|
سرانجام پس از حدود 7 ماه سکون و سکوت نگرانکننده زنگ مدارس کشورمان از 15 شهریورماه به نشانه آغاز سال تحصیلی 1400-99 بهصدا درآمد و شمیم خوش کتاب و دفتر و نوشتافزار تازه در فضای علم و دانش این مرز و بوم کهن پیچید.
قطعا تصمیمگیری برای به حرکت درآوردن چرخهای تعلیم و تربیت ایران عزیز در فضای زهرآگین کرونایی که دنیا را به تعطیلی و رکود واداشته است برای مسئولان کشور و ستاد ملی مبارزه با کرونا که کلید بودن یا نبودن فعالیتهای حیاتی جامعه اسلامی را در دست دارد، بسیار مشکل و سرنوشتساز بوده است و این تصمیم شگرف به میل و اراده خرد جمعی اتخاذ شده است. بدیهی است بسیاری از صاحبان اندیشه و تصمیم و اجرا هم که مستقیم و غیرمستقیم نسبت به بازگشایی مدارس و آغاز سال تحصیلی جدید در کشورمان در این شرایط دشوار مرگ و زندگی نظر مساعد ندارند، در دغدغه تلخ و شیرین سلامتی جامعه هستند وگرنه هیچ عقل سلیم و ایده دلسوز و مسئولیتپذیری با خاموشی چراغ دانش و حیات تعلیم و تربیت در کشوری که اساس پیشرفت عمومی آن مبتنی بر علمآموزی و دانشافزایی است، مخالفت نمیورزد.
واقعیت این است که چنانچه بپذیریم در یک شرایط دشوار و برههای حساس میشود برای مصلحت یک جامعه و یک ملت، مثلا یک کارخانه عظیم صنعتی را برای یک سال و 2 سال و بیشتر از آن تعطیل کرد و زیانهای سنگین اقتصادی را تحمل کرد، اما مسأله تعلیم و تربیت پایه در یک جامعه تعطیلی بردار نیست و عواقب زیانبار آن دامن چندین نسل در یک کشور را خواهد گرفت، بد نیست بپذیریم.
در این چند ماهه که مدارس کشور به اجبار تعطیل بود و بهرغم اینکه کلاسهای درس به مدد دانش ارتباطات بهصورت مجازی برگزار شد و دانشآموزان و دانشجویان به طریقی سال تحصیلی گذشته را به پایان رساندند، ولیکن میلیونها کودک و نوجوان و جوان کشورمان که با هدف مهار کردن ویروس کرونا خانهنشین شدند، چندان هم در خدمت این هدف شریف و اولی قرار نگرفتند و تمام ماههای بهار و تابستان امسال سروصدای کودکان بیشتر از هر زمان دیگر در کوچهها شنیده میشد! و قطعا آندسته از کودکان پرجنبوجوش و بازیگوش هم که در کوچهها و میدانهای بازی و هنگامه گذران اوقات فراغت مضاعف خود ردپایی باقی نگذاشتند، همراه والدین خویش که اغلب آنان نیز در دورکاری بادآورده، در مسافرت و کمک به چرخه گسترش ویروس کرونا بهسر میبردند و کمکی به متوقف کردن حرکت کشنده کرونا نداشتند! بنابراین باید بازگشایی به نسبت زودهنگام مدارس در سال تحصیلی جدید را به فال نیک گرفت. چه بسا با تدابیر شدید بهداشتی و زیرنظر مدیران و معلمان تیزبین مدارس راه نفوذ ویروس کرونا بهتر و مؤثرتر به روی کودکان بیگناه بسته شود و در کنار آن سرمایههای عظیم و بالقوه نظام تعلیم و تربیت کشورمان نیز به رسالت مقدس و شریف خویش بپردازند و بهراستی که خون تازگی و شادابی به برکت صدای خوشلحن زنگ مدارس و نفوس دانشآموزان در فضای مدرسه در رگهای جامعه کرونازده به جریان بیفتد.
امروز در تنگاتنگ جدل با ویروس کرونا چه در جامعه ایران و چه در هر کجای دنیا، فاصله مرگ و زندگی فقط یک قدم است! و آن یک قدم هم همان لازمه رعایت اصول بهداشتی است و فرقی ندارد در خانه یا مدرسه یا اداره و بازار یا هر اجتماع و انجمن باشد.
قطعاً تمام آن کودکانی که به تبعیت از پدر و مادر و خانواده خویش ماسک میزنند یا نمیزنند در بیرون از خانه هم همان کار میکنند و چه بسا در فضای مدرسه همه چیز فرق داشته باشد و قطعاً هم همینگونه است و چه بهتر که سال تحصیلی جدید با همت جامعه فرهنگی و آموزشوپرورش و به لطف بودجه هنگفت و تعریفشدهای که در این بخش هزینه میشود، بستری برای مهار ویروس کرونا و کمک به سلامتی سرمایههای انسانی کشورمان فراهم شود، حتی اگر برنامههای آموزشی سال جدید به 3 نوبت صبح و ظهر و عصر گسترش داده شود.
|
