|
در ادبیات سیاسی، منابع قدرت ملی متعدد هستند و مواردی چون قدرت نظامی و امنیتی، اقتصادی، تکنولوژی، اطلاعاتی، نیروی انسانی و... را شامل میشود.
در این میان آنچه به عنوان یکی از مهمترین ابعاد قدرت و در عین حال مشروعیت بخشی به حکومتها برشمرده میشود، قدرت مردم است که بدون آن حیات سیاسی به مخاطره میافتد و مجموعه حاکمیت نمیتواند اهداف و برنامههای خود را پیش ببرد.
بر این اساس، جایگاه و نقش مردم همواره در جمهوری اسلامی ایران مورد توجه بوده که در قالب الگوی مردمسالاری دینی تبلور یافته است.
تأکید بر چنین نقش کلیدی و مهمی همواره در گفتمان سیاسیون و نخبگان سیاسی به عنوان یک اصل نشان داده شده است و آنان سعی کردهاند در زندگی سیاسی و دوره مسئولیت خود بر پایه چنین اصلی گام بردارند و حرکت کنند.
اعتقاد و اعتماد به مردم به عنوان صاحبان اصلی نظام و کشور چیزی نیست که برای عقلای قوم مبهم و غیرشفاف باشد. آن هم در ساختار جمهوری اسلامی که مردم از عناصر کلیدی آن محسوب میشوند.
با این اوصاف، تصریح و تأکید بر قدرت مردمی در پیشبرد اهداف و برنامههای کشور که رویکرد رئیسجمهور، پزشکیان نیز همان است و بارها از ضرورت به کارگیری ظرفیتهای ارزشمند مردمی سخن گفتهاند، امری طبیعی و البته بسیار مهم است.
نکته حائز اهمیت اما نحوه به کارگیری چنین ظرفیتی با اعتقاد و التزام عملی به آن است که با توجه به تأکید خاص رئیسجمهور بر آن، انتظار میرود در سطح ملی و استانی جامه عمل بپوشد و ما شاهد شکلگیری حرکتهای بزرگ و موثری به مراتب بیشتر و گستردهتر در استفاده از ظرفیت و توان بالای مردم از اقشار مختلف با محوریت محله و منطقه باشیم.
|
