|
مرض کرونا از حدود 5/1 سال پیش در گستره کرهزمین پیچیده است؛ اما این مرض کشنده در برهه فعلی بیشتر از هر زمان دیگری انسانها را آزار میدهد و دنیا را فلج کرده است.
بیشترین شهرها و نقاط مختلف کشور عزیزمان این روزها بهلحاظ شیوع شدید ویروس کرونا در وضعیت قرمز و بلکه سختتر از قرمز قرار دارد و این وضعیت نهتنها زندگی معمول را برای همگان مختل کرده، بلکه راه نفس را بر مردم بسته است.
دانشمندان جهانی از دهههای بسیار پیش مدعی تسخیر بلندترین قلههای علم در تمام حوزههای حیات بشری هستند، اما این چه افتخاری است و چه جای غرور و ادعا است که در مدت نسبتا کمی (یکسالونیم) تاکنون حدود 3 میلیون نفر از مردم جهان بر اثر ابتلا به ویروس کرونا جان شیرین خود را از دست دادهاند، ولیکن مجامع علمی و تحقیقاتی و مراکز برجسته پزشکی در جهان حتی از علت پیدایش این ویروس عجیب عاجز ماندهاند، چه برسد به اینکه راه درمانی بر آن یافته باشند! بهراستی چگونه است هیچ عاقلی تاکنون قادر به حل این معمای پیچیده نشده و کسی به این پرسش پاسخ نمیدهد که این مار بد خطوخال از کدام سوراخ گزندهای بیرون جهیده و نیش زهرآگین خود را بر جان حدود 135 میلیون تن از مردم جهان فرو برده و 3 میلیون نفر را به هلاکت رسانده است.
ای کاش دستکم میشد نقطه پایانی بر این بلای جهانی متصور بود و میشد با محاسبات مرکب علوم ریاضی و پزشکی، مدار روشنی با شیب نزولی و ثابت برای پایان کرونا ترسیم کرد؛ اما تمام این حرفها خیال باطلی بیش نیست و کرونا زندگی را چنان بر مردم تنگ کرده است که اگرچه ناعادلانه، ولیکن چه آندسته از مردم که اصول بهداشتی و مراقبتی برای پیشگیری از کرونا را مرتب و منظم رعایت میکنند و چه آندسته از مردم بدی که دانسته و ندانسته و از روی نادانی یا لجاجت بیمورد، بیخیال خطر کرونا هستند و جان خود و دیگران را به خطر میاندازند، به یک نسبت از کرونا رنج میبرند.
در این شرایط رنگ لحظههای خوش و ناخوش زندگی برای مردم یکی شده و گویی محیط کار و تلاش و استراحت مردم در هالهای از غبار نگرانی و ترس و ناامیدی پوشیده مانده است.
کرونا چه از لحاظ بیماری و آسیب جانی و چه از نظر کار و معیشت بر گلوی بسیاری از هموطنان فشار میآورد و چندان بیجا نیست اگر بگوییم، قشر توانمند جامعه هم بهنوعی متضرر از بلای کرونا هستند و خیلی از انسانهای پاکدل هستند که متأثر از چنین وضعیتی این بیت ملموس شاعر بلندآوازه ایرانی را زمزمه میکنند، «چو عضوی به درد آورد روزگار / دگر عضوها را نماند قرار»؛ از شوربختی مردم جامعه ماست که در این شرایط موج گرانیها نیز بدتر از موج چهارم کرونا، درد و رنج چالش ویروس کرونا را پررنگتر کرده و از هر طرف فشار خفهکنندهای بر راه نفس قشرهای بهویژه کمدرآمد وارد میشود. گرانیها از هر نوع و با هر اولویت، چنان عذابآور شده است که چون ریگی داخل کفش هر صاحب خرجی، قدمبهقدم و لنگلنگان، خسته و وامانده برجای میگذارد.
با اینحال، فرهنگ و ادبیات و باورهای ایرانی در بلندای تاریخ و حیات این ملت بزرگ و پرافتخار، شکل گرفته و متأثر از فرازونشیب و شکست و پیروزیهای بسیار و مثالزدنی است. این شعر امیدبخش و پندآموز منتسب به حکیم تبیان نیز چکیدهای از آموزههای اعتقادی ایرانیان است که «بگذرد این روزگار تلختر از زهر / بار دگر روزگار چون شکر آید.»
|
