|
یادش بخیر خانه قدیمی و حیاطدار بابابزرگ با آن ایوان بزرگش در سرتاسر طبقه دوم که چند تا اتاق رو به آفتاب را به هم راه میداد.
لبه این ایوان که از 2 سمت به حیاط پله میخورد، بهصورت طاق قوسی بود و 2 تا ستون چوبی بزرگ و کنگرهدار، در 2طرف طاق قوسی ایوان قرینهوار قرار گرفته بود و جلوه زیبایی به ساختمان آجری و حیاط پر از دار و درخت خانه بابابزرگ میداد. چند نقطه سقف چوبی ایوان با آن رنگ سبز و دلنشین خود که همیشه برق میزد، لکههای سپید به چشم میخورد که در سر ستونها نیز پخش شده بود.
یک روز از مادربزرگم که روی ایوان در حال ملحفه کردن لحاف خوشرنگ و نگاری بود، پرسیدیم، ننه جان اون لکههای سفید چیه سقف ایوان را خراب کرده است و مادربزرگ همانطور که چشم به لحاف و سوزن دستش داشت، پاسخ داد، ننه جان آنجا چند تا پرستو لانه دارند که اوایل بهار سرو کلهشان پیدا میشود و جوجه میگذارند. گفتم ننه جان، خوب دورشان کنید بروند جای دیگر!. اما مادربزرگ با لحن به خصوصی جواب داد، نه ننه جان، پرستوها خیلی سالها است آنجا لانه دارند و میهمان خانه ما هستند و با رسیدن فصل بهار و آمدن پرستوها خیر و برکت هم به این خانه میآید .
گذشت آن سالها و بر ما گذشت آنچه باید و نباید بگذرد. اینک نه از بابابزرگ و آن ننهجان مهربان و خوش زبان خبری هست و نه از آن حیاط زیبا و پر از درختان گل یاس اثری باقی مانده است.
حیاط بابابزرگ با چند خانه اطراف خود در حوالی امامزاده یحیی(ع) در حالحاضر تبدیل به آپارتمانهایی شده است که نه ایوانی دارند و نه پرستویی بر سقفشان آشیانه میسازند.
در این 2سال و اندی که بلای ناگهانی کرونا خیلی از رسم و آیینها را به هم ریخت و حرمت شادیها و عزاداریهای مردم را هم نگه نداشت، بسیاری از جلوههای مهربانی هم کم کم بین آدمها رنگ باخته است و معلوم نیست چه بلایی به سرمان آوار شده است که گویی یادمان رفته است، روزگاری با آمدن صدای پای بهار، حالمان عوض میشد و یک جورایی به فردای خودمان هم امیدوار میشدیم. آنچنان دچار هواس پرتی شدهایم که از پرستوهای بهاری هم حال و نشان نمیگیریم!.
تا همین سالهای قبل از کرونا بود که اغلب فامیل و دوست و آشنا به فکر میافتادند، به گونهای برنامهریزی کنند تا در ایام عیدی و دید و بازدیدهای نوروزانه، هیچ فامیل و دوستی را از قلم نیندازند و اگر حتی کدورتی هم در طول سال بین آنان به وجود آمده، به نحوی به بهانه دید و بازدید عید، زمینه آشتیکنان را فراهم سازند. آن قدیمترها که خیلیها بهترین کار خود در دید و بازدید نوروزی را برای تجدید دیدار نه تنها با اهل فامیل، بلکه آشنایان قدیمی، قرار میدادند و چه قلبهای پاک و بیکینهای بود که چشم انتظار عید و بهار بودند تا فقط عهد مروت و دوستی و خویشاوندی با سفرکردهها و دورافتادههای خود را تجدید کرده و تازه سازند.
اما چه شد و چه بر سرمان آمد که در این سال و زمانه اغلب از هم گریزان شدهایم و اگر شده مسافرتهای نوروزی را هم بهانهای قرار میدهیم تا چشممان به چشم هم نیفتد!. نکند مشکلات اقتصادی در این روزها که امالفساد تمام گرفتاریهای جامعه شده است، بین مردم فاصله انداخته است و از خرج و مخارج میهمانداری و پذیرایی جزیی از چند فامیل و آشنای قدیمی وحشت داریم. نکند پرستوها که از گوشه ایوان خانههایمان رخت بر بستند و برای همیشه رفتند، مهربانیها و خیر و برکتها هم از خانههایمان رفته است .
|
