|
پژوهشگران با بررسی شواهد موجود درباره تأثیر قهوه و ترکیبات زیستفعال آن بر سلامت عضلات اسکلتی دریافتند برخی ترکیبات موجود در قهوه ممکن است با مسیرهای زیستی مرتبط با عملکرد و سوختوساز عضلات ارتباط داشته باشند.
قهوه، نوشیدنی پرمصرفی است که به دلیل تأثیرات محرک و فواید احتمالی بر سلامت بدن، مورد توجه قرار دارد. این نوشیدنی منبع مهمی از ترکیبات زیستفعال مانند کافئین، اسیدهای هیدروکسیسینامیک، تریگونلین و دیترپنهاست که برخی از آنها خواص ضدالتهابی و آنتیاکسیدانی دارند.
مصرف منظم قهوه با کاهش خطر برخی سرطانها، بیماریهای قلبیعروقی، دیابت نوع ۲ و بیماریهای عصبیتخریبی مانند آلزایمر و پارکینسون مرتبط شناخته شده است. با این حال، ارتباط میان قهوه و ترکیبات زیستفعال آن با سلامت عضلات اسکلتی هنوز بهخوبی شناخته نشده است.
پژوهشگران در این پژوهش شواهد مربوط به تأثیر قهوه و ترکیبات زیستفعال آن بر سلامت عضلات اسکلتی (SM) را بررسی کردند. ابتدا برای شناسایی مطالعات انسانی، حیوانی و آزمایشگاهی درباره تأثیر قهوه، عصاره قهوه یا ترکیبات زیستفعال اصلی آن، جستوجوی نظاممند در چندین پایگاه داده انجام شد و تحقیقات منتشر شده بین سالهای ۲۰۱۴ تا ۲۰۲۵ در این بررسی قرار گرفتند.
مطالعات انسانی به جمعیت عمومی محدود شدند و پژوهشهایی که عمدتا بر عملکرد ورزشی یا تأثیرات افزایشدهنده عملکرد تمرکز داشتند، کنار گذاشته شدند. همچنین مرورهای علمی، چکیدههای کنفرانسها، فراتحلیلها، پروتکلها، فصلهای کتاب و نامههای ارسالی به سردبیران حذف شدند. پس از بررسی عنوان و چکیده مطالب بهدستآمده، متن کامل مطالعات نیز ارزیابی شد. اطلاعات مرتبط، ازجمله ویژگیهای مطالعات، نوع مواجهه، معیارهای اندازهگیری و یافتهها استخراج و در نهایت جمعبندی توصیفی انجام شد.
از میان بیش از ۲۱ هزار رکورد شناساییشده در جستوجوی پایگاههای داده، ۵۴ تحقیق برای بررسی نهایی انتخاب شدند. این تحقیقات شامل ۲۱ تحقیق آزمایشگاهی، ۱۹ تحقیق حیوانی، ۱۳ تحقیق انسانی و یک تحقیق با استفاده از هر سه مدل بودند. در تحقیقات آزمایشگاهی عمدتا از ردههای سلولی عضلات اسکلتی موش استفاده شده بود و تنها 2تحقیق روی سلولهای عضلانی یا میوتیوبهای انسانی انجام شده بود. اسید فرولیک نیز بیش از سایر ترکیبات فنولی در تحقیقات آزمایشگاهی بررسی شده بود.
اسید فرولیک در میوتیوبهای موش سبب افزایش تولید پروتئینهای مرتبط با فیبرهای عضلانی نوع I و IIa و کاهش تولید پروتئین مرتبط با نوع IIb شد، یافتهای که نشان میدهد این ماده ممکن است برنامه رشد عضلات را به سمت نوعی از فیبرهای عضلانی با ویژگیهای اکسیداتیو بیشتر تغییر دهد. نتایج تحقیق دیگری نشان داد اسید فرولیک تکثیر و تمایز سلولهای عضلانی نابالغ را متناسب با میزان و مدت مصرف افزایش میدهد تأثیری که احتمالا از طریق افزایش بیان ژنهای مرتبط با تشکیل استخوان ایجاد میشود.
نتایج چندین پژوهش آزمایشگاهی نشان دادند کافئین میتواند قطر میوتیوبها و سنتز پروتئین را کاهش دهد و مرگ سلولی را افزایش دهد. با این حال، در بسیاری از این تحقیقات از غلظتهایی استفاده شده بود که بهمراتب بیشتر از میزان معمول کافئین موجود در بدن انسان پس از مصرف قهوه است. تنها تحقیق آزمایشگاهی درباره تریگونلین نشان داد که این ترکیب میزان نیکوتینامید آدنین دینوکلئوتید (NAD+) را در میوتیوبهای انسانی بالغ و میوتیوبهای اولیه گرفته شده از موشهای سالخورده افزایش میدهد. همچنین تنها تحقیق آزمایشگاهی درباره کافستول، یکی از دیترپنها، نشان داد که این ماده جذب گلوکز تحریک شده توسط انسولین را در سلولهای عضلانی اسکلتی انسانی افزایش میدهد، تأثیری که با داروی ضد دیابت روزیگلیتازون قابل مقایسه بود.
نتایج پژوهش مشاهدهای نشان داد مصرف بیشتر قهوه، دریافت کلی کافئین یا مصرف قهوه کافئیندار بهتنهایی، با توده عضلانی بیشتر در دستها و پاها، پس از در نظر گرفتن شاخص توده بدنی، در افراد میانسال آمریکایی ارتباط دارد. یک تحلیل جداگانه نیز ارتباطی غیرخطی میان میزان دریافت کافئین و شاخص توده عضلانی اسکلتی پیدا کرد. مطالعات مشاهدهای دیگری که در جمعیتهای آسیایی انجام شدند نیز نشان دادند مصرف قهوه با توده عضلانی بیشتر ارتباط دارد و با کاهش توده عضلانی یا پیامدهای مرتبط با تحلیل عضلات، رابطه معکوس دارد.
همچنین در افراد مسن، ارتباط معکوسی میان مصرف قهوه و اختلال عملکرد یا ضعف جسمانی گزارش شده است. برای مثال، مصرف منظم قهوه در مقایسه با مصرف کم قهوه با کاهش خطر ضعف جسمانی در بزرگسالان اروپایی بالای ۵۵ سال همراه بود. در یک مطالعه آیندهنگر روی افراد مسن ۶۰ ساله و بالاتر نیز مصرف دستکم دو فنجان قهوه در روز با خطر کمتر اختلال حرکتی در مقایسه با افرادی که قهوه مصرف نمیکردند، همراه بود.
در مجموع، قهوه و برخی از ترکیبات زیستفعال آن ممکن است بر مسیرهای زیستی مرتبط با سوختوساز عضلات اسکلتی تأثیر بگذارند. با این حال، شواهد موجود برای نتیجهگیری درباره رابطه علت و معلولی کافی نیستند. بیشتر شواهد انسانی از مطالعات مشاهدهای به دست آمدهاند و در بسیاری از مطالعات پیشبالینی نیز از ترکیبات جداشده، عصارهها یا میزان مصرفی استفاده شده که ممکن است با مصرف معمول قهوه تفاوت داشته باشد.
مدیکال نیوز گزارش کرد، همچنین برای مشخص شدن اینکه قهوه و ترکیبات زیستفعال آن آیا در انسان تأثیر بالینی معناداری بر سلامت عضلات اسکلتی دارند یا خیر، به مطالعات مداخلهای بلندمدت با میزان مصرف مشخص و روشهای معتبر اندازهگیری سلامت عضلات نیاز است.
نتایج این پژوهش در نشریه Food & Function منتشر شده است.
|
