|
زندگی اقشاری از جامعه بهویژه جوانان و نوجوانان با کمترین مشکلات و مصائب گاه به یاس ختم میشود که در صورت بیتوجهی به ارائه پادزهرهای مناسب، فردای این قشر حساس را به مرز نیستی میکشاند.
کجخلقی، کمتحملی، پرخاشگری، بیاشتهایی، جویدن ناخن، پرسهزدن و راهرفتن با بیقراری، مجموعه نشانهها و علائم وجود استرس و ناامیدی در جوانان و نوجوانانی است که در میانه تغییرات هورمونی بدن، نگاههای کنجکاوانه و حساس والدین و حوادث ناجوانمردانه جامعه گرفتار شدهاند. اختلالات روانی-رفتاری که آخرین آمار وزارت بهداشت هم آن را تأیید میکند.
ایرج حریرچی سخنگوی وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی در این باره اعلام کرد: 4/23 درصد از بالغان در ایران دچار یک اختلال روانپزشکی هستند که 6/27 درصد این افراد را زنان و 4/19 درصد را مردان تشکیل میدهند؛ از هر 4 نفر بالای ۱۵ سال یک نفر دچار اختلال روانپزشکی است.
آنچه این روزها بیش از همه موجب نگرانی خانوادهها شده و سرگردان به دنبال راه چارهای میگردند اما در سایه کمتوجهی مسئولان و فضای اجتماعی، به درِ بسته میخورند.
موضوعی که به باور روانشناسان، نیاز به همیاری گروهی میان خانواده، رسانه و مسئولان دارد تا بتوان با تشکیل گروه درمانی، ایجاد فضای پرنشاط و پرکردن فراغت جوانان و نوجوانان بر اساس میل آنان نه خانواده در کنار پخشنکردن فیلمها و سریال هایی با بار منفی سدی جلوی سونامی ناامیدی و یاس و آسیبهای پیرو آن زد.
احساس بیآیندگی را دریابیم
یک روانشناس بالینی در گفتوگو با ایرنا، دلیل ایجاد احساس یأس در میان قشری که قرار است نیروی فعال آینده کشور شود را اینگونه توضیح میدهد: هدف از درس خواندن دانشآموز و دانشجو، رسیدن به آیندهای روشن و عاری از هر گونه چالش و مشکلات و کسب پایگاه اجتماعی است؛ اما اتفاقاتی همچون ناپایداری اقتصادی و منازعات اجتماعی و بسیاری موارد دیگر که در ماههای گذشته شاهد آن بودهایم، احساس بیآیندگی و ناامیدی از آینده را در میان این قشر جامعه بهوجود آورده است.
اصغر کیهان نیا در تکمیل سخنان خود، به نمونههای بارز این احساس در جملاتی که نوجوانان و جوانان بر زبان میرانند اشاره میکند و میگوید: همین که عنوان میکنند «نتیجه این همه تحصیل بیکاری است یا چرا ازدواج کنم و یکی مانند خود را تحویل جامعه دهم!» حکایت از وجود احساس بیآیندگی در میان جوانان و نوجوانان دارد؛ اینها جملاتی است که از زبان مراجعهکنندگان خود شنیدهام و تصور واهی نیست. این مشاور و نویسنده کتابهای خانواده، انتشار اخباری مربوط به جنگ و منازعات اجتماعی را هم در اشاعه یأس و ناامیدی بیتأثیر نمیداند.
عوامل همذات پنداری را برچینیم
کیهاننیا درباره راهکارهای پیشگیری از اشاعه سم یأس و ناامیدی یادآور میشود: ورزش کردن زیاد به دلیل اینکه کاملا فرد را از نظر جسمی و روحی به تعادل میرساند بسیار مؤثر است. شادی و نشاط هم درمانگر است اما وقتی از اینها یاد میکنیم نگاهها به این سمت کشانده میشود که شادی کجا بود. همین صحبت، مسئولیت مسئولان مربوطه را 2 چندان میکند مبنی بر اینکه با ایجاد فضای با نشاط و شادیآور و پخشنکردن برنامهها و سریالهای پر درد و آلام بتوانند این فضای ناامیدی را اندکی کنار بزنند.
وی خاطرنشان میکند: یادمان نرود انتشار فیلم و همچنین مطلبی سراسر آشوب و چالش و غم در جراید برای اقشار مختلف جامعه، ایجاد همذاتپنداری میکند و همواره بر دردهای آنان میافزاید بر همین اساس باید کسانی که به ارزیابی و کنترل این سریالها و فیلمها میپردازند حتما با یک روانشناس و جامعه شناس مشورت کنند تا بدآموزیها کنار برود.
در چیدمان اوقات فرزندان از آنان مشورت بگیریم
کیهاننیا متذکر میشود: خانواده هم بهعنوان کانون پرورش و رشد فرزندان، نخستین مدرسه آموزش خودکنترلی، مهارتهای زندگی فردی و اجتماعی و بزرگترین مانع اشاعه یأس است اگر والدین با فرزندان همراه و همگام باشند؛ اما متأسفانه شاهدیم برنامههای فوقالعاده برای پر کردن وقت نوجوان و جوان به میل والدین چیده میشود نه تمایل فرزندان. در صورتی که باید چیزهایی باشد که مورد علاقه و شادیبخش و روحیهبخش نوجوانان و جوانان باشد.
وی تأکید میکند: این نوع برنامهریزی نوعی بیبرنامگی به دنبال دارد و یکی از عوامل کشیده شدن این قشر فعال جامعه به سمت مصرف انواع موادمخدر میشود. پس یادمان نرود ایجاد فضای گروهدرمانی، انجام حرکتهایی برای تخلیه انرژی و روانی و هیجانی موجب میشود شوکهای مختلف افراد را ناایمن و موجبات فرار را فراهم نکند.
|
