|
62 سال پیش در یکی از محلههای جنوب شهر تهران فرزندی متولد شد که حالا چشم و امید تعداد بسیاری از فرزندان این خطه به دستان اوست، کسانی که یا در مدرسههایی که ساخته است مشغول به تحصیل هستند یا در کارخانهای که دارد کسب روزی میکنند، اگرچه امروز او یک كارخانهدار بزرگ است اما از 6 سالگي براي كمك به پدرش كه يك كارگر ساده بود در کنار پدرش كار ميكرد تا شايد بتواند با اين كار كمكحال خانوادهاش باشد.
حاج حسین حیدری، مدرسهساز، خیر و کارآفرین نامآشنایی است کمتر کسی است که او را به خاطر دست خیرش نشناسد. از او بپرسی بزرگترین آرزویت چیست تنها نام مدرسهسازی را به زبان میآورد، کار ساخت مدرسه را از سال 1372 آغاز کرده و در همان سال در روستای آميشگين استان همدان که زادگاه پدریاش است نخستین مدرسهاش را ساخت که مدرسه راهنمايي پسرانه بود و بعد براي تکميل دوره تحصيل دانش آموزان اين روستا دبيرستان آميشگين را هم احداث کرد.
وی در هفته جهانی کارآفرینی میهمان دفتر همدان پیام بود و دقایقی را صرف بیان تجربههای چندین سال زندگیاش کرد که خواندن آن خالی از لطف نیست.
در این گفت و گو به بیان خاطرهای از سال 57 بود مشغول شد که حاکی از فروش ماشین برای دریافت وام و خرید خانه بود.
درحالی که لبخندی بر لب داشت ادامه داد: آن سال دیگر پولی نداشتم و برای دیدن یک سری جنس به یک کارخانه رفتم که به خاطر اشتباه یک کارگر صندوقهایی که حاوی اتو ذغالی بود آتش گرفت.
هر اتو 200 تومان بود، من هم پولی نداشتم و به صورت اعتباری چند اتو خریدم، برای خرید غذا و سایر وسایل هم از اعتبارم استفاده کردم، شبها تا نیمه شب کار میکردم و محصولی که تولید کرده بودم را در استانهای مختلف به مبلغ 20 هزار تومان فروختم، 20 هزار تومان آن سال با 200 میلیارد امروز برابری میکرد.
این کارآفرین نمونه کشوری هدفش از بیان این خاطره را تأثیر تلاش در موفقیت عنوان کرد و گفت: هر کسی که تلاش کند موفق میشود. جوانها فکرهای خوبی دارند اما امکانات ندارند، ما باید دستگیر جوانان باشیم.
او میگوید که هر چیز کوچکی که در اختیارش باشد را با کمی تغییرات به محصولی صادراتی تبدیل کرده و برای کشور ارزآوری میکند.
حیدری از جوان به عنوان آبروی این مملکت یاد میکند و ادامه میدهد: آدمهای موفق، دانا هستند و افراد را با توجه به تخصصشان مشغول به کار میکنند که در نهایت هم خودشان و هم آن افراد موفق میشوند.
او از قصدش برای احداث یک ورزشگاه برای بانوان و آقایان در روستای آمیشکین صحبت میکند و میگوید تنها هدفش از این کار این است که مسیر جوانان را از اعتیاد به سمت ورزش تغییر دهد؛ دوست دارم کمپهای ترک اعتیاد به زودی جمع شود و باشگاههای ورزشی افزایش یابد.
این خیر و مدرسهساز بیان میکند: جوانان روستائی استعداد زیادی دارند و باید دلسوزانه آنها را هدایت کنیم.
او در پایان صحبتهایش به افرادی که توانایی مالی دارند، توصیه میکند: قبل از اینکه از این دنیا بروید دست جوانان را بگیرید، باغچه آخرت خود را آبیاری کنید تا آرامش داشته باشید. هر فردی که مشکلی دارد با یک امید پیش شما میآید امیدش را ناامید نکنید. با خدا معامله کنید و به او متصل باشید؛ بهترین روزهای زندگی من زمانی است که مدرسه افتتاح میکنم و تنها آرزویم مدرسهسازی بوده است. با عشق برای جوانان این سرزمین کار میکنم.
|
