|
با آنکه در جنگ دوازده روزه به همگان ثابت شد که دلیل شکست دشمنان، رفتار وطن دوستانه مردم برخلاف پیش بینی دشمنان بود اما بی توجهی به مطالبات مردم و مقاومت در برابر تغییر و اصلاح دلیلی شد تا در کنار حوادث دی ماه دشمن طمع بیشتری برای تهاجم پیدا کند و جنگ سوم تحمیلی را می توان نتیجه فاصله از مردمی دانست که در جنگ دوازده روزه باز هم خود را ثابت کرده بودند.
برغم این باز هم مردم در جنگ تحمیلی سوم شجاعانه، غیورانه و مجاهدانه به میدان آمدند و به جهان ثابت کردند که قدرت اصلی بازدارندگی ایران پشتیبانی و حضور جانانه مردم در میدان است.
اکنون که تفاهمی برای پایان جنگ حاصل شده و مذاکرات سختی برای توافق برغم پیش بینی جنگ، شکل خواهد گرفت، فرصتی برای توجه به مردم به منظور ارتقا رضایتمندی آنها و در نتیجه افزایش قدرت بازدارندگی ایران ایجاد شده است.
برای درک وضعیت لازم است به آماری که سازمان امور اجتماعی کشور منتشر کرده توجه شود.
معاون وزیر کشور و رئیس سازمان امور اجتماعی کشور گفته است؛«متأسفانه ۶۰ درصد از مردم امید به بهبود شرایط آینده ندارند، هرچند باید توجه داشت که تحولات اجتماعی و رخدادهای خاص میتوانند به سرعت بر احساس انسجام، دلبستگی و همبستگی اجتماعی اثر بگذارند.»
با درک این آمار فهم سخنان قالیباف، رئیس مجلس و نماینده ویژه در امور چین در نشست همفکری با اتاق بازرگانی ایران بهتر خواهد بود.
قالیباف گفته است؛«در نخستین فرصتی که پس از جنگ پیدا کردم، از دوستان خواستم جلسهای با اتاق بازرگانی هماهنگ کنند. امروز نیز نه با دعوت، بلکه به درخواست خودم در این جلسه حاضر شدم. من اقتصاددان نیستم؛ یک مدیر هستم که میتواند هماهنگیهای لازم را انجام دهد. وقتی در دستگاههای اجرایی مسئولیت داریم، باید به این درک برسیم که این مردم هستند که اقتصاد، دفاع و سیاست را پیش میبرند. ما مسئولان در نهایت میتوانیم نقش تسهیلگر داشته باشیم، نه اینکه چوب لای چرخ آنها بگذاریم. متأسفانه تا زمانی که این سوی میز نشستهایم، معمولاً به این واقعیت پی نمیبریم و این یکی از مشکلات اساسی ماست.»
این شرایط عمل به توصیه اکثر صاحب نظران از جمله جوکار، رئیس کمیسیون امورداخلی کشور درباره اولویت اقدام در دوران تفاهم و ضرورت این اقدام را یادآوری میکند.
وی در توضیح چرایی انعقاد تفاهم با آمریکا گفته است؛«تمام تلاش مجموعه نظام بر این است که به وضعیت ناپایدار «نه جنگ، نه صلح» پایان داده شود و امضای تفاهمنامه با آمریکاییها نیز به همین خاطر است. امضای تفاهم با آمریکا به معنای پایان خصومتهای این کشور نیز نیست؛ چرا که آمریکا هماکنون که با ما درگیری نظامی ندارد، تمام تلاش خود را برای محدودسازی و ممانعت از پیشرفت کشور ما به کار گرفته و اعمال میکند. بهترین کار این است که ما از فرصت پیشآمده در سایه امضای تفاهم، در جهت توانمندسازی و تولید قدرت برای کشورمان تلاش کنیم و باعث افزایش بازدارندگی کشور و نظام شویم.
با این اوصاف باید منتظر ماند و مشاهده کرد که آیا اینبار این جمله تاریخی قالیباف؛ «باید به این درک برسیم که این مردم هستند که اقتصاد، دفاع و سیاست را پیش میبرند. ما مسئولان در نهایت میتوانیم نقش تسهیلگر داشته باشیم، نه اینکه چوب لای چرخ آنها بگذاریم» محقق خواهد شد و یا این بار هم باز نقش مردم در حوزه های که باید نقش آفرین باشند با ادامه سیاستهای چوب لای چرخی، ایفا نشده و توانمندسازی و ارتقا قدرت بازدارندگی هم با ابهام مواجه خواهد شد؟
|
