|
گویا سال ۱۴۰۴ خورشیدی شوق زیادی در به پرواز درآوردن بزرگان شهر و دیار همدان دارد و محروم شدن ما را از فیض آنها چندان دغدغه ندارد. در همین ابتدای سال شاهد پرواز استاد علیرضا ذکاوتی قراگوزلو، استاد حنیفه و حال شاهد پرواز استاد سیاوش دیهیمی، پیشکسوت و استاد موسیقی و شعر از موسیقیدان انجمن ادبی میلاد و مدیر آن، عضو خانه شعر و ادب استان همدان و مدیر انجمن موسیقی همدان هستیم. با آنکه تولدش را کرمانشاه نوشتهاند، خودش را یک همدانی اصیل میدانست و به بالندگی در آب و هوای الوند افتخار میکرد. در مقابل همدان هم به داشتن چون اویی مباهات داشت. گاهی از یک همدانی همدانیتر میشد که هیچکس نمیپذیرفت که او از دیار کهن همسایه بدین شهر آمده است.
گویا این قلم هم به زمان پرواز بزرگان این آب و خاک به رشحه درمیآید و سال نوشتاری خود را با رفتن عزیزان و بزرگان الوند آغازیده است. حال قلم به نگارش پرواز استاد سیاوش دیهیمی درآمده است. استاد و پیشکسوت ذوالفنون در شعر و موسیقی که در هر 2 بخش به قضاوت دلسوزانه مینشست، از تجربیات خودش برای جوانان میگفت و دل در گرو دانش و آموزش داشت. او مردی به اعتدال بود؛ آنچه که نیاز امروز فرهنگ است و فرهنگ و هنر را بر مدار همین اعتدال و توجه به نسبیتها و امکانات و ظرفیتها میسنجند. وی غافل از شرایط فرهنگی و هنری نبود، اما سعی میکرد به خوبی با آنها کنار آید و کار خود را پیش ببرد. در هیاهوی قیل و قال علمایی کمتر ورود پیدا میکرد و به همان رسم اعتدال، زبان کمتر به گله و سخن میگشود و کمتر دیده شد که وی بدگویی کسی را در جمعی بیان دارد. معمولا اگر قیل و قالی هم بود، در بحث نقد و واکاوی شعر و موسیقی بود که به خوبی از عهده آن برمیآمد.
در فضای بیمهری که معمولا در شرایط فرهنگی و هنری حادث میشد، او شاید از معدود نفراتی بود که به دیدار افراد میرفت و به آنها سر میزد بدون اینکه تفاوتی در موقعیتها در نزدش وجود داشت. به دلجویی میپرداخت و حرف از آینده و امید میزد. آرامش استاد زبانزد همگان بود و همگان در همین مسیر آرامش به مطالعه و آموزش میخواندند. از او گاهی به پیر شعر و موسیقی یاد میکردند و صاحبنظر و استادش میدانستند و احترام بس بلندی بر او داشتند. ماندگاری انجمن ادبی میلاد با آن تاریخ طولانی مرهون تلاشها و مدیریت او بود. هرچند انجمن میلاد با فعالیتهای زمان دفاع مقدس فاصله زیادی داشت، اما جوانان خوبی از این انجمن وارد عرصه شعر و شاعری شدهاند که اغلب حاصل دغدغههای فکری استاد دیهیمی بود.
نمیدانم با رفتن یکایک بزرگان فرهنگ و هنر استان، جای آنها پر میشود یا نه، اما میدانم که نسل جوان باید خیلی تعجیل و عجله کند تا بتواند ادامهدهنده و استمراردهنده نسل نهچندان دور خود به آینده باشد تا رسالت پیوستگی و همیشگی فرهنگ و هنر استان مانا و ماندگار شود.
روح این استاد فقید قرین آرامش باد، چنانکه در این جهان بود.
|
