|
چند سالی است که همه صاحبنظران از ضرورت امیدآفرینی در جامعه سخن میگویند و تأکید بر حرکات امیدافزا از سوی قوا داشته و تأکید بر پیشگیری از گسترش یأس و ناامیدی در جامعه دارند.
اما حرکات و تلاشها موید حرکت در این مسیر نیست و هر از چندی فضای ناامیدی در جامعه بیشتر از فضای امید میشود.
فضایی که بسیار خطرناک است و آسیبهای اجتماعی را به مرز بحران و فروپاشی اجتماعی نزدیک میکند.
از قدیم گفتهاند که انسان به امید زنده است و ناامیدی انسان را دچار مشکلات بسیاری از احساس بیهویتی و نبود معنا در زندگی تا بی تفاوتی خواهد کرد.
در این وضعیت این روزها باز مردم خود را تنها احساس میکنند، در این فضا احساس اینکه مسئولان به فکر خود هستند و برای حل مشکلات مردم تلاش نمیکنند، دوباره در جامعه تقویت شده است.
موج جدید و عجیب گرانیها با مصوبه دولت و خاموشی مجلس به ویژه در بخش خودرو و زمینهسازی محسوس برای گرانی قیمت بنزین در کنار تلاطم در بازار مواد غذایی و افزایش قیمتها در این بخش با محوریت برنج به عنوان کالای پر مصرف، شرایطی را ایجاد کرده که مردم احساس کنند به مطالبه آنها برای حل مشکلات و بهبود شرایط و عمل به وعدهها توجهی نشده و همه کمر همت به ناامید کردن مردم از مسئولان بستهاند.
در این فضا برخی مسئولان نیز با اظهارات عجیب و غریب به نظر تلاش دارند تا بیشتر به ناامیدی مردم دامن بزنند.
حتی در بازی کمهزینه انتصابات نیز که مسئولان در نبود کار اساسی برای خود تعریف کرده اند، نیز تلاش برای ناامیدی مردم محسوس است.
پیگیری نکردن مطالبات مردم، معامله با هم و کنار زدن خواست مردم، بهکارگیری افرادی که بینسبتی خود با مردم را ثابت کردهاند و تکرار وعدهها به جای عملی کردن آن شرایطی را ایجاد کرده که اکثر انتصابات هم نتواند مردم را راضی کند.
بدیهی است اگر اصلاحی در رفتارها انجام نشود و احساس تنهایی مردم همهگیرتر شود شرایط برای ادامه برنامهها سخت خواهد شد؛ زیرا ناامیدی مردم خطر قطع حمایت آنها را به دنبال دارد و اگر مردم نباشند هیچ کاری پیش نخواهد رفت.
پس باید تلاش شود و همه مسئولان تلاش کنند تا مردم به عنوان اساس تمام امور به آینده امیدوارتر شوند و از اقداماتی که ناامیدی را در جامعه القا میکند پرهیز شود و از گسترش احساس تنهایی مردم در جامعه با اقداماتی عملی پیشگیری شود.
|
