|
در این روزگار غریب و در بین ظلمهایی که از سوی اهریمن زمان بر بشریت غالب است، مردم ایران هم ماههاست که داغ بسیاری را به دلیل خونخواهی، حق طلبی عدالت خواهی بر دل دارند. باران که میبارد، مردم شهر کمیاز غم و غصهشان میکاهند و دمی با ترانه باران همنوا میشوند. گویی سنگ صبوری برای غصههایشان یافته باشند پنجره را میگشایند با باران حرف میزنند و گاهی هم به زیر باران میروند به آسمان مینگرند تا اشکهایشان را آرام آرام با اشک ابرهای بهاری در هم بیامیزند.
چند سالی بود که تمنای بارش باران را از خدا میکردیم. دیدگان ما بر آسمان دوخته شده بود تا از خشکسالی رهایی یابیم.
از بس خشکی چشمهها و رودها بر روی زمین و نیز زردی درختان در اواخر بهار و یا اواسط تابستان را دیده بودیم آن طراوت همیشگیِ روح و جسم را که حاصل فرود باران بر چهره شهر و خیس شدن تنمان به زیر باران بود را از یاد برده بودیم.
دیدن درختان خشک شده، یا گذرگاههای سنگی حاصل از خشک شدن رودخانهها، در کنار دود خودروهای فلزی، ساختمانهای برافراشته سنگی، جادههای بی انتهای آسفالت شده و در نهایت بیابان و فروچاله و ... افسردگی حاصل از زندگی سخت دنیای امروزی را دو چندان کرده بود. هر چند میگویند باز هم بارش باران کم است و این میزان باید جبران سفرههای خشک شده زیر زمین را کند و تا به روال قبل برگردیم، باید بارشهای بیشتری را داشته باشیم اما باز خدا را شکر میکنیم که ابرهای بارانی میهمان آسمان شهر ما شده اند.
راستش تا چندی پیش حتی دیگر شعر "باز باران با ترانه" ایام کودکیمان هم به زبان جاری نمیشد و آن را نیز به فراموشی سپرده بودیم.
پنجره را بگشای که دیگر این نعمت خدادادی زمین و زمان را در برگرفته است. قطرات باران همه جا را خیس کرده و نوید برکت و فصلی خوش را میدهد.
باران چشمهها را خروشان، رودها را جوشان، هوا را تمیز و درختان و برگهایی که زیر دود و گرد و غبار حاصل از جابه جایی هوا و یا گذر خودروها رنگ تیرگی به خود گرفتهاند را میشوید.
خیابانها با بارش باران جلوه دیگری مییابند چه عشاقی که به قول خسرو شکیبایی چترها را بسته و زیر باران هوای دونفره را تجربه میکنند و چه گلهایی که در همین شهر از بلوارهای وسط خیابانهای شلوغ سر برآورده و چشم شهروندان را مینوازند.
حالا دیگر همدان، استان اطلسیها، سرابها، چشمهها، باغ شهرها و درختان کهن، میتواند مسافرانش را به گرمی و طراوت پذیرا باشد.
خیابانها را ببین، هر ستون برق وسط خیابان را با سبدهای گل آذین بستهاند گویی صاحب شهر منتظر قدوم کسی یا کسانی است که گل به زیر پایشان بریزند.
|
