|
البته این تفاهم به معنای توافق نهایی نیست و صرفا نقطه شروع روندی است که باید پس از انجام مذاکرات آتی آن هم در زمینه هسته ای و رفع تحریم ها تکمیل شود، اما دستیابی به چنین تفاهمی در شرایط فعلی نه تنها نشان دهنده تغییر در روند گذشته، بلکه آغاز روند جدیدی از دیپلماسی فعال تلقي می شود که چنانچه موفقیت آمیز باشد، شرایط موجود را به شکل کاملا محسوس تغییر خواهد داد.
نکته قابل توجه در این تفاهم، موفقیت دیپلماسی و تلاش های اثربخش تیم مذاکره کننده کشورمان است که هماهنگ و همراه با میدان حرکت کرد و با هدایت و تدبیر رهبر معظم انقلاب اسلامی از منافع ملی دفاع و صیانت نمود.
تجربه جنگ تحمیلی سوم و پیش از آن جنگ ۱۲ روزه نشان داد که جمهوری اسلامی ایران دارای ثبات و اقتدار است، بلکه از جایگاه منطقه ای و بین المللی مهمی برخوردار است که باید به عنوان بازیگری مؤثر در معادلات جهانی مورد توجه قرار گیرد.
این که امریکا و رژیم صهیونیستی به اهداف خود در جنگ دست نیافتند و به رغم تحمیل هزینه های به ملت ایران، از ادامه جنگ ناامید شدند و با نوعی تغییر پارادایم، به مسیر دیپلماسی برگشتند، نشان این اقتدار دارد.
امروز به جرأت می توان گفت که با مقاومت چندین ساله ملت ایران در مقابل انبوهی از تحریمهای اقتصادی، فشارهای سیاسی، هجمه های فرهنگی، درگیری های نظامی و جنگ رسانه ای، دکترین فشار حداکثری آمریکا علیه کشورمان شکست خورده و خاصیت خود را از دست داده است؛ چراکه همان دشمن متجاوز در چرخشی آشکار، به شروط و مطالبات جمهوری اسلامی ایران برای پایان جنگ، تن داده است تا بتواند راهی برای توافق پیدا کند.
حال این مسیر آغاز شده و با توجه به بی اعتمادی به آمریکا و تجربه بد عهدی های کاخ سفید، باید با احتیاط و دقت کامل طی شود تا به نقطه مطلوبی که مد نظر ملت ایران است، منتهی شود.
بر این اساس؛ تفاهمنامه مذکور به معنای دوستیِ ناگهانی نیست و صرفا اقدامی در جهت مدیریت تنش و پایان جنگ است، هرچند همین تفاهم نیز می تواند آغاز روندی باشد که در نهایت منجر به توافق نهایی و حل و فصل بخش عمده ای از مشکلات موجود باشد.
|
