|
۱- آنچه این روزها در دنیای سیاست ایران میگذرد، با آنچه در ابتدای انقلاب از سیاست تعریف و ترسیم شد، بسیار فاصله دارد.
در واقع با مشاهده این وضعیت میتوان گفت، هنوز تا همهگیر شدن فرهنگ سیاست دینی و اخلاقی در بین فعالان سیاسی و مسئولان، فاصله بسیار است و آنچه مشاهده میشود، سیاست عرفی و همان سیاست مبتنیبر قدرت و دسترسی به قدرت به هر شکل است.
۲- سیاست دینی در برابر سیاست عرفی است و مشهورترین شاخصه آن، جمله مشهور شهید مدرس است که سیاست ما عین دیانت ما است.
اما امروز در عمل برخی فعالان سیاسی که از قضا ادعای مبارزه با غربگرایی و فرهنگ غرب را دارند، مطابقت سیاست با دیانت دیده نمیشود.
۳- اوج گسترش این فرهنگ مخالف فرهنگ دینی سیاسی را میتوان در تخریب و طعنهزنی مسئولان و جریانها علیه هم، مشاهده کرد.
این روند چنان گسترش یافته است که مردم هر روز شاهد تقابل تمامعیار برخی مسئولان از تریبونها هستند و از حل مشکل خود توسط این مسئولان هر روز ناامیدتر میشوند.
۴- قرار بود همه مسئولان فارغ از دیدگاه و نگاه سیاسی با اتحاد و وحدت ملی مشکلات کشور را حل کنند.
اما امروز از این وحدت خبری نیست و بهراحتی میتوان تقابل و استفاده از ادبیات توهینآمیز و غیردینی را در این تقابلها مشاهده کرد.
۵- متأسفانه این تقابل که از آن برداشتی به جز جنگ قدرت نمیتوان استنباط کرد، از فعالان و مسئولان عادی فراتر رفته و سران قوا و دیگر مسئولان ردهبالای نظام را هم درگیر خود کرده است.
این نوع تقابل در شرایطی که مردم انتظار وحدت دارند تا این شرایط ویژه اقتصادی را بهخوبی با وحدت و تدبیر مسئولان بلندپایه طی کنند، دلیل دلسردی بیشتر مردم شده و امید به بهبود اوضاع کشور را کمتر کرده است.
۶- روشن است جنگ قدرت برای خدمت به مردم نیست و دلیل بسیاری از فسادهایی که این روزها کشف میشود، ریشه در جنگ قدرت در گذشته و استفاده از شیوههای تخریب و تخطئه برای رسیدن به قدرت و دست زدن به فساد برای جبران هزینههای انجام شده در راه رسیدن به قدرت دارد.
پس ادامه این روند پس از ۴۱ سال از پیروزی انقلاب و گسترش آن به سران و مسئولان نظام، نشانه خوبی برای شاخص سیاست دینی نیست و معنی آن گسترش سیاست عرفی و سکولاریسم است هر چند فعالان سیاسی نادانسته و ناخواسته درگیر این فضا شده باشند.
۷- گام دوم انقلاب را نمیتوان محکم برداشت مگر آنکه به اصول انقلاب در عرصه سیاست توجه جدی شود و همه فعالان این فضا در راستای گسترش سیاست اخلاقی و دینمحور که در آن تقابل و جنگ قدرت جایی ندارد و پیش از هر حرف و حرکتی جنبههای دینی و اخلاقی آن سنجیده میشود و رقیب دشمن فرض نمیشود، عمل کنند وگرنه گسترش این سیاست مخالف آموزههای دینی به حوزههای دیگر نیز گسترش یافته و با ترویج بیاعتمادی در جامعه، شرایط سختی را برای مردم و جامعه رقم خواهد زد.
|
