|
حدود 2 ماه یعنی 11 دیماه گذشته بود که همزمان با سالروز میلاد بانوی بزرگ اسلام و پرستار مجروحان و جانخستگان واقعه کربلا، حضرت زینب کبری(س)، از جامعه پزشکی و پرستاران زحمتکش و مهربان کشورمان تجلیل به عمل آمد. البته همان ایام و در گیرودار برگزاری آئینهای جستهوگریخته بزرگداشت مقام پرستار و فعالان جامعه پزشکی بود که خیلیها از جمله برخی همکاران دست به قلمِ ما، اذعان میداشتند؛ قدر و منزلت و ارزش زحمات و ازجانگذشتگیهای پزشکان متعهد ما و خیل زنان و مردان پرستار در مراکز درمانی و بیمارستانهای مختلف کشور، آنقدر بالا و انکارناپذیر است که با مجالسی نمادین و اهدای چند شاخه گل و هدایای مادی قابل تقدیر و ارزشگذاری نیست! حتی یکی از دوستان در اینباره به من میگفت، مگر شما چه مطلبی میخواهی بنویسی و با چه واژههایی میخواهی ارزش کار و فداکاریهای پرستاران را که غرق در مشکلات شغلی خویش و متأثر از سختیهای زندگی و مسائل مبتلا به جامعه هستند، به قلم بکشی تا بیانگر واقعیتها و جوانب موضوع باشد!؟ اما خُب غیر از این هم چه چارهای هست و چه گرهای وجود دارد که حداقل با دست ما و بر اثر تأثیر قلم امثال ما حل شود و برطرف گردد!
با این حال همان ایام و در آن شرایط، هنوز همهگیری ویروس کرونا شاید از خود کشور چین و شهر «ووهان» هم کلید نخورده بود و کمتر کسی میدانست چه مهلکه دشوار و پر از رنج و دغدغهای در انتظار پزشکان و پرستاران و تمام فعالان این حوزه گسترده در بیمارستان، درمانگاه و شرکتهای تولید دارو و توزیعکنندگان دارو و بهداشت و تا برسد به داروخانههای نقاط دور و نزدیک شهرها و روستاها است!
ویروس کرونا دقیقاً مانند عفریت جنگی که آمریکا و اروپا توسط رژیم بعث عراق بر ایران تحمیل کردند، بیهیچ دستاویز منطقی و عقلایی بر سر هموطنان ما آوار شد و شاید مثل همان جنگ، معدود افراد خاصی خبر داشتند چه بلای بزرگی در انتظار مردم کشورمان است.
کرونا آنچنان وحشیانه و از موضع زور حمله کرد که بسیاری از جامعه پزشکی و بهویژه پرستاران ما در سختترین شرایط آلودگی و تاختوتاز ویروس مرگبار، برای خود ماسک، دستکش و وسایل بهداشت شخصی نداشتند و مستقیم و بیهیچ سنگر و سپر در مقابل گلولههای ویرانکننده ویروس قد علم کرده و مردانه ایستاده بودند. من خودم خبر دارم که چند تا از پرستاران یکی از بیمارستانهای بزرگ و قدیمی شهر اراک با سفارش و پارتیبازی از همدان برای خود ماسک و وسایل ویژه بخش ایزوله تهیه کردند. الحمدا... درحالحاضر شرایط خیلی بهتر است و جامعه پزشکی کشور موفق شده است از سنگر احتکارگرانِ وسایل و تجهیزات ایمنی بهداشت عبور کند و ضربه سختی بر عناصر فرصتطلب و از خدابیخبر وارد سازد.
کارزار سخت و نفسگیر مبارزه با دشمن ویروسی، به مرحله سرنوشتساز رسیده است و بیشتر پزشکان و پرستاران ایرانی، هفتههاست حتی بچههای شیرخواره خود را ندیدهاند، جنگ ادامه دارد و هیچ زبان و قلم قابلداری برای تشکر از حماسهسازی جامعه پزشکی کشورمان وجود ندارد!!!
|
