|
سالهای 1397 تا 1404 از این حیث به 2دوره مختلف زمانی در قرن اخیر شباهت پیدا میکند. دوره نخست که اوایل دهه 20 و اشغال ایران به دست متفقین با ثبت تورم بالای 100 درصد همزمان شد و دوره دوم که مردم در سالهای پس از جنگ 8ساله و نیمه نخست دهه 70 برای 5سال متوالی با تورم 20 تا 50 درصد روبرو بودند. در هر دو مقطع البته نرخ تورم بالأخره مهار شد. اقدامات سیاسی در دهه 20 به مهار تورم 3 رقمی کمک کرد و راهکارهای اقتصادی دهه 70 مانع از عبور تورم از مرز 50 درصد شد.
دادههای بانک مرکزی از نرخ تورم نشان میدهد از 1397 به این طرف هر سال با نرخ تورم بالای 30 درصد سروکار داشتیم. پس از ثبت تورم 31 درصدی در سال 1397، این شاخص در سالهای 1398 تا 1402 به ترتیب ارقام 41 درصد، 47 درصد، 46 درصد، 53 درصد و 47 درصد را ثبت کرد و در سالهای 1403 و 1404 نیز با وجود برخی کنترلها همچنان بالای سطح 35 درصد باقی ماند تا طولانیترین تکرار تورم بالا در دهههای اخیر رقم بخورد.
به گزارش فرارو، پیش از این دوره طولانی شدیدترین موج تورمی تاریخ اقتصاد ایران در سالهای 1321 و 1322 به وقوع پیوست. سالهایی که نرخ تورم به ترتیب ارقام خیرهکننده 96.2 درصد و 110.5 درصد را ثبت کرد. عامل اصلی این اعداد بیسابقه اشغال ایران توسط متفقین در کوران جنگ جهانی دوم بود. در آن برهه دولت وقت مجبور شد برای تامین هزینههای ارتشهای بیگانه در ایران به شکل بیرویهای اسکناس بدون پشتوانه چاپ کند. همزمان بسته شدن مسیرهای تجاری و حتی احتکار مواد غذایی قحطی شدیدی را رقم زد که قیمتها را روزانه بالا میبرد.
دومین دوره طولانی و پیوسته گرانیها به نیمه نخست دهه 70 برمیگردد. اقتصاد ایران از سال 1370 تا 1375 برای شش سال متوالی تورمهای بالای 20 درصد را به خود دید. آمارها به ترتیب 20.7 درصد، 24.4 درصد، 22.9 درصد، 35.2 درصد، رکورد معروف 49.4 درصد در سال 1374 و نهایتا 23.2 درصد در سال 1375 بودند. دلیل این گرانیها به سیاستهای خاص سالهای پس از پایان جنگ، آزادسازی قیمتها، دریافت وامهای خارجی و البته شوک یکسانسازی نرخ ارز ارتباط داده میشود.
البته در سالهای 1390، 1391 و 1392 نیز به خاطر دور نخست تحریمها و جهش نرخ ارز تورم به سطوح بالای 20 و 30 درصد رسید اما این روند طولانیمدت نشد و با تغییر فضای سیاسی و اقتصادی به سرعت مهار شد.
ایران چگونه از تورمهای تاریخی
نجات پیدا کرد؟
عبور از تورمهای اوایل دهه 20 و 70 با تغییر مسیر سریع در سیاستگذاری همراه بوده است. در اوایل دهه 20، پایان جنگ جهانی دوم و خروج کامل ارتش متفقین از ایران اصلیترین عامل خاموش شدن موتور تورم حساب میشد. با خروج آنها الزام دولت به چاپ پول برایشان قطع شد. از سوی دیگر با باز شدن مجدد مسیرهای تجارت جهانی و ورود کالاهای اساسی به کشور تعادل به بازار برگشت. تغییرات فیزیکی و سیاسی آن سالها باعث شد تا نرخ تورم در سال 1323 با یک سقوط آزاد همراه شود و اقتصاد ایران از لبه پرتگاه تورم 3رقمی نجات پیدا کند.
نیمه نخست دهه 70 البته ماجرا کاملا ریشه داخلی داشت و تورم آن مقطع بیارتباط به سیاستهای خاص دولت پنجم نبود. دولت ششم تشخیص داد سیاستهای آزادسازی سریع اقتصادی و رها کردن فنر نرخ ارز به تورم نزدیک 50 درصدی در سال 1374 منجر شده و تأثیر مهمی در بازار داشته است، راهکار فرار در آن مقطع کنار گذاشتن موقت شوکدرمانی بود.
مرور اخبار مربوط به راهکارهای دولت برای فرار از تورم بالای 40 درصد، به کلیدواژههایی از جمله سیاستهای انقباضی و کاهش هزینه مثل کاهش کسری بودجه، کنترل رشد نقدینگی و حتی تعدیل نیرو در شرکتهای دولتی ختم میشود. از سیاستهای ارزی و تجاری آن زمان هم نباید غافل شد. مدیریت نرخ ارز و کاهش 40 درصدی هزینههای واردات کالا بخشی از سیاستهای ارزی و تجاری آن روزها حساب میشود.
در کنار این سیاستها، سیاستهای مرتبط با مدیریت بدهیهای خارجی و اقدامات نظارتی هم در کنترل نرخ ارز تأثیر داشتند. مجموعهای از این اقدامات کمک کرد تا سال 1384 و پایان کار دولت ششم و هفتم نرخ تورم در محدوده 10 درصد آرام گیرد.
|
