|
پشت یکی از چراغهای قرمز شهر ایستاده بودم و برای شما که همدانی هستید و با ترافیک طولانی پشت چراغ بهخصوص در زمان شلوغی شهر آشنایید به خوبی میدانید که در این انتظار کودکانی به سمتتان میآیند تا شاید بتوانند چیزی را به شما بفروشند.
با اینکه هوا سرمای غروبهای پاییز را داشت، اما فرط خستگی از کار روزنامه هوای تازه برای ریههایم طلب میکرد برای همین بر طبق عادت شیشه ماشین پایین بود، و صدای پسربچهای که لابهلای ماشینها میپیچید هر لحظه به من نزدیکتر میشد.
خانم توروخدا بخرید، به خدا از صبح دشت نکردم، خاله فقط یک دانه تو رو خدا
چراغ سبز شده بود و باید عبور میکردم، اما کمی آن طرفتر از چهاراه ترمز کردم و صدایش زدم، نامش مصطفی است و 13ساله است، قد و قامت نحیفی دارد و کلاه پسرانهای به سر، کفشهایش دمپایی جلوبازی است که به قول خودش زوار دررفته است.
میگوید: یک سال است که دیگر مدرسه نمیرود و با اینکه درسش هم خوب بوده، اما ترکتحصیل کردهام، البته سال اول که کلاسها مجازی شد با گوشی آبجیم آنلاین میشدم، اما امسال برای کار رفته تهران و ما هم تنها یک گوشی در خانه داریم که از این معمولیهاست و مال مادرم است.
میپرسم خواهر برادر چند تا داری؟ و با لحنی که نشانه از احساس مردانگی در وجودش دارد میگوید: باید جواب بدم؟
میگویم: اگر دوست داری
ادامه میدهد: 4 تا آبجی دارم که یکیشون شوهر کرده، اون یکیها هم 2تاش همدان پیش خودمونن و یکی دیگه هم که گفتم رفته تهران برای کار! خرجش همهشونم با خودمه و مامانم، مادرم خیاطی میکنه، کار داشتی بگو سفارشی برات میزنه!
صدای دوستش کلامش را قطع میکند و میگوید: من باید برم چراغ قرمز شده رفیقم صدام زد.
میپرسم: با هم کار میکنید؟ ریز میخندد و میگوید: ما همه با هم هستیم!
قصه نوجوانانی که بعد از کرونا به دلایل مختلفی ازجمله مشکلات اقتصادی مجبور به ترک تحصیل شدند کم نیست، اگرچه بعد از مجازی شدن کلاسهای درس بسیاری از نهادها سعی کردند با راهاندازی کمپینگهای مردمی و کمکهای خیرانه بخشی از نیازهای دانشآموزان در تهیه موبایل و تبلت را جبران کنند، اما بهطور قطع نمیتوانست جبرانکننده برای تمام خانوادههایی باشد که نیازمندند!
به معنای دیگر برای این تعداد از کودکان، کرونا سختی زندگی را بیش از پیش کرد و گروه زیادی از آنها را به خارج از گود تحصیل کشاند، همانهایی که با آمدن آموزش آنلاین از درس و مدرسه فاصله گرفتند و صبح تا شب خود را در خیابان یا چهارراههای شهر میگذرانند تا بلکه به اصطلاح خرج خانه را در بیاورند یا حداقل سربار خانواده نباشند.
حالا چهارراههای سعیدیه، پیشاهنگی، بابک، پاستور، شریعتی و بیشتر خیابانهای شهر تصویر کودکانی را دارد که میخواهند به تو فال بفروشند، آدامس پیشکش کنند، جوراب و گل بدهند و به هر شکلی که هست روز خود را به شب برسانند.
برخی هم این روزها شاگرد مغازههای مکانیکی، تعویض روغن، دوچرخهسازی شدهاند و عدهای هم شاگردی برخی مشاغل از جمله قنادی و قصابی را میکنند.
آنها گروهی از دانشآموزان هستند که تا قبل از کرونا، سر کلاس درس مینشستند، اما شرایط بد اقتصادی و حتی نداشتن گوشی برای آموزش آنلاین مجبورشان کرد کودکان کار شوند.
سعید یکی از همین دانشآموزانی است که حالا با اینکه مدارس بازگشایی شدهاند، اما انگیزهای برای تحصیل ندارد و از همان یکی، 2 سال پیش که کلاسهای درسش غیر حضوری شد و به قول خودش از مدرسه رفت توی موبایل، شاگرد مغازه موتورسازی شده است.
انگشتان کوچکی دارد و با اینکه دستشان روغنی است زخم روی دست راستش پیداست، میگویم: اینجا زخمی شدی؟
دستش را روی زخمش میکشد و میگوید: آره خوب کار یدکی سخته دیگه! اما کارمو دوست دارم برام لذتبخشه وقتی میتونم به اوستام توی تعمیر موتورها کمک کنم.
میگوید: آرزو دارم یک روز توی همین خیابان یک مغازه بزرگ بزنم که چند تا شاگرد زیردستم کار یاد بگیرند تازه یکی از رویاهام اینه که موتور پیرمردها رو مجانی تعمیر کنم که بتونن راحت رفتوآمد کنند و سختی پیاده راه رفتن نداشته باشن.
ادامه میدهد: سال دوم اول متوسطه بودم که کرونا آمد، اما راستش خوشحالم که کرونا اومد به درس خیلی علاقه نداشتم و دلم میخواست بزنم توی کار، برای همین آنلاین بودن رو بهانه کردم و بابام و مامانمو راضی کردم که دیگه مدرسه نرم.
ترک تحصیل دانشآموزان
در همدان صحت ندارد
این شرایط در حالی است که معاون آموزش ابتدایی ادارهکل آموزشوپرورش همدان در مصاحبهای که با خبرگزاری صدا و سیما منتشر کرده، گفته است که هیچ دانشآموزشی در استان به علت کرونا و عوارض ناشی از آن ترک تحصیل نکردهاند.
معصومه خدابندهلو با اشاره به اینکه هیچ دانشآموزی در استان به علت نداشتن گوشی یا تبلت و یا تغییر در سبک ارائه دروس در دوران ابتدایی ترک تحصیل نکرده است، میافزاید: اگرچه گاهی موجهای تبلیغاتی منفی را در فضای مجازی میبینیم، اما در استان همدان هیچ دانشآموزی به علت کرونا و عوارض ناشی از آن ترک تحصیل نکرده است.
او در این مصاحبه تأکید دارد که در اوایل شیوع کرونا که برخی از دانشآموزان گوشی و یا تبلت نداشتند و به هر علتی نمیتوانستند به فضای مجازی دسترسی پیدا کنند، برای آنها روشهای جایگزین تعریف شده بود به طوری که در شبکه آموزش دقیقاً تمام دروسی که از طریق مدیر اعلام میشد به شکل هماهنگ شده در این شبکه آموزش داده میشد و اگر خود دانشآموز و یا خانوادهاش پیگیر میشدند میتوانستند درسها را پیش ببرند.
معاون آموزش ابتدایی آموزشوپرورش استان در ادامه میافزاید: برخی از خانوادهها نیز به علت شرایط جغرافیایی محل زندگی و دوردست بودن به اینترنت دسترسی نداشتند که برای این دست از دانشآموزان نیز درسنامههایی از طریق گروههای آموزشی شهرستانها، مناطق و مدیران مدارس تعریف میشد و بهصورت هفتگی در اختیار دانشآموزان قرار میگرفت به طوری که در این شیوه دانشآموز موظف بود به شکل هفتگی در مدرسه حاضر شده و تکالیف یک هفته خود را دریافت کند، سپس بعد از یک هفته در مدرسه حاضر شده و برنامه هفتگی خود را تحویل دهد.
|
