|
پنجشنبهها در آستان شاهزاده محمد برای جامعه هدف بیبضاعت ویزیت رایگان میدهد و طبابت میکند. مردم او را از خیلی قدیمترها به سخاوت و جوانمردی میشناسند.
تقریبا ۱۰ سالی میشود که شورای وقت کوچه محل طبابتش را به نامش نامگذاری کردند. مردم پیش از آن هم این کوچه و محله را به نام “دکتر صالح” یاد میکردند.
در همه دوران از جنگ تا کرونا همواره در خط مقدم بود و هزینه هم میداد. در دوران کرونا ارادت و تعهدش را بیش از پیش به جامعه هدفش اثبات کرد و یک پای آبرو، سند افتخار و اصالت جامعه پزشکی نهاوند است.
سال گذشته (۴۰۳) به عنوان پزشک مردمی و خیر در جشنواره شهروند برگزیده انتخاب و معرفی شد.
صدرالدین صالح، سند افتخار و چهرهای ماندگار پزشکی نهاوند، مهرماه ۱۳۳۲ از میان خانوادهای متدین و اصیل در محله مسجد حاج خدارحم نهاوند پای به عرصه وجود نهاد. خانهشان در همسایگی آیتا... ملا احمد قدوسی بود.
پدر از بازاریان معتبر نهاوند، مردی اهل کتاب و مطالعه و از معدود افرادی که در آن دوران موفق به گرفتن گواهی پایان دوره ابتدایی شده بود، عشق به علم و دانش، میراث ماندگار خانواده دکتر صالح و حاصلی پر افتخار است که حالا همه مردم شهر به وجود او، خدماتش و خانواده سخاوتمندش مفتخرند.
صدرالدین صالح، تحصیلات ابتداییاش را در دبستان سعدی (حوزه علمیه فعلی) گذراند و سال ۱۳۵۱ مقطع متوسطه را در دبیرستان ابن سینا با رتبه نخست رشته علوم تجربی (از میان تمامی دختران و پسران نهاوند) به پایان رساند و همان سال هم در کنکور سراسری پزشکی پذیرفته شد.
گرچه نمرات عالی او حائز قبولی دانشگاه تهران بود، اما به دلیل مشکلات مالی دانشگاه تبریز را برای ادامه تحصیل برگزید. این انتخاب مسیر و عاقبت نیک او را هم رقم زد.
دغدغهمندیاش به جامعه محرومان از همان دوران دانشجویی که با جمعی از همفکرانش، اوقات فراغت مشغول ارائه خدمات پزشکی رایگان به نیازمندان و نقاط دورافتاده استانهای آذربایجان شرقی و غربی بود، پیدا بود.
با پیروزی انقلاب اسلامی و اتمام تحصیل، با وجود داشتن شرایط و معدل بالا و با درخواست اساتید میتوانست بدون گذراندن خدمت سربازی وارد دوره تخصص پزشکی شود، اما خدمت در همه عرصهها را بر ذائقهاش شیرین دانست و مسیرش را از اینجا انتخاب کرد.
پس از دوره آموزشی نظامی، با درجه ستوان یکم، صدرالدین صالح به عنوان پزشک وظیفه داوطلبانه عازم مناطق بحرانی کردستان و کرمانشاه شد و در سختترین شرایط در نقاطی چون نفتشهر، سومار، اسلامآباد غرب، ماهیدشت و کرمانشاه به خدمت پرداخت.
آغاز جنگ تحمیلی و باری که بر شانههای مسئولیتپذیر او سنگینتر شد، صدرالدین صالح همراه نیروهای بسیجی حوزه کرمانشاه به مناطق عملیاتی اعزام و علاوه بر خدمت در جبههها، در روزهای بمباران شهرها در بیمارستانهای کرمانشاه حضور شبانهروزی داشت و به مداوای مجروحان جنگ پرداخت.
در سال ۱۳۶۰، همزمان با کمبود شدید پزشک و تعطیلی بسیاری از مراکز درمانی ناشی از مهاجرت پزشکان خارجی، دکتر صالح با قبول مسئولیت بیمارستان شهید حیدری و تنها با کمک یک پزشک عمومی دیگر، محور اصلی ارائه خدمات درمانی به شهروندان نهاوند شد.
افزایش ظرفیت بیمارستان، انتقال بخش اورژانس به جایگاهی جدید و ساماندهی خدمات درمانی از جمله اقدامات مؤثر او بود.
او علاوه بر درمان بیماران اورژانسی و بستری، در ساعات آزاد با هماهنگی شبکه بهداشت، داوطلبانه به روستاهای اطراف سفر و بیماران نیازمند را معاینه میکرد.
در تمامی سالهای دفاع مقدس، او هر کجا که ستاد حمایت جنگ نیاز اعلام میکرد، بیدرنگ حاضر میشد. حتی با روی کار آمدن پزشکان جدید و بهبود وضعیت بهداشت عمومی، دکتر صالح در زمان نیازهای اورژانسی همچون بمبارانهای سال ۱۳۶۶، بیدریغ در دو بیمارستان بزرگ نهاوند خدمت کرد و در راهاندازی درمانگاه کمیته امداد نقش کلیدی داشت.
خوی مردمی و اخلاق نیک دکتر صدرالدین صالح، نهتنها در روزهای پرحادثه بلکه تا امروز نیز زبانزد مردم است.
این پزشک نیکوکار هر هفته در روزهای پنجشنبه، در مطب خود واقع در آستان شاهزاده محمد، به صورت کاملاً رایگان به ویزیت بیماران بیبضاعت و معرفیشده از سوی نهادهای خیریه میپردازد.
صالح با وجود قبولی چندباره در آزمونهای دستیاری تخصصی و حتی دریافت بورس تخصصی وزارت بهداشت به شرط عضویت در هیئت علمی، خدمت مستقیم به مردم را برگزید و در زادگاهش باقی ماند.
در موج همهگیری کرونا نیز در صف مقدم تشخیص و درمان بیماران حاضر بود و خود و خانوادهاش هزینه سنگین این جهاد را پرداختند. همسر فداکار ایشان، حاجیه خانم رویا نهاوندی، بر اثر همین بیماری دار فانی را وداع گفت و یاد او برای همیشه در دل این پزشک بیدار باقی ماند.
صدرالدین صالح، هماکنون دو فرزند موفق دارد؛ فرزند و پسر ارشدش مهندس صنایع غذایی و دخترش که محقق برجسته با درجه دکترای بیوتکنولوژی پزشکی از دانشگاه کارولینسکا سوئد، همچنان قدیمیترین و محبوبترین پزشک فعال نهاوند است.
|
