|
یکی از اصول برنامهریزی توجه به مخاطرات و لحاظ کردن آنها در برنامهریزیها است تا آسیب این مخاطرات در برنامهها لحاظ شده و از هدررفت وقت و سرمایه در کشور پیشگیری شود.
اما واقعیت این است که در برنامهریزیها به مخاطرات توجه نمیشود که نمونههایی از آنها را یک مسئول سازمان زمینشناسی کشور مطرح کرده است.
مدیرکل دفتر برنامهریزی، فناوری و بودجه سازمان زمینشناسی کشور با بیان اینکه فرهنگ استفاده از نقشههای مخاطرات در کشور نهادینه نشده است، گفته است: این در حالی است که از ۴۳ مخاطره موجود در دنیا، ۳۴ مورد آن در ایران رخ میدهد، ۹۷ درصد از شهرهای کشور در معرض خطر زمینلرزه قرار دارند و همه تأسیات کوهستانی کشور در معرض رانش زمین و همه روستاها و شهرهای کشور در معرض خطر سیلاب هستند.
رضا جدیدی یادآور شده؛ اطلاعات پایه در اجرای طرحهای عمرانی بسیار مهم است و این در حالی است که فرهنگ استفاده از آن در کشور نهادینه نشده است.
وی خاطر نشان کرده؛ نمونه این اطلاعات نقشه ناپایداریهای منطقه طالقان است و بر اساس این دادهها نباید اجازه توسعه جاده در این منطقه را داشته باشیم، ولی با توسعه این منطقه در اسفند سال ۹۷، با وقوع زمینلغزش در جاده طالقان شاهد وقوع آتشسوزی و قطع لوله گاز بودیم. به گفته وی، در صورت توجه به نقشه زمینشناسی موجود در مدیریت طرحهای اجرایی، از بروز خسارت جلوگیری میشد.
جدیدی، نمونه دیگر آن را احداث سد گتوند عنوان کرد.
این مقام مسئول با بیان اینکه همه تأسیات کوهستانی کشور در معرض رانش زمین است، افزوده: همچنین ۳۰۰ دشت اصلی کشور در خطر فرونشست قرار دارند و این مورد را از ۲۰ سال قبل به نظام برنامهریزی کشور اعلام کردیم.
به گفته وی حدود ۲۰ سال است که خشکسالی با شدت و حدتهای متفاوت بخشهای کشور را تحت تأثیر قرار داده است.جدیدی، وقوع طوفانهای ریزگرد با منشأهای داخلی و خارجی را از دیگر مخاطرات کشور دانسته و گفته: از سوی این سازمان نقشههای فرونشست زمین، ذخایر آبی و کارستی، زمین لغزش، گرد و غبار در سالهای گذشته تهیه شده است و اخیرا به تأیید مسئولان رسید.
دقت در این سخنان نشان میدهد که به رغم فراهم بودن ارجاع به نقشههای مخاطرات، فرهنگ استفاده از آن در مسئولان وجود نداشته و این بیفرهنگی با هزینههای بسیاری برای کشور که نمونههایی از آن مطرح شده است، همراه بوده است.
هزینههایی که همچنان پرداخت آنها از جیب ملت در مواردی ادامه دارد.
اما این روند نمیتواند ادامه پیدا کند و کمبود منابع در کنار افزایش مخاطرات شرایطی را ایجاد کرده که باید برای نهادینه کردن فرهنگ استفاده از نقشههای مخاطرات توسط مسئولان در برنامهریزیها متوسل به قانون شد.
در این زمینه عمده کار متوجه مجلس است هر چند برای نمایندگان سخت است که برخلاف برخی وعدههایی که در ایام انتخابات دادهاند، بنابر نقشه مخاطرات عمل کنند اما راهی جز این برای صیانت از منابع انسانی و داشتههای کشور نیست.
|
