|
میگویند بسیاری از افراد بدون اینکه متوجه باشند، در حالت «بقا» زندگی میکنند.
در این وضعیت، تمرکز اصلی بر رفع نیازهای اساسی، اجتناب از خطرات و کنترل شرایط است. فردی که در حالت بقا قرار دارد، اغلب احساس خستگی، استرس، ناامیدی یا بیهدفی میکند. اما در نقطه مقابل، «شکوفایی» حالتی است که در آن فرد نهتنها از پس چالشهای زندگی برمیآید، بلکه رشد میکند، احساس رضایت و معنا دارد و بهطور مداوم در حال یادگیری و پیشرفت است.
البته آنها که از این نظرات میدهند، بیشتر فرد را عامل ماندن در بقا یا رسیدن به شکوفایی اعلام میکنند و نسخههایی برای شکوفایی فرد ارائه میکنند، در حالی که جامعه ایران را باید از این وضعیت استثنا کرد و عامل تلاش برای بقا را خارج از فرد و در حوادث و رویدادها و مدیریتهای نادرست جستجو کرد.
حوادثی که هر سال سختتر از سال قبل میشود و سال ۱۴۰۳ تا به اینجای کار شاید سختترین سال برای اکثریت مردم بوده است. سالی که رویدادهای سخت آن به همراه برخی رویدادهای امیدوارکننده، ترکیبی از فضای بیم و امید را در جامعه ایجاد کرده است.
حادثه هلیکوپتر ریاست جمهوری و فوت رئیسجمهور و وزیر امور خارجه و جمعی از مسئولان محلی، ترور هنیه، جنگ با رژیم صهیونیستی، افزایش تحریمها، بیارزشتر شدن پول ملی و از دست رفتن ارزش داراییهای مردم از جمله اتفاقاتی است که زندگی را برای مردم کشور سختتر کرده و با آنکه اتفاقاتی چون انتخابات رئیسجمهوری و امیدواری مردم به تغییر، اجرای وعده صادق یک و 2، تلاش برای رفع فیلترینگ و دیگر تلاشها امیدهایی را در جامعه ایجاد کرد، اما شعار وفاق و عملکرد دولتمردان استانی تا حدود زیادی بر نگرانیها افزود.
اما با این حال باید همراه آن شاعر شد که سرود؛ «شبهای هجر را گذراندیم و زندهایم ما را به سختجانی خود این گمان نبود»
سال سخت و تکرار سالهای سخت مردم ایران را به زندگی در لحظه و لذت بردن از لحظه عادت داده است و نگاه طنز به حوادث و شوخی با آنها را در جامعه افزایش داده است، فرهنگی که ریشه در تاریخ دارد و حافظ نیز بر آن تأکید کرده است؛ «می بیغش است دریاب وقتی خوش است بشتاب سال دگر که دارد امید نو بهاری»
مردم به این درک رسیدهاند که روزگار گذران است و باید در کنار هم و با حمایت هم روزگار را بگذرانند. البته این ظاهر است و در اصطلاح صورت با سیلی سرخ کردن است وگرنه مردم همواره و در آستانه سال نو در دل آرزو دارند و در اوج ناامیدی، باز به آینده اندک امیدی دارند تا شرایط شکوفایی حتی در مقیاسی کم فراهم شود.
«بیهوا از راه برس شبیه بارانهای پاییزی شبیه قاصدکها شبیه خبرهای خوب سالهاست منِ سختجان! چشم به راهِ یک دل خوشی سادهام.»
|
