|
در هفته کار و کارگر حمید رضا حاجیبابایی، نماینده مردم همدان و فامنین در مجلس از واقعیتی پرده برداشت که بسیاری آن را میدانستند اما از با بیان آن ابا داشتند.
حاجیبابایی گفته است که در کشور کار هست اما کارگر نیست.از ما مجوز واردات کارگر خواستند تا کارگر از کشورهای دیگر بیاوریم.
اما لازم است فرهنگسازی کنیم که جوانان بدانند کارخانه هم جای کار کردن برای افراد تحصیلکرده است و هیچ مشکلی ندارد.
کار یک نفر در کارخانه تورم را پایین میآورد و کار یک نفر در ادارات تورم را بالا میبرد.
این واقعیت را رئیس کمیسیون برنامه و بودجه مجلس در شرایطی مطرح کرده که بر اساس نتايج طرح آمارگيري نيرويكار زمستان ١٤٠١ بررسي نرخ بيكاري افراد ١٥ ساله و بيشتر نشان ميدهد كه ٩,٧ درصد از جمعيت فعال (شاغل و بيكار)، بيكار بودهاند.
بررسي روند تغييرات نرخ بيكاري حاكي از آن است كه اين شاخص، نسبت به فصل مشابه در سال قبل (زمستان ١٤٠٠) ، ٠.٣ درصد افزایش یافته است.
در زمستان ١٤٠١، به ميزان ٤٠,٥ درصد جمعيت ١٥ ساله و بيشتر، از نظر اقتصادي فعال بودهاند، يعني در گروه شاغلان يا بيكاران قرار گرفتهاند.
واقعیت مطرح شده از سوی حاجی بابایی در چند استان نیز تائید شده است.
از جمله؛ با افزایش واحدهای تولیدی و صنعتی در استان قم، نیاز به نیروی کار زیاد شده است، ولی رغبتی از سوی کارگران برای حضور در کارخانهها و کارگاههای تولیدی وجود ندارد. نداشتن امنیت شغلی، سختی کار، نرسیدن به دانش فنی لازم پس از گذراندن چند سال کار در کارخانه، کافی نبودن حقوق و روی کار آمدن برخی مشاغل اینترنتی با درآمد بیشتر، از مهمترین دلایل برای این بیرغبتی به کار عنوان میشود.
شرایطی که در استان همدان هم حاکم است.
اما این تمام ماجرا نیست و موضوع اشتغال در ایران تحت تاثیر ابعاد دیگری از اقتصاد نیز هست.
اردشیر گراوند، جامعه شناس و استاد دانشگاه در گفتگویی اظهار داشته؛ در حالی برخی از مسئولین، مدام از تحقق وعده ایجاد یک میلیون شغل در طول سال گذشته سخن میگویند که در نمود بیرونی آن، شاهد وضعیت دیگری در بطن جامعه هستیم. ضمن اینکه، باید به این مسئله هم توجه داشت که مسئله اشتغال با فقر دو مقوله متفاوت و مجزا هستند. به این صورت که نرخ بیکاری، فرضا در یک جامعه میتواند دو درصد باشد اما شاهد همهگیری فقر در آن جامعه باشیم. چرا که حجم درآمد افراد در این جامعه به میزان هزینههای زندگی آنها نیست. به عبارت دیگر، ضرورتا اشتغال بالا منجر به رفاه اقتصادی و اجتماعی در یک جامعه نخواهد شد. بر اساس برخی از آمارها و بررسیهای صورت گرفته، بیش از ۸۵ درصد از خانوادههای ایرانی، هزینه-درآمد تنظیم و هماهنگی ندارند.
بر اساس دادههای موجود در بعد سرمایه اجتماعی در ایران، بیش از ۸۰ درصد از مردم معتقدند که جامعه با همین فرمان پیش رفته و امیدی به بهبود آن وجود ندارد. شاید این مسئله در ذهن سیاستگذاران و مدیران کشور به گونه دیگری باشد اما، حداقل در میان افکار عمومی شاهد شکلگیری و قوت گرفتن این تلقی هستیم. به تعبیر دیگر به واسطه گسترش فقر، قدرت محرکه نظام اجتماعی به سمت خاموشی حرکت کرده است.
با این اوصاف میتوان نتیجه گرفت؛ بیرغبتی به اشتغالهای سخت و تولیدی در کنار دلایل گفته شده، به دلیل بیتاثیری آن در زندگی اقتصادی افراد است زیرا تورم و اقتصاد ناسالم و دلالی شرایطی را به وجود آورده که هر کس بیشتر کار میکند، کمتر از نتیجه کار خود بهره میبرد و در اصطلاح هر روز باید به دنبال لقمهای نان که تامین آن پرهزینه شده، برود.
در واقع جوان ایرانی مقصر نیست که نمیخواهد کار سختی انجام دهد که نتیجهای ملموس در زندگی اقتصادی او ندارد و اگر دیگرانی از کشورهای دیگر مایل به انجام این کار هستند، به دلیل کاهش شدید ارزش پول ملی و سودی است که آنها از فعالیت کارگری در ایران میبرند. هر چند با افزایش تورم آنها هم به کار در کشورهای دیگر فکر میکنند.
حالا که واقعیت فضای کاری و کارگری کشور برملا شده، انتظار میرود دولت، مجلس و رئیس آگاه کمیسیون برنامه و بودجه برای تغییر این وضعیت خطرناک که سرمایه اجتماعی کشور و تولید را هدف قرار داده، فعالتر عمل کنند .
|
