|
۱- دستیابی به توسعه نیازمند برنامهریزی اولیه و تدوین برنامه توسعه است، هر چند دارا بودن برنامه، تضمینی بر توسعه یافتگی در آینده نیست.
آنچه آینده را میسازد برنامه ریزی درست و تلاش برای اجرای برنامه است.
۲- در ایران رسم است که هر کس بر قوه مجریه حاکم شد و دولت تشکیل داد ابتدا برنامههای دولت قبلی را مسکوت گذاشته و سپس از اجرای آن طفره رود.
به همین دلیل هر دولتی اقدام به تدوین سندهای جداگانه ای میکند که عمر آن در بهترین حالت تا پایان همان دولت است.
۳- آنچه در بین تمامی دولتها و نمایندگان آنها مشترک است، میل به توسعه و تعریف تلاش برای دستیابی به توسعه است.به همین دلیل در استان هر مدیری تلاش دارد خود را مدیر توسعه ای و توسعه یافته تعریف کند و ثابت کند در راستای دستیابی به توسعه استان شبانه روزی تلاش دارد.
۴- در سالهای اخیر رسم بر این شده تا برای هر شاخصی سندی تدوین، تصویب و اجرایی شود.
جدای از این، تدوین و اجرای سند توسعه استان به صورت سالانه یا چند ساله نیز در این سالها انجام شده و به عبارتی معیار ارزیابی عملکرد مدیران از سوی مدیران بالادستی نیز بوده است.
۵- آخرین سند از این نوع در دولت دوازدهم و در زمان استاندار سابق در استان رونمایی و اجرایی شد.
سند سه ساله توسعه استان که ارزیابی سالانه داشت و پس از رونمایی، شاخصی بر ارزیابی فعالیت مدیران شد و میزان تحقق سند رضایت یا نارضایتی مدیریت ارشد استان از عملکرد مدیران را مشخص میکرد.
۶- با این حال اشکال بزرگ آن سند ، ترس از رسانهها و پنهان کردن آن و تنها گزارش دادن دستوری از سند به رسانهها بود.
در حالی که یک سند زمانی موفق ارزیابی خواهد شد که از مرحله تدوین و تصویب تا مرحله اجرا و ارزیابی، رسانه در آن دخیل باشد و گرنه سند نویسیهای متعدد برای توسعه نه تنها یار توسعه نخواهند شد بلکه باری بر آن خواهند بود.
۷- با این اوصاف خبر میرسد که؛ سند یکساله توسعه و پیشرفت استان با توجه به نرخ رشدآ ۷/۵ درصد تدوین و به کلیه دستگاههای اجرایی ابلاغ شده است.
بهتر است حالا که رسانهها در مرحله تدوین و تصویب سند، مشارکت نداشتهاند، این سند به خوبی برای رسانهها تبیین شود تا آنها بتوانند اجرای سندی آشکار و شفاف و نه پنهان را مطالبه و بر اجرای آن نظارت مستمر داشته و اظهارات مدیران را در تطابق با سند راستی آزمایی کنند.
روشن است با پنهان کردن سند از رسانهها و سند، سند کردن توسعه حاصل نخواهد شد
|
