|
فرهنگ مثل قالیچه چهل تکه ایست که نخ ابریشمی اش از آداب و رسوم اقوام مختلف شکل گرفته است. فرهنگ ایرانی از دیرباز تا کنون پیوند زیبایی با مردم داشته است و مردم همواره سنت های قدیمی شان را لابلای این فرهنگ زنده نگاه داشته اند. مراسم شب یلدا، عید نوروز و حتی افطاری ماه مبارک بخشی از فرهنگ سنتی ماست. مردم به دلیل ارزش های گرمی که در این سنت ها با خود حقیقت زندگی گره خورده، همواره در پی زنده نگاه داشتن آنها بوده اند. اما فرهنگ عمومی ایرانی که به فرهنگ روزمره مربوط میشود گاهی خدشه برمی دارد یا مثل سدی بتنی در مقابل تغییرات تازه مقاومت می کند.
فرهنگ آپارتمان نشینی چیز تازه ای نیست اما هنوز هم جای کار دارد. مردم ایران در قدیم یا خانه هایشان حیاط داشت یا زندگی به نحوی بود که به صورت هفتگی به دیدوبازدید های فامیلی و گردش می گذشت. این سبک از زندگی دلگرمی و آرامش بسیاری به همراه می آورد و بچه های کوچک با بازیهای حرکتی بسیار انرژی کودکانه خود را رها می کردند و چالش کمتری با والدینشان داشتند. مادران و پدران هم از هم صحبتی با فامیل و شنیدن اخبار روز از زبان آنها لذت می بردند و به این ترتیب سلامت جسم و روان همگان تامین می شد.تغییر بافت شهری و مهاجرت از روستاها به شهر، باعث شد پدیده ای به اسم آپارتمان نشینی بوجود آید. اما فرهنگ آپارتمان نشینی خیلی دیرتر از خود آپارتمان نشینی به زندگی ایرانی ها وارد شد. مثل خیلی چیزهای دیگری شبیه تلفن همراه واینترنت و...که اول خودشان آمدند وبعد با تاخیر قابل توجهی فرهنگ استفاده از آنها شکل گرفت. اما فرهنگ آپارتمان نشینی چه معیارهایی دارد؟! چرا تا امروز به درستی اجرا نمی شود؟!
همه ما دعوای همسایه بالایی به گوشمان خورده یا شده که از صدای ساییده شدن پایه میز به سرامیک بد خواب شویم. مشکل اصلی در این است که ما رعایتگری را فراموش کرده ایم. مفهوم رعایتگری به این معناست که ما به جز آرامش خودمان برای دیگران هم آسایش و احترام قائلیم و تا حد امکان از کارهایی که به آرامش همسایه مان صدمه میزند می پرهیزیم. احتمالا وقتی بر سر مسائل ریز و درشت در خانواده جر و بحث می شود به تنها چیزی که فکر نمی کنند همسایه شان باشد. اما حقیقت اینست همسایه ما هیچ گناهی نکرده که شبها بجای تماشای تلویزیون و یا یک خواب مفید، به صدای جر وبحث ما گوش کند. وقتی زندگی در آپارتمان را شروع می کنیم باید فرهنگ استفاده از آسانسور و پله های عمومی را هم یاد بگیریم. بارها دیده ام که بچه های دبستانی با بازی در آسانسور دیگران را معطل می کنند و والدینشان کاملا بی خبر در خانه نشسته اند و دنبال کنترل تلویزیون می گردند.
فرهنگ همسایه بودن جز مسائلی که همه ما کم و بیش از آن خبر داریم وجه دیگری هم دارد. وجهی که در گذشته بخشی از فرهنگ سنتی ایران ما را تشکیل می داد. خیلی کم پیش می آید همسایه ها بی بهانه یکدیگر را دعوت کنند یا برای نذری درست کردن خانمهای یک طبقه جمع شوند در خانه دوستشان و سرگاز ملاغه استیل را توی ظرف آش بچرخانند.
ترس از قضاوت شدن وهزاران دلیل غیر موجه باعث می شود ما از هم دوری کنیم و در اپارتمان های هشتاد نود متری خودمان تنها باشیم. ما حتی اگر روابط گسترده زیادی داشته باشیم باز هم بهره بردن از روابط همسایگی بر کیفیت حال خوبمان تاثیر بسزایی دارد. خیلی آسانتر است بسیاری از موارد را با همکاری و قوت قلب دادن به یکدیگر پیش ببریم تا اینکه یکه و تنها مسئولیت همه چیز را در زندگی آپارتمان نشینی بپذیریم. به این فکر کنید که چه دورهمی جانانه ای می شود وقتی همسایه هایی که اقوامی ندارند، شب یلدا دور هم جمع شوند وهرکس هر چه دارد بیاورد تا دورهم بخورند. یا اوقاتی که نزدیک خانه تکانی عید می شود خانمها با کمک هم خانه تکانی کنند و وسط بگو بخندهایشان یک دستمالی هم به تن شیشه اتاق ها بخورد. قشنگ است نه؟!
|
