|
سال گذشته هم این موضوع را مطرح کرده بودیم که یکی از مرکزیترین و پرترددترین امامزادههای همدان، فاقد یک شبکه برق اضطراری مناسب است. حوصله تکرار و یادآوری مجدد آن را ندارم؛ اما آنچه امشب دیدم، واقعا قابل تأمل بود.
در زمان اقامه نماز، حیاط امامزاده در تاریکی کامل بود و سیستم صوتی نیز از کار افتاده بود. اما مسأله تأسفبارتر، وضعیت سرویسهای بهداشتی در زیرزمین بود؛ جایی که حتی یک چراغ سیار یا منبع روشنایی اضطراری برای ایجاد حداقل نور و ایمنی وجود نداشت.
برخی زائران برای پیدا کردن شیر آب و تردد در آن فضای تاریک، مجبور بودند از نور چراغقوه تلفن همراهشان استفاده کنند!
این در حالی است که امشب چندین گردشگر عراقی، به صورت خانوادگی مهمان این امامزاده بودند و با هدف تشرف به مشهدالرضا(ع) از این مسیر عبور میکردند. این نخستین بار هم نیست که در فصلهای مختلف سال، مسافران عراقی را در همدان میبینیم؛ گردشگرانی که بخشی از ظرفیت گردشگری مذهبی شهر را تشکیل میدهند.
جای پرسش دارد که آیا تأمین یک سیستم برق اضطراری یا حتی چند چراغ سیار برای چنین مکان پرترددی، واقعاً کار دشواری است؟
وقتی یک زائر یا گردشگر خارجی وارد چنین مجموعهای میشود، با چه تصویری از امکانات و زیرساختهای گردشگری مذهبی همدان مواجه خواهد شد؟
موضوع فقط روشنایی نیست؛ بحث ایمنی، شأن زائر، کیفیت خدمات و تصویری است که از شهر همدان به مهمانان داخلی و خارجی ارائه میشود. اینجا همدان است؛ پایتخت تاریخ و تمدن ایران!
شایسته نیست زائران و گردشگران ما برای پیدا کردن شیر آب در سرویس بهداشتی، نور چراغقوه تلفن همراهشان را روشن کنند.
ارغوان از همدان
|
