|
دوم دی ماه مصادف با میلاد حضرت زهرا(س) روز گرامیداشت مقام والای زن و احترام به وجود نازنین مادران ایران است و به همین مناسبت مردان و فرزندان این سرزمین جاودانه در تکاپو هستند تا در چنین روزی مبارک زنان و مادران خود را بر چشم بنشانند و دست ببوسند و بخاطر سالها و روزها و شبها بیقراری این بندگان عزیز کرده خدا در راه تربیت فرزندان لایق و حراست از حریم زندگی گرم خانواده قدردان باشند.
منزلت زنان زحمتکش و زندگی ساز و مادرانی که تار و پود وجود خود را صرف رشد و تربیت سالم فرزندان خویش میکنند و پا به پای کودکان دلبندشان راه را از چاه برای آنان معلوم میسازند تا به آیندهای روشن و امن را تجربه نمایند، روایتها و حکایتهای بسیار گفته و شنیده شده است و چه حاجت به وصف بیشتر جایگاه شامخ مادران و زنانی که با ابراز رفتار و فداکاریهای هر روز و هر لحظه خود تجسم واقعی انسانی خدایی و موجودی پرستیدنی هستند.
روی سخن با پدران و زنان و زوجهای جوانی است که خود در بین خانوادهای پر جمعیت و در فضای پر مهر و صفای خواهران و برادران کوچکتر یا بزرگتر خانواده پای گرفته و لذت وجود خواهر ها و برادرها را با تمام وجود حس کرده و به آن دلبستهاند، ولیکن اینک که نوبت به خودشان رسیده است تا آینده و روزگار پیش روی خویش را به طعم شیرین و پر هیاهوی فرزند و فرزندان دلبند آراسته نمایند، سر باز میزنند و در 2 کلمه خلاصه میکنند که بچهداری یا بهتر بگوییم پدریکردن و مادری کردن سخت است ! . این چه وظیفه و بقای عمری است که برای پدران و مادران ما لذت بخش و دوست داشتنی و ممکن بوده است، اما برای نسلهای امروزی دشوار مینماید! .
درست است که در شرایط دشوار امروزی و وضعیت نابهسامان اقتصادی و مسکن و نبود مشاغل پایدار فرزندآوری را قوز بالای قوز توصیف میکنیم ، اما باید انصاف داشت و پذیرفت که نسلهای گذشته ما و پدران و مادران ما نیز اغلب در رفاه و آرامش کامل برای تشکیل خانواده و همچنین مسئولیت پذیری بیدغدغه برای آراستن زندگی خود به یک فرزند و چند فرزند نبودهاند و تنها با لقمه دهان خود و گذشتن از نعمات زندگی بچه بزرگ کردهاند و چنین امانت بزرگ و ارزشمند را به نسلهای امروزی سپردهاند. متأسفانه جامعه ما هم در ایجاد چنین فضا و فرهنگ غلط نگاه به زندگی مقصر است و متولیان جامعه ما هستند که با سوء مدیریت و برنامهریزیهای کورکورانه راهها را به چنین شرایط نامتعادل و بدبینی جوانها نسبت به آینده و مسئولیتپذیری درقبال خانواده ختم کردهاند، ولیکن باید بدانیم که هر کسی در هر شرایط جدای از موانع اجتماعی، مسئول زندگی و آینده نسلها و ریشههای خانوادگی خود می باشد و خود زنی و بریدن از آینده دیدگاه خوبی برای بقا و تضمین روزگار آینده و دوران پیری و لزوم اتکا به مهر و امانتداری و قدرشناسی فرزند نسبت به پدر و مادر نیست.
چه لذتی بالاتر از مادر بودن و چه نعمتی گرانبهاتر از وجود فرزند برای یک زن و برای پدری که دوست دارد پس از عمری تلاش و زحمت، فرزندان لایقی از خود باقی بگذارد و نام و نشان و میراث خاندانش را به نسلهای آینده بسپارد .
|
