|
شیوع ویروس کرونا و تعطیلی باشگاهها، زخمهای کهنه ورزش را تازه کرده و گلایههای گسترده مالکان باشگاهها، مربیان و ورزشکاران را به همراه داشته است.
سایه شوم کرونا نهتنها فعالیت باشگاههای ورزشی را مختل کرده است، بلکه روزهای پُرغصه را نصیب مربیانی کرده که به دور از هرگونه امنیت شغلی، چشم به فعالیت مجدد میادین ورزشی و بازگشت به کار دارند.
تداوم تعطیلی باشگاههای ورزشی، بیکاری مربیان و محدود شدن فعالیت ورزشکاران همچون زخمی دردناک سر باز کرده و اعتراض آنها را در شبکههای اجتماعی و حتی حضوری در دستگاه ورزش سبب شده است. ماجرا از آنجا آغاز شد که اسفندماه بهدلیل شیوع کرونا فعالیت باشگاههای ورزشی ممنوع اعلام شد منتهی همین مسأله موجب خانهنشینی مربیان درست در روزهای پایانی سال، بهم ریختن برنامه تمرینی ورزشکاران و ضرر و زیان مالی به باشگاهداران شد.
مربیانی که همواره بزرگترین دغدغه آنها برخوردار نبودن از بیمه تأمیناجتماعی و شرایط امنیت کاری در فعالیتی است که همچنان در ردیف شغل محسوب نمیشود.
حقوق بسیار ناچیز برای مربیانی که بسیاری از ساعات روز را در باشگاههایی که اغلب هم مدرن و از استانداردهای بینالمللی برخوردار نیستند، به آموزش میپردازند.
تعرفههای ناچیز برای حقوق ساعتی مربیان، نداشتن بیمه، بهکارگیری آنها به صورت قراردادهای روزمزد و موقت، برخوردار نبودن از طرحهای تشویقی و تحت اختیار قرار گرفتن مدل تصمیمگیری مدیران باشگاهها برای همکاری از مهمترین مشکلات این قشر زحمتکش بهشمار میرود.
حالا با تعطیلی باشگاهها آنها نیز متضرر شدهاند و در خانه ماندن را تا آغاز دوباره انتظار میکشند.
خانهنشینی و نبود امنیت شغلی
برخی مربیان همدانی در این باره میگویند: بیکاری مربیان و خانهنشینی بدون هیچگونه حقوق و حمایت لازم رنج درمان نشده این قشر بهشمار میرود.
به گفته آنان، با تعطیلی شدن فعالیتهای ورزشی، هیچ یک از مدیران و صاحبان باشگاههای خصوصی بهویژه در رشتههایی نظیر بدنسازی، پرورش اندام، آمادگی جسمانی، ایروبیک، تی ار ایکس و سایر رشتههای تناسب اندام حاضر به پرداختن حقوق و دستمزد نیستند.
حتی برخی باشگاهها همزمان با این تصمیمگیری، حقوق معوقه مربیان خود را پرداخت نکرده و تعطیلی و نداشتن درآمد پایان سال را بهانه قرار دادهاند.
بیکاری و نداشتن درآمد برای مربیانی که در باشگاههای خصوصی فعالیت میکنند، آزاردهنده است. همین مسأله سبب شده تا مربیان به سمت دورههای تمرینی خصوصی برای ورزشکاران گرایش پیدا کنند.
شیوه کاری آنها در این وضعیت فعلی بهگونهای است که تمرین ورزشکار را در منزل خود یا فرد متقاضی انجام میدهند و یا اینکه به صورت زیرزمینی و تعداد کم به تمرین در باشگاهها میپردازند.
البته هستند مربیانی که در این شرایط تمرین شاگردان خود را از طریق شبکههای مجازی و به صورت برخط (آنلاین) زیرنظر گرفته و اینگونه به کسب درآمد دل بستهاند.
حضور در منزل ورزشکار نیز اقدام مربیان در این روزهای کرونایی برای کسب درآمد است و با چند وزنه و برنامه سبک سعی دارند شاگردان خود را به لحاظ تناسب اندام حفظ کنند، اما آینده فعالیت کاری مربیان ورزشی بخش خصوصی همچنان مبهم و بدون امیدواری است. مربیانی که اغلب ۱۴ ساعت در روز را به صورت مستمر در باشگاهها سرپوشیده سپری میکنند به امید آنکه فردا بهتر از دیروز برای آنها رقم بخورد.
نبود صنف و یا اتحادیه برای این دسته از مربیان ورزشی نیز خلأ بزرگ محسوب شده و نمیتوانند دغدغههای خود را از مجرای رسمی و یکپارچه پیگیری کنند.
هر چند هستند مربیانی که با در اختیار گرفتن شاگردان خصوصی دستمزد خود را افزایش داده و دست کم از این طریق درآمد لازم را کسب میکنند.
شوق جوانان بهویژه بانوان برای تناسب اندام بهتر موجب شده تا به گرفتن سانسهای خصوصی زیر نظر مربیان باتجربه ترغیب شوند.
|
