|
انتخابات خردادماه سال آینده نسبت به ادوار گذشته از ویژگیهایی برخوردار است که در آینده کشور از لحاظ سیاست داخلی و خارجی تأثیر بسزایی خواهد گذاشت.
این مسأله به این علت است که در دهه گذشته اختلافنظرها میان 2 حزب اصلی در کشور شدت گرفته و سبب شده تغییر قدرت هر یک از این 2 جناح در بدنه قدرت، کشور از لحاظ سیاست داخلی و خارجی دچار تغییرات محسوسی شود.
بهطور مثال در زمان دولت نزدیک به اصولگرای بهار و در دست داشتن قدرت از سوی طرفداران این حزب، شاهد بودیم که از لحاظ سیاست خارجه در عرصه بینالملل به انزوا کشیده شده بود، با اینحال دولت تدبیر و امید که نزدیک به اصلاحطلبان است، توانسته از لحاظ سیاست خارجه و حقوق بینالملل دولت آمریکا را به چالش کشانده و شکست دهد. البته این مسأله تنها به عملکرد 2 رئیس جمهور اخیر بازنمیگردد و در کل نگاه طرفداران 2 حزب اصلاحطلب و اصولگرا بر سر مذاکره با غرب در کشور میتوان گفت که در تضاد قرار دارد.
اهمیت انتخابات 1400 در سیاست خارجه
دولت حجتالاسلام والمسلمین حسن روحانی که بهزعم خود با شعار مذاکرات و تلاش برای رفع تحریمها در انتخابات پیروز شده است، بر مذاکرات و رفع تحریمها همواره تأکید داشته است. با پیروزی جو بایدن در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا، به زمان موعود وعدههای رئیس دولت دوازدهم نزدیک میشویم.
از سوی دیگر نیز نزدیکان بایدن بر رسیدن به توافق و رفع تحریمها پیش از پایان دولت فعلی در ایران تأکید دارند. این مسأله به این دلیل است که همواره اصولگرایان مذاکرات با غرب را با دیده تردید نگریسته و به آن علاقهای نشان نمیدهند. در چند سال گذشته و خروج دونالد ترامپ از برجام نیز این عده از احزاب سیاسی در کشور، بیاعتباری وعدههای غرب را همواره بر سر دولت کوفتهاند. اگر بهصورت رئالسیم به قضیه بنگریم بازگشت تحریمها پس از روی کارآمدن بایدن در آمریکا، با موانعی روبهرو است که روند این پروسه را طولانیتر خواهد کرد. این مسأله سبب میشود محول شدن ادامه مذاکرات میان ایران 1+4 و آمریکا بر عهده دولت بعدی در کشورمان محتمل بهنظر آید. حال در اینجا میتوان گفت که روی کار آمدن اصولگرایان و اصلاحطلبان در دولت سیزدهم در تعیین سرنوشت ادامه روند برجام، تأثیر بسزایی خواهد داشت.
اهمیت انتخابات 1400 در سیاست داخلی
شدت گرفتن سیر نزولی اصلاحطلبان در کشور را میتوان خروج رئیسجمهور جمهوریخواه آمریکا از برجام دانست. زمانی که اصولگرایان حرفشان به کرسی نشست که نمیتوان به غرب اعتماد کرد. از اینرو در چند سال اخیر از هیچ فرصتی برای تخریب دولت و در کنار آن تضعیف اصلاحطلبان دریغ نشد. اوج این تراژدی را میتوان اسفندماه 98 دانست که با ردصلاحیتهای دامنهدار از اصلاحطلبان، اصولگرایان مجلس یازدهم را در میان نگاه تردیدآمیز مردم به اصلاحطلبان پارلمان را از رقیب سنتی خود ربودند.
مجلس یکدست اصولگرا و دولت اصلاحطلب بیم نزاعهای سیاسی-حزبی را در کشور هشدار میداد که البته تاکنون این اتفاق هم افتاده است. مشکلات و اختلافات میان مجلس و دولت بر سر بودجه، طرح مجلس به اسم رفع تحریمها اما بهزعم دولت علیه برجام و برخی دیگر از نزاعهای ریز و درشت دیگر که باعث شده مقام معظم رهبری در چندین نوبت به نمایندگان مجلس(در ماجرای توهین به وزرا و رئیسجمهور) و دولت (تذکر مقام معظم رهبری در سخنرانی اخیر ایشان به دولت مبنی بر رفع اختلافات داخلی با انجام مذاکرات) تذکر دهند و توصیههایی خطاب به اعضای این 2 قوه بکنند.
با اینحال میتوان گفت که پیروزی اصولگرایان در انتخابات 1400 میتواند ضربه محکم دیگری بر اصلاحطلبان باشد. تأیید طرح اخیر مجلس شورای اسلامی برای اصلاح قانون انتخابات ریاستجمهوری توسط شورای نگهبان و از سوی دیگر تکرار ردصلاحیتهای دامنهدار انتخابات مجلس یازدهم، میتواند بازی را بهنفع اصولگرایان حداقل در دهه آینده تغییر دهد.
این مسأله قابل ذکر است که فارغ از تعیین صحت عمل و تفکر هر یک از احزاب نامبرده، باید گفت که این احزاب طرفداران زیادی در میان آحاد مردم دارند و تضعیف و یا حذف هر کدام از این 2 حزب، میتواند به اصل نظام مقدم جمهوری اسلامی لطمه وارد کند.
|
