|
وقتی زیرساخت درآمدزایی ورزش را نداشته باشید، در دوران بحران نیز تأثیر چندانی نخواهید دید واین دلیل بر تأثیرناپذیری اقتصادی تیمهای ورزشی ایران در بحران شیوع ویروس کرونا است.
ورزش ایران را نمیتوان با هیچیک از کشورهای توسعهیافته در ورزش و حتی با کشورهای آسیایی و همسایگان نزدیک خود ازنظر اقتصادی مقایسه کرد و باید اذعان کنیم که زیرساختهای لازم در ورزش ایران وجود ندارد و به هیچوجه با ساختار درآمدزایی مواجه نیستیم و مبالغ کسب در حوزه ورزش بسیار اندک هستند.
کشورهای توسعهیافته در ورزش دنیا از منابع درآمدی مختلفی از جمله حق پخش تلویزیونی، فعالیت شبکههای خصوصی، فروش پیراهن و نمادهای باشگاه، بلیتفروشی و مواردی از این دست برخوردار هستند، اما آیا در ورزش ایران حق پخش تلویزیونی به باشگاههای ورزشی تعلق میگیرد؟ آیا با مقوله بلیتفروشی واقعی روبهرو هستیم؟ آیا باشگاهها از فروش پیراهن و نمادهای خود درآمدزایی دارند؟
درآمدهای باشگاههای ایرانی از محل حق پخش تلویزیونی صفر است و در سایر زمینهها نظیر بلیتفروشی و یا فروش پیراهن نیز با مبالغ اندکی روبهرو هستند، بنابراین وقتی چنین مسائلی را کنار یکدیگر قرار داده و ارزیابی میکنیم به این نتیجه دست مییابیم ورزش در ایران برخلاف کشورهای دنیا پولساز نیست و در برهه زمانی کنونی که بهدلیل شیوع ویروس کرونا اقتصاد باشگاههای ورزشی در دنیا با چالش جدی مواجه و منابع درآمدی آنها متوقف شده است، تیمهای باشگاهی در ورزش ایران بدون تغییر چندان در شرایط اقتصادی پیشآمده کار خود را دنبال میکند.
دلیل تأثیر نداشتن شیوع ویروس کرونا بر اقتصاد باشگاههای ورزشی ایران ناشی از نبود زیرساختهای لازم درآمدی و نیز درآمدزا نبودن ورزش در کشور است، در کشور ما صرفا منبع درآمدی به تبلیغات محیطی دور زمین و یا بلیتفروشی محدود میشود که در برهه زمانی کنونی درآمدهای حاصله از این طریق نیز متوقف شده است و باید بدانیم که اعداد و ارقام در این رابطه چندان نیست و ورزش ایران در مجموع درآمد خاصی ندارد.
شرایط اقتصاد در ورزش ایران همانند وضعیت فروش نفت کشور در دوران تحریم است، کشورهای تولیدکننده نفت در دنیا بهدلیل شیوع ویروس کرونا با مشکلات جدی مواجه شدند اما در این برهه زمانی شرایط برای کشور ما در این حوزه تغییر چندانی نکرد، زیرا از پیش با پدیده تحریمها روبهرو شده بودیم، بنابراین شاهد اتفاقی مشابه در این حوزه هستیم به این دلیل که درآمدهای ما در حوزه نفت نیز محدود شده بود و در حوزه اقتصاد ورزش هم بهدلیل اینکه از پیش درآمدزایی نداشتیم با شیوع ویروس کرونا تغییر چندانی ایجاد نشده است.
باشگاههای بزرگ دنیا بلیتهای فصل خود را تا هفته آخر پیشفروش کرده بودند، حال تصور کنید که قرار است رقابتها بدون حضور تماشاگر بهدلیل شیوع ویروس کرونا دنبال شود، خودتان بروید و محاسبه کنید که چه مبالغ هنگفتی از جیب باشگاهها خواهد رفت و اقتصاد آنها تا چه حد دستخوش چالش میشود اما آیا باشگاههای ایرانی آسیب کمرشکنی از لغو بلیت فروشی دیدهاند؟
ورزش ایران نه درآمدی از محل حق پخش تلویزیونی وجود دارد، نه قانون کپیرایت در راستای پیراهن فروشی رعایت میشود و نه قیمت بلیتها واقعی است، شاید تنها چالش اقتصادی در ورزش ایران مربوط به تبلیغات محیطی و اسپانسرهای باشگاهها باشد که این ارقام نیز بالا نیست.
ورزش ایران از ابتدا سنگبنای مناسب اقتصادی نداشت و بر مبنای سود و زیان نبوده است، هیچ فعالیت تجاری بدون لحاظ سود و زیان تشکیل نمیشود و این یک قانون است که متأسفانه در ورزش ایران لحاظ نشده و صنعت ورزش در کشور ما درآمدزا نیست و هیچ توجیه اقتصادی نیز برای بخش خصوصی وجود ندارد.
رویه اقتصادی در ورزش ایران مستهلک شده و دیگر نمیتوان با این روش فعالیتها را ادامه داد، دولت باید دستش را از سر ورزش بردارد و دست از تزریقهای غیرمستقیم مالی بکشد زیرا با روش در پیش گرفتهشده حتی اگر تعدادی باشگاه خصوصی نیز ریسک بالای اقتصادی را بپذیرند و قصد فعالیت در ورزش ایران را داشته باشند پس از مدتی با چالش مالی مواجه شده و در ادامه حیات خود به مشکل بر میخورند.
|
