|
تهدید بنیان خانواده یکی از مظاهر نگرانکننده و چالش برانگیز در پدیده کمرنگشدن باورهای ارزشمند فرهنگ ایرانی است و رهآورد رسوخ فرهنگ بیپایه جوامع بهظاهر متمدن غربی شناخته میشود.
دیرگاهی است که تغییر نگرشهای فرهنگی در جامعه امروز ما که پررنگترین نمونه آن گریز قشرهای جوان و بسیاری از پا به سن گذاشتهها از سنت ازدواج و تشکیل خانواده میباشد، نهاد خانواده به عنوان اصلیترین پایه سازنده و قابل اتکا جامعه ایرانی در معرض تهدیدهای خانه برانداز است، در حالیکه برنامهریزی و فرهنگسازی و چاره سازی توسط نهادهای مسئول برای مقابله و اصلاح چنین پدیده ناهنجار به ندرت عملی میشود.
سستشدن بنیان خانوادههای اصیل و مبتنی بر ارزشهای انسانی و زندگیساز در جامعه ما از آنجا آغاز شد که خشت نخست برای پایهگذاری دنیای جدید برای نسلهای آینده ناخودآگاه کج گذاشته شد و تبعیت چشم بسته و خام بسیاری از خانوادهها نسلها را وارد دنیای ناشناختهای ساخت که شناخت و آگاهی لازم برای سازگاریهای سازنده و ناسازگاریهای مخرب در دنیای جدید را نداشتند. در چنین فضای نگرشی و تبعیتهای عجولانه از رهآورد های ماهوارهای و شیفتگیهای بصری که نسلهای جوان دنیای واحد دهکده جهانی را خوش و سرحال و باهوش نشان میداد، واژه فریبنده و توام با رفع مسئولیت از پدران و مادرانی که خود را غرق در مشغلههای روزانه و تلاش مضاعف برای تأمین هزینههای سنگین دنیای رو به پیشرفتهای علمی و هوشمندی نسل های بالنده خود میدانستند ، واژه بیمسمای فرزند سالاری نیز وارد ادبیات و فرهنگ مهجور ایرانی شد و متأسفانه گسترش چنین باوری نزد بسیاری از خانواده ها منجر به کمرنگ شدن نقش و جایگاه پدر و مادرها و بزرگ ترهای قابل احترام شد و به جایی رسیده است که امروزه اغلب پدر و مادرها در خانواده تصمیم گیرنده اصلی نیستند و تابع بیتجریگی و تصمیمگیری های احساسی فرزندان مغرور خویش در کارهای مهم زندگی و آینده خود و فرزندان هستند.
البته چه بسیار جوانهایی که به مدد تحصیلات عالی و کسب تجربههای مفید در عرصههای تلاش و حیات مفید خود، راهکارهای درستی پیش پای بزرگترهای خود در تصمیمگیریهای مهم میگذارند و به واقع و درست، عصای دست پدر و مادر هستند.
میشود نتیجه گرفت که بسیاری از از هم گسیختگیهای جامعه امروز صرفاً ناشی گرفتاریهای اقتصادی نیست و ریشه در راه و روش خود ما دارد، با این اعتقاد که تا دیرتر از این نشده و تا هنوز ریشه در آب میباشد، بهعهده دست اندرکاران جامعه است تا با آسیب شناسیهای جامع و آگاهانه، آب رفته را بجوی بازگردانند.
|
