|
یک مشاور درباره چالشهای سرپرستی فرزندخوانده با بیان اینکه لازم است بیان حقیقت درباره والدین اصلی کودک با توجه به سن و زبانی که کودک در محدوده سنی خود متوجه آن است هرچه زودتر انجام شود زیرا هرچه گفتن حقیقت به تعویق انجامد و یا طور دیگری بیان شود، ضربه سنگینتری به کودک وارد میشود.
مریم فولادی در گفتوگو با ایسنا، با تأکید بر اهمیت بیان واقعیت به فرزندخواندگان درباره پدر و مادر حقیقی آنها، اظهار کرد: برای مثال والدین میتوانند برای بیان حقیقت در سنین کمتر از 7 سال از انیمیشن استفاده کنند. در سنین بالای 7 سال نیز لازم است با استفاده از ادبیات متناسب با سن کودک موضوع را صادقانه توضیح دهند. همچنین لازم است برای کودک توضیح دهند که عشق و علاقه آنها به او همانند پدر و مادر واقعی است.
به گفته وی، والدین نباید از روی ترحم و دلسوزی نسبت به فرزندخوانده محبت افراطی داشته باشند، ابراز این عشق و محبت باید در حد طبیعی و همانند فرزند بیولوژیکی باشد، لازم است حد و مرزهایی که کودک باید رعایت کند را به او بگویند و همواره در مسیر زندگی مشوق و کمککننده او باشند.
این مشاور معتقد است که با بیان حقیقت به کودک، ممکن است او احساساتی نظیر بیارزشی و یا تنفر نسبت به والدین بیولوژیکی خود تجربه کند. در چنین شرایطی والدینی که او را به فرزندخواندگی قبول کردهاند تنها میتوانند در کنارش باشند، محبت خود را آشکارتر نثار او کنند و به او کمک کنند تا با حقیقت زندگی خود را وفق دهد. همچنین در این شرایط میتوان از مشورت متخصصین، مشاورین و روانشناسان بهره گرفت.
فولادی ادامه داد: ممکن است این بچهها مقداری پرخاشگری داشته باشند و مشکلاتی را در تنظیم هیجانات خود تجربه کنند. از اینرو لازم است در جهت بازیابی سازگاری لازم به آنها کمک شود زیرا امکان ابتلا به مسائل رفتاری و هیجانی برای این کودکان به علت ضربهها و تجارب اولیه زندگی در مؤسسات به نسبت سایر کودکان بیشتر است.
این مشاور افزود: در واقع کودکان فرزندخوانده ممکن است دامنهای از تجربیات آزاردهنده و غفلت والدین خود را بههمراه داشته باشند که این امر میتواند بر سازگاری آنها اثر منفی بگذارد. همچنین کودکانی که در مؤسسات نگهداری میشوند بهدلیل تعدد و تغییر متناوب مراقبین آنها در معرض خطر تأخیر رشدی، شناختی، حرکتی، زبانی و رشد مهارتهای ارتباطی قرار گیرند.
به گفته فولادی، مراقبان مؤسسات به علت تعدد مسئولیتها و وظایف خود بهندرت میتوانند تعامل اجتماعی لازم را با کودکان برقرار کنند، از اینرو کمتر میتوانند به علائم اجتماعی کودک پاسخ دهند و صمیمیت و عاطفه محدودی را به کودک نشان میدهند، در نتیجه امکان محرومیت شدید این کودکان در تعاملات انسانی و عاطفی آنها وجود دارد.
این مشاور افزود: تمامی این مسائل باعث میشود دلبستگی ایمن در این کودکان شکل نگیرد که عدم شکلگیری آن به ایجاد رفتارهای غلط در ارتباط بین فردی با دیگران منجر میشود. همچنین سالهای ابتدایی زندگی نهتنها بر روی تنظیم هیجانات کودکان اثرگذار است بلکه میتواند در کنترل تکانهها در دوران نوجوانی و بزرگسالی اثرگذار باشد.
|
