|
آن هم نه زلزله خفیف، زلزلههای متاسفانه مرگبار و وحشتآفرین. انگار تقدیر این مسابقه با زلزله گره خورده است.
مردم دو کشور از این پس تا آخر تاریخشان وقتی نام دو کشور، نام دو تیم فوتبال را بشنوند فقط به یاد یک چیز میافتند: زلزله. مردم ایران و مردم ونزوئلا. اول باید به دیشب برگردیم و یک روایت تلخ را مرور کنیم. زلزلهای مرگبار در ونزوئلا.
در کاراکاس ساختمانهایی فروریختند، خیابانها پر از مردمی شد که با وحشت از خانههایشان بیرون آمده بودند و صدها امدادگر راهی مناطق آسیبدیده شدند. آمار اولیه از دستکم ۸۰ کشته و حدود ۷۰۰ مجروح خبر داد، اما سازمان زمینشناسی آمریکا هشدار داد که با ادامه عملیات آواربرداری، احتمال افزایش چشمگیر شمار قربانیان وجود دارد.
زلزله رودبار ۳۶ سال پیش
تابستان ۱۳۶۹ بود. جام جهانی ایتالیا شبها ایرانیها را مثل همه مردم دنیا بیدار نگه میداشت. همسنهای ما آن زمان بچه بودیم و امتحانهای نهایی را پشت سر میگذاشتیم ولی آنقدر فوتبالی بودیم که پای تلویزیون بنشینیم و برزیل-اسکاتلند تماشا کنیم. بله، آن شب هم بازی برزیل و اسکاتلند بود؛ مسابقهای که در ورزشگاه دلآلپی تورین برگزار شد و برزیل با گل دقیقه ۸۱ لوئیز مولر، یک بر صفر پیروز شد.
دقایقی از آغاز بامداد ۳۱ خرداد ۱۳۶۹ گذشته بود که زمین در شمال کشور به لرزه درآمد. زلزلهای ۷.۲ ریشتری، رودبار، منجیل و دهها شهر و روستای دیگر را در چند ثانیه ویران کرد. یکی از مرگبارترین بلایای طبیعی تاریخ ایران رقم خورد؛ فاجعهای که حدود ۴۰ هزار کشته و نزدیک به ۸۰ هزار مجروح بر جا گذاشت و صدها هزار نفر را بیخانمان کرد.
و حالا، ۳۶ سال بعد، همان دو تیم دوباره در جام جهانی روبهروی هم قرار گرفتند و باز هم زمین، این بار در آن سوی دنیا، آرام نماند و تصمیم گرفت بلرزد. واقعا حیرتانگیز است. وقتی کمی عقب میایستیم و به این دو اتفاق، به این دو فکت فکر میکنیم مو به تنمان سیخ میشود. مگر میشود یک مسابقه فوتبال دو بار با زلزلههای مرگبار همزمان شود؟ عجب بازی نحسی است بازی برزیل و اسکاتلند.
|
