|
مینا ابراهیمی - خبرنگار همدانپیام: صبحگاه ۲۴دی ماه ۱۳۹۷ سانحه هوایی بوئینگ ۷۰۷ باری ارتش جمهوری اسلامی ایران، خبر آنقدر سنگین و بهتآور بود که ملت ایران و به ویژه خانواده بزرگ ارتش جمهوری اسلامی ایران را داغدار کرد، هواپیمای ارتش که از بیشکک قرقیزستان عازم فرودگاه پیام کرج بود، به اشتباه در فرودگاه فتح در نزدیکی مدرسه کاشانیپور به زمین نشست و 15شهید گلگونکفن و خدمه هواپیما 14مرد و یک زن را تقدیم انقلاب کرد که به اذعان مسئولان علت وقوع این سانحه به دلیل همراستایی 2 فرودگاه فتح و پیام، آن هم در فاصله نزدیک بود که خلبان به اشتباه افتاده و چون باند فتح کوتاهتر از آن چیزی است که بوئینگ ۷۰۷ برای نشستن نیاز دارد، هواپیما از باند خارج و به منزلی مسکونی برخورد کرده است.به استثنای یک نفر از سرنشینان به نام فرشاد مهدوی مابقی به شهادت رسیدند.
این هواپیما دارای ۱۵نفر خدمه و در حال حمل گوشت از کشور قرقیزستان به ایران بوده که این حادثه سنگین رخ داد و هدایت این پرواز برعهده سرتیپ خلبان غفور قجاوند بود.
اما در میان شهدای این حادثه، شهید حمیدرضا لطفیان کمکخلبان ارتشی اهل شهر صالحآباد به چشم میخورد.
به همین منظور و در سومین سالروز شهادت خدمه حادثه هواپیمای بوئینگ 707 باری ارتش جمهوری اسلامی ایران به منظور پاسداشت یاد و خاطره شهدای این حادثه پای گفتوگوی یکی از خانواده شهدای این حادثه نشستیم.
شهید لطفیان متولد سال1358 در شهر صالحآباد در خانوادهای متوسط دیده به جهان گشود و در سال 1374 در سن ۱۶سالگی وارد ارتش شد که پس از سپری کردن دوره ۴ساله آموزشی برای ادامه خدمت به بندرعباس منتقل شد و پس از ۵ سال خدمت در نیمهشعبان سال 1382 اقدام به ازدواج کرد و ماحاصل این ازدواج 2 فرزند به نامهای محمدرضا و مهنا شد.
ایشان سال 1389 از بندرعباس به تهران منتقل شد و در کسوت کمکخلبان ارتش جمهوری اسلامی ایران و کادر پرواز ۷۰۷ ارائه خدمت کرد و در پروازهای داخلی و خارجی زیادی از جمله سوریه و عراق مأموریت داشت.
زهرا محمودی، همسر شهید لطفیان در این زمینه گفت که ایشان دارای ویژگیهای اخلاقی چون خیّری، دست و دلبازی، مهربانی با همه و صبوری و آرامش خاصش و ایمان قوی و اهمیت وافر به حلال و حرام کافی بود تا از ایشان شخصیتی الگو و نمونه در میان خانواده و اقوام همچون پدر، همسر، فرزند، برادر و... بسازد و حتی در شغل و تخصصش هم جزء بهترینها باشد.
تا اینکه حدود 8 ماه قبل از شهادتش به واسطه دوستانش با سیره و سلوک شهید ابراهیم هادئی از شهدای جنگ تحمیلی آشنا شد و عمیقاً با این شهید انس گرفت و اعتقاد داشت، این شهید بسیار باکرامت بوده و رفع حاجات مینماید و در مراسم سالگرد شهادت و تولد شهید بر سر مزارش میرفت و شفاعت و طلب شهادت میکرد که به گفته مریم لطفیان، خواهر شهید، در آخرین دیدار حدود 2 ماه قبل از شهادتش پس از خداحافظی برگشت و گفت: با شهید هادئی آشنا شدم که بسیار باکرامت است و حاجت همه را میدهد و از این شهید، شهادت را طلب کردهام که در حسرت آخرین دیدار با برادر، حس و حال عجیبی به خواهرش دست میدهد و برای آرامش خویش با خود نجوا میکند که الان که جنگ نیست، حمیدرضا حرف از شهادت میزند و حدود 2ماه پس از این اتفاق به آرزوی خویش در پی وصال معشوق با سانحه هواپیمایی بوئینگ 707در صبحگاه 24دی ماه 1397 شربت شهادت را به سر کشید.
همسر شهید از آخرین دیدار و نحوه شهادتش برایمان میگوید: روز ۲۳ دی ماه سال ۱۳۹۷ که قرار بود، برای انتقال گوشت مایحتاج مردم یک گروه پرواز ۱۵ نفره به قرقیزستان اعزام شوند حس و حال عجیبی داشتم، انگار به من الهام شده بود و متوجه بودم آخرین دیدارمان است، همسرم خیلی عجله داشت و با اینحال منتظر بود قبل رفتن پسرم از مدرسه بازگردد و او را ببیند و بعد راهی شود.
وی ادامه داد: هنگام بازگشت از قرقیزستان با محموله گوشت ساعت 6صبح 24دی ماه 1397 روز دوشنبه و فرود در فرودگاه فتح کرج هواپیما دچار سانحه شد و آتش گرفت و همگی شهید شدند و تنها مهدوی از این حادثه جان سالم به در برد.
من به اتفاق دخترم در منزل بودم و پسرم نیز مدرسه بود که خانم یکی از همکاران همسرم آمدند و شهادتش را اطلاع دادند که دیوانهوار و با حالت بهت و اینکه شاید خبر صحت نداشته باشد و دروغ باشد تلویزیون را روشن کردم و متوجه شدم حمیدرضا را برای همیشه از دست دادهایم، هر چند شهادت خواسته و آرزوی خودش بود و یک انسان به تماممعنا بود و واقعاً از همه جهات لیاقت شهادت را داشت.
ایشان با سیل جمعیت در روز پنجشنبه 27دی ماه 1397بر دستان همشهریان و همکارانش و باشکوه و عظمت خاص و وصفناپذیر در زادگاهش شهر صالحآباد در آرامگاه ابدیاش مزار شهدای این شهر آرام گرفت و به خیل شهدا پیوست.
یاد شهدای هواپیمایی بوئینگ 707 گرامی و راهشان پر رهرو باد.
|
