|
جمعه صبح با خبر ناگوار هجرت حاج مهدی ناصرنژاد پیشکسوت رسانه و همکار عزیز ما در همدان پیام و پیشکسوت خبرگزاری ایرنا از این دیار به دیار باقی آغاز شد و با این خبر یک عمر خاطره و همکاری مشترک در اعتلای رسانه و جایگاه خبرنگاران و توسعه استان در ذهن ما مرور شد.
ناصرنژاد قرار بود معلم شود و در ابتدا نیز در آزمون آموزش و پرورش برای معلمی پذیرفته شد اما علاقه به رسالت خبرنگاری و کار خبر او را به این سمت کشاند.
او که در نوجوانی با اندک مطبوعات آن زمان همدان و نمایندگی روزنامهها در استان همکاری داشت در آزمون سراسری خبرگزاری جمهوری اسلامی شرکت کرده و پذیرفته شد و پس از طی دوره فشرده دانشکده علوم ارتباطات و قبولی به همدان آمده و در دفتر ایرنا مشغول به کار شد.
او فعالیت در مراکز ایرنا در چندین استان و افغانستان و ... را به عنوان مدیر تجربه کرده و در نهایت در سال 93 بازنشسته شد اما بازنشستگی پایان کار رسانه ای او نبود و ناصرنژاد پس از بازنشستگی همکاری با روزنامه همدان پیام را بیشتر کرد و به عنوان نویسنده و مشاور در اعتلای این رسانه کوشید.
ناصرنژاد به اخلاق و رعایت اخلاق رسانهای بسیار متعهد بود و هرگز در نوشته های او ردی از بی اخلاقی و کنار گذاشتن اخلاق رسانه ای قابل رصد نیست و این بزرگترین درس عملی ناصرنژاد به تمام همکاران به ویژه همکاران خود در همدان پیام بوده و هست.
برای حاجی مهدی ناصرنژاد آنچه بیش از همه اهمیت داشت مردم بودند و بارها به خبرنگاران توصیه می کرد که در نوشتن و کار خبری همیشه به منافع عمومی و منافع ملی توجه کنید و با مردم باشید و او تا آخر در عمل به رسالت مردمی یک خبرنگار کوشید.
ناصرنژاد هرگز از کار خبر به دنبال مادیات و منفعت طلبی و سودجویی نبود و همواره خبرنگاران تازه کار را به صبر و امید به آینده برای ثمر دادن کار حرفهای توصیه می کرد او قلم نقادانه ای داشت و در نوشتن بسیار واقع گرا بود و توهم به مخاطب نمیفروخت.
در خاطر همدان پیام ثبت است که او در یادداشتی نوشته بود؛«نگارنده مدت حدود 40 سال فعاليت رسانهاي در اقصي نقاط كشور هزاران مدير را ديده و آزمودهام و با جرأت ميتوانم با اين نوشتار سند باقي بگذارم كه كمتر مديري را درخور و لايق خدمتي شايسته در رأس سازمان مربوطهاش يافتهام و متأسفانه دوام مديران لايق و كارآمد بسيار محدود بوده است. البته خوب هم ميتوان بود و زمينه براي خوب بودن هم فراوان است وليكن بسترهاي كار و تلاش و مديريت و اجرا بسيار بايد همسو و سالم باشد تا خوبها ديده شوند و بدها هم فرصت ميدانداري نداشته باشند.
مهم اين است كه يك مدير احساس مسئوليت كند و خود را لايق آن بداند كه بايد در جمع يك تشكل حداكثر 500 هزار نفري مديران از بزرگ و كوچك در خدمت جمعيتي 80 ميليون نفري قرار بگيرد و نامش در دفتر جامعه خدمتگزاران كشورو ملت به نيكي و شايستگي باقي بماند. دوره مديريتي از هر نوع و مقام و هنر نميتواند بلندمدت باشد و دير يا زود تمام ميشود. وليكن بايد روز و لحظهاي را در ذهن خويش مجسم ساخت كه در برههاي از عمر ناگزير از نگاه به پشت سر خواهم بود و اين خود من خواهم بود كه با وجدان ضمير بر هر آنچه پشت سر گذاشتهام قضاوت خواهم كرد. خوب بودهام يا بد! نميتوانم به خودم دروغ بگويم! اينجا تظاهر و ريا هيچ كارايي ندارد. سربلندي يا سرافكندگيام تنها و تنها بر خودم نمايان است. اگر سربلند باشم كه از زنده بودنم لذت خواهم برد و چنانچه سرافكنده، بايد در انتظار مرگ تدريجيام باشم!
غير از اين نيست و تظاهر هم دردي را درمان نخواهد كرد. حال با اين شرايط قضاوت تاريخ هم جاي خود دارد! كه ناگزير به آن تن خواهيم داد.
بنابراين چه بهتر كه از آغاز راه مديريت كوتاه خود، زمينه نام و آثار بلند و ماندگار از خود باقي بگذاريم. مهم نيست در انجام درست وظيفه، ديگران و اطرافيان چه قضاوتي دارند و كمك ميكنند يا نه! مهم اين است كه فكر درستت را به مرحله عمل بگذاري و به ياران و همكاران واقعي ميدان عمل و اجرا بدهي. مشاوران صادق و متكي به نفس لازم داري تا چراغ راهت قرار بگيرند و آنان نيز دنبال نام نيك و ضمير آرام باشند تا در كنار تو فرصت ابراز شايستگي پيدا كنند. با اين وجود راه سخت و دشواري در پيش داريد؛ چراكه در هر سنوسال و برهه و زمان خيلي راحت ميتوان بد بود و بد انديشيد اما خوب بودن سخت است هرچند پاياني شيرين و كارنامهاي آبرومندانه و افتخارآميز به نامت رقم خواهد خورد.»
و امروز همه رسانه ای های استان به خوب بودن، مردمی، اخلاقی، سربلند و مستقل از کانونهای قدرت و ثروت زیستن و کارنامه آبرومندانه و افتخار آمیز حاجی مهدی ناصرنژاد افتخار میکنند و شهادت میدهند که وی در انجام رسالت مدیریتی و خبرنگاری خود آنچنان زیست که برای دیگران همچون نوشته بالا ترسیم میکرد.
|
