|
او با این سن و سال و نظم و انضباتی که از شغل خود به عنوان پلیس راهور به یادگار دارد صبح اول وقت پلههای همدانپیام را تا رسیدن به طبقه سوم آرام آرام سپری میکند تا به واحد تحریریه برسد.
دیدن چهره این پیرمرد 81 ساله علاقمند به خواندن اخبار و گزارش که به خاطر کهولت سن پرسشهایمان را باید به تکرار از او بپرسیم، مرا به کار در روزنامه مصممتر میکند.
وقتی از روزنامهخوانی در همدان صحبت میکنیم، تنها از یک عادت روزمره سخن نمیگوییم؛ ما از یک هویت فرهنگی حرف میزنیم. آمارهایی از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامیدر سالهای گذشته داریم که نشان میدهد مردم استان همدان، روزنامهخوانترین مردم کشور هستند. این جایگاه، اتفاقی نیست؛ بلکه نتیجه ریشهای است که قدمت آن به بیش از یک قرن پیش بازمیگردد.
همدان همواره در سلسله مراتب نشر کشور، در کنار شهرهای بزرگ مانند تهران، تبریز و اصفهان، جایگاهی ویژه داشته است.
شاید باید چنین گفت که در عصر طوفانی اطلاعات دیجیتال، جایی که خبرها با سرعت لرزش انگشت بر روی صفحهنمایش گوشیها، از ما میگذرند، هنوز گروهی از مردم وجود دارند که زمان را با سرعت ورق زدن کاغذها میسنجند.
این گروه، کسانی هستند که برای آنها، خبر تنها یک داده گذرا نیست؛ بلکه تجربهای است که باید با تمام حواس، از بوی مرکب تا لمس بافت کاغذ، در آن حضور داشت.
آقای جباری خوانندهای است که پیوند او با رسانه، ریشهای عمیق در تاریخ معاصر دارد. او متولد سال 1324 است و مطالعه را از سال 1347 با خرید روزنامه کیهان به قیمت ناچیز ۵ ریال آغاز کرده و تنها یک مصرفکننده خبر نبوده است.
برای این نسل، لمس بافت کاغذ، بوی مرکب و ریتم آرام ورق زدن، نوعی آرامش روحی و اتصال به حقیقت است. آنها به دنبال اصالت هستند؛ همان اصالتی که در کتابچههای دستنویس آرشیو شده آقای جباری، به وضوح دیده میشود.
جباری از سال 1357، با نگاهی آرشیوی و دقتی ستایشبرانگیز، بریدههای اخبار را گردآوری کرده است؛ کاری که نشاندهنده تفاوت بنیادین مطالعه عمیق با گشتوگذار گذرا در فضای مجازی است.
آقای جباری که از همان سالهای آغازین انتشار روزنامه، همراه روزنامه همدانپیام بوده است، نشان میدهد که وفاداری به یک رسانه، فراتر از دریافت اطلاعات است؛ این پیوند عاطفی میان خواننده و کلمات مکتوب ناگسستنی است.
حال پرسش اینجاست که چرا اخبار و مطالب دنیای مجازی با آن همه سهولت دسترسی برای نسل تجربهگرها، جایگزین روزنامه کاغذی نمیشود و هنوز تعداد زیادی از مردم روزنامه را منبعی و.اقعی برای کسب اخبار میدانند؟
جباری، اعتقاد دارد که روزنامههای کاغذی برای نسلهای تجربهگر، جایگاهی فراتر از اطلاعرسانی دارد. برای این افراد، روزنامه کاغذی کارکردهایی اساسی دارد که دنیای مجازی هرگز قادر به بازسازی آنها نیست: به گفته او در فضای مجازی، اخبار با اضطراب و سرعت بالا منتقل میشوند که سبب تنش عصبی میشود. اما روزنامه، به خواننده اجازه میدهد با ریتمیآرام، خبر را بخواند، روی آن فکر کند و سپس به سراغ خبر بعدی برود. این آرامش مطالعه، برای سلامت روان افراد کهنسال، حکم یک دارو را دارد.
همچنین برای کسانی که با کاغذ بزرگ شدهاند، مطالعه دیجیتال یک تجربه بیروح است. بوی کاغذ، صدای ورق خوردن و حتی سیاه شدن انگشتان از اثر مرکب، بخشهایی از لذت مطالعه است که هویت خواننده را با متن پیوند میزند.
این روزنامهخوان قدیمیمیگوید: برخلاف پستهای مجازی که به سرعت در لایههای زیرین اینترنت دفن میشوند، روزنامه یک جسم است. او به بریده روزنامهها و آرشیو شخصی خود اشاره میکند و ادامه میدهد، روزنامه برای این نسل، ابزاری برای ساختن حافظه شخصی و تاریخی است.
این بخش از صحبتها که به پایان میرسد جباری بریدههایی از برخی نکات آموزشی، مطالب روزنامه و ... را به ما نشان میدهد و میگوید: هر کدام از این بریدهها برای من حاوی یک پیام است. گاهی در روزنامه صحبتی از برخی بزرگان درج میشود که قابل استناد برای رفتارهای نسل امروز است.
جباری که حتی بریده جداول ایام ماه مبارک رمضان و اوقات شرعی این ماه مبارک را در آرشیو خود دارد معتقد است چاپ جدول ایام ماه رمضان هم برای خواننده میتواند حاوی پیامهای زیادی باشد و قطعا یک سند ماندگار از فعالیت این رسانه و احترام و توجه به سلیقه و گروههای مختلف مردم است.
او با این سند ماندگار و صحبتهایی که در وصف روزنامه و لزوم مطالعه آن دارد دفتر را ترک میکند تا صحبتهایش سندی بر جایگاه رسانه و به ویژه روزنامه در عصر دیجیتال باشد.
در روز خبرنگار، نگاه کردن به چشمهای پر از اشتیاق خوانندگانی همچون آقای جباری، به ما یادآوری میکند که رسانه، صرفا ابزاری برای انتقال پیام نیست؛ رسانه، خانه مشترکی است میان خبرنگار و خواننده. اگر خبرنگار با دقت کلمات را میچیند، خواننده با دقت تمام، آنها را در حافظه خویش حک میکند.
ما در همدان پیام، نه تنها وظیفه انتقال خبر، بلکه وظیفه حفظ این میراث تاریخی و احترام به آئین مطالعه و آموزش از طریق روزنامه را بر عهده داریم. ما میدانیم که در شهر روزنامهخوانها، هر کلمه باید با دقت بیشتری نوشته شود، زیرا مخاطبانی همچون آقای جباری، با نگاهی دقیق، چشم به کلمهها دوختهاند و خوب میدانند که حقیقت، در میان شتاب دنیای مجازی، در آرامش صفحات کاغذی یافت میشود.
|
