|
سید محمدرضا خسروی، دکتری برنامهریزی شهری و استادیار دانشگاه:در این نوشتار سعی شده تا با بحث پیرامون چگونگی انتخاب افرادی اصلح در مجموعه شورای شهر، مهمترین نکاتی که رای دهندگان باید بر آن متمرکز باشند را به اختصار مورد توجه خوانندگان محترم قرار داد.
1. حدود وظایف و اختیارات قانونی شورای شهر را بشناسیم.
متاسفانه فراوان دیده می شود افرادی که نامزد انتخابات شوراهای اسلامی شهر هستند شعارهایی فراتر از حدود توان و حوزه وظایف خود سر داده و با دست گذاشتن بر نقاط ضعف اقتصادی، اجتماعی، زیست محیطی و کالبدی در مدیریت شهری کنونی قصد متقاعد نمودن رای دهندگان برای همراهی با خود را دارند. بنابراین در قدم اول ضروری است آگاهی بخشی لازم به عموم جامعه در خصوص حدود وظایف قانونی اعضای شورای شهر صورت پذیرد تا خود به خود افرادی که صلاحیت لازم برای کسب آراء مردمی را ندارند (هرچند با تبلیغات فریبنده و گسترده) حذف گردند و گزینه ها برای انتخاب کارآمد ترین افراد محدود و انتخاب آسان تر شود.
2. به ترکیب مجموعه شورا فکر کنیم.
ابعاد پیچیده و ماهیت فرا رشته ای در مسائل شهری حضور متخصصین در حوزه های مرتبط را ایجاب می کند. بنابراین با محدود کردن دایره تخصص ها به مرتبط ترین حوزه های دخیل، افرادی که صرفا ادعای رفع مشکلات مدیریت شهری را دارند، کنار گذاشته و توانمندترین ها که به لحاظ علمی و عملی توانایی آنها ثابت شده است فرصت حضور در این مجموعه تاثیرگذار را پیدا می نمایند. توصیه می شود تخصص ها در رشته هایی نظیر شهرسازی (برنامه ریزی، طراحی و مدیریت شهری)، معماری، عمران، ترافیک، اقتصاد، جامعه شناسی، حقوق در اولویت انتخاب قرار گیرند.
3. علاوه بر دانش تخصصی بر سوابق اجرایی متمرکز باشیم.
عرصه واقعی مسائل شهری با شعارهای آکادمیک و تئوری های روی کاغذ مانده بیگانه است.
در انتخاب اصلح باید بر افرادی تمرکز شود که علاوه بر بهره مندی از توان علمی و فنی لازم، سوابق اجرایی کافی داشته و ارتباط سازمان ها، دستگاه ها و ارگان های دخیل در مدیریت شهری را به خوبی بشناسند. تجربه ثابت کرده افراد صرفا آکادمیک به اندازه افراد صرفا تجربی ناکارآمد هستند چرا که گروه اول توان اجرایی لازم را ندارند و گروه دوم صرفا بر روش های محدود و تجربه شده خود پافشاری می کنند. گویی دو خط موازی که هیچ گاه به هم نمی رسند.
4. منافع اجتماعی را بر رانت طایفه ای مقدم بدانیم.
به تجربه و بارها ثابت شده که فشارهای اجتماعی به انحاء مختلف (نظیر قومیت گرایی) یا گروه بندی های سیاسی برای ورود افراد ناکارآمد، محکوم به شکست است. جامعه باید به این باور و دموکراسی برسد که سرنوشتی در همتنیده و جدایی ناپذیر دارد. پس اگر افراد آن به دنبال انتخاب خویشان، نزدیکان و اقوام خود باشند چیزی جز ترکیب چند قطبی در مجموعه شورا حاصل نمی شود و این مجموعه ناهمگن تمام توان خود را صرف رفع اختلافات درون گروهی کرده تا هرکس بتواند سهم خود و حامیانش را از منافع شهری تامین کند.
5. تخصص گرا و تعهد طلب باشیم.
جمله معروف شهید گرانقدر دکتر چمران در تبیین جایگاه تعهد و تخصص فصل الخطاب است. ایشان در تبیین تقدم و اولویت هریک بر دیگری چنین موضع می گیرند: میگویند تقوا از تخصص لازمتر است، آن را میپذیرم. اما میگویم آن کس که تخصص ندارد و کاری را میپذیرد، بیتقواست. فردی که به ادعای خود چنان احساس تکلیفی می کند که می تواند بار مسئولیتی که شهروندان بر دوشش می گذارند را بر دوش کشد، بدون شک باید خود را در هر دو بعد تعهد و تخصص آماده کرده باشد. بنابراین مردم باید به هر اندازه که تخصص گرا هستند تعهد طلب هم باشند.
إِنَّ اللَّهَ لا یغَیرُ ما بِقَوْمٍ حَتَّی یغَیرُوا ما بِأَنْفُسِهِمْ (سوره مبارکه رعد، آیه 11)
همانا خداوند حال قومی را تغییر نمی دهد تا آنکه آنان حال خود را تغییر دهند.
|
