، نوجوانان و جوانان را از ورزش فراری داده است. اساتید ما در زمان قدیم از اساتید مطرح مهد کاراته جهان بودند. جا دارد یادی از نخستین استاد خودم، استاد "نای تو" کنم که ما را به درستی به هدف رساند. استاد خوب شاگرد خوب پرورش میدهد یک استاد یا مربی ورزشی باید تمام تکنیکها را بلد باشد و باکسب تجربه دیگران را آموزش دهد. الان دیده میشود که مربیان روی ورزشکاران، فشار میآورند تا فقط مدرک بگیرند و مدال بیاورند که در نهایت این مدرک بگیرها به راحتی در یک سالن آغاز به آموزش میکنند.
چرا کاراته را یک ورزش خشن میدانند نظر شما در این مورد چیست؟
کاراته یک ورزش خشن نیست. طبق آمارهای تربیت بدنی، آسیبزایی این رشته حتی کمتر از فوتبال است. شاید خشن بودن این رشته به دلیل پخش فیلمهایی است که تصورات را به سمت خشونت برده است. نخستین آموزش در این رشته احترام است و اینکه تأکید میشود تکنیکها طوری اجرا شود که آسیب نزند.
زمان ما احترام به زمین ورزش چنان بود که حتی حاضر بودیم با حوله شخصی زمین را طی بکشیم. برای ورود به زمین ورزش موهایمان را از ته میزدیم. نظم، انضباط و احترام به مربی و زمینی که در آن آموزش میدیدیم، مهم بود.
عناوینی که تاکنون در 2رشتهای که در آن فعال هستید کسب کردید را بفرمایید؟
چندین بار در مسابقات کشوری رتبه نخست و دوم مسابقات را کسب کردم همچنین در لیگ برتر قهرمان کشور بوده و در تیراندازی هم مقام سومی غرب آسیایی را به دست آوردم. در مسابقات بینالمللی هم داور و مربی بوده و خوشبختانه تیم همدان را به نحو مطلوبی تا قهرمانی هدایت کردم.
چرا روال ورزشهایی مانند کاراته تغییر کرده است؟
الان بیشتر جوانان دنبال کسب مدال هستند. رفتن به المپیک نه با یک تن ورزیده بلکه با حرکات ساده هم محقق میشود، آموزشها کمتر شده است. زمان ما آموزشها و تمرینات مختلف برای آمادگی جسمی صبحها پس از بیداری و عصرها پس از کار و فعالیت روزانه انجام میشد.
جایگاه همدان در بحث ورزش چگونه میبینید؟
همدان در زمینه ورزش جایگاه خوبی دارد. حتی خانمها هم به رشتههای ورزش رزمی علاقمند شدند که آموزشها این را نشان میدهد اما امیدواریم تنها کسب مدال هدف نباشد و کیفیت در کنار کمیت قرار بگیرد.
مقایسهای با حمایت از ورزشکاران در زمان خود با حال حاضر داشته باشید؟
حمایتها قابل قیاس نیست و خدا را شکر بهتر هم میشود. هر چند اعتقاد دارم در حمایتهایی که دولت انجام میدهد، بین ورزشهایی مانند فوتبال، والیبال و کشتی با سایر ورزشها همچنان تفاوت وجود دارد اما در هر حال جوایز خوبی را برای مدالآوران در نظر میگیرند. سالنها و ورزشگاهها را برای ورزشکاران مهیا کردند.
دولت، بخش خصوصی، مدیران و ادارات، ورزشکاران را احترام گذاشته و او را تقدیر میکنند که این خود نشان از اهمیت رشتههای ورزشی و ارزش قائل شدن در عصر حاضر به ورزش است. این در حالی است که زمان ما، یک مدالآور تنها با یک تیشرت ورزشی تقدیر میشد.
بیشتر رزمی کاران روز آزمون کمربند مشکی برایشان روز خاص بوده است برای شما چطور؟
برای من هم این روز خاص بود، وقتی کمربند مشکی گرفتم در ابتدا اینکه یک فصل کتک خوردم چون اعتقاد بر این بود که نکند با این کمربند «باد به غبغب » ما بیفتد و دچار غرور شویم. راستش آن زمان هر کس کمربند مشکی میگرفت باید کل دوستانش را شام میداد.
آیا تا به حال حقتان در مسابقات ورزشی پایمال شده است؟
بله، حق من هم در مسابقات مثل بسیاری از ورزشکاران زایل شده است. در این سالها حس کردم گاهی در دادن مقام در حقم اجحاف شد و به جایزهای که لایق آن بودم نرسیدم.
در آن زمان به دلیل جنگ ایران و صدمات ناشی از آن، ورزشکار کمک حال دولت بود باید آموزش میداد و در سازندگی هم مشارکت میکرد اما الان همه در خدمت ورزش هستند تا ورزشکار بتواند مدال کسب کند و برای کشور افتخار بیاورد.
علاوه بر کاراته در چه رشتههایی فعال بودید؟
ورزش کاراته من به دوران قبل از انقلاب و جنگ و... بازمی گردد پس از آن بیشتر سر تمرین حاضر شدم و بیشتر آموزش دادم. رشته دوم من، تیراندازی است که از سال 65 به عنوان مربی و داور تیم ملی کشورهایی چون اتریش، آلمان، چک استرالیا و .... عازم شدم و البته مدالهایی را هم کسب کردم.
پای صحبت این عزیزان و این پدران پیشکسوت که سالها عمرشان را در ورزش سپری کردند که مینشینی جوانمردی را میآموزی و به درستی تفاوت بین قهرمان بودن و قهرمان ماندن را در مییابی.
سخن دلنشین اما پایانی این پیشکسوت و سرمایه استانی بیان اعتقاداتش در ورزش بود، به گفته او ورزش باید سالم باشد. آلوده به دوپینگ و سیاست نشود. اخلاق و جوانمردی حرف اول را بزند، چنان در فرد علاقه ایجاد کند که او را سالهای سال در ورزش همراهی نماید. ورزش صرفاً برای کسب مدال نیست سلامت روح و تن واجبتر است.
