|
گویا قرار است امسال مراسم روز خبرنگار را با اشک و آه برگزار کنیم! مراسمی که سایه سیاه آن از پیش و با خشم کوردلانه ویروس کرونا برای خبرنگاران هم رقم خورده بود و گویا در پاسخ به پویش ملی برای پشت در گذاشتن کرونا، قرار هم نبود چنین مراسمی برگزار شود!
ویروس کریه کرونا در مدت یورش چند ماهه خود به حریم بشری، جامعه رسانهای کشورمان را هم از گزند خود در امان نگذاشته است و تازهترین قربانی این دیو سیاهدل «مهدی کاشینهنجی» خبرنگار محجوب و متعهد و همکار جوان و شایسته در نشریات و خبرگزاریهای همدان است که با پرواز غمبار خود از دنیای خاکی، کوهی از درد و حسرت در قلوب یاران و دوستان و بهویژه دو دختر کوچک و دوستداشتنیاش، باقی گذاشت. یادش همیشه باقی و جا و جایگاه رفیعش همواره خالی و تأثرانگیز است و خواهد بود.
راستش چند روزی بود با توجه به درپیش بودن روز خبرنگار که با تاریخ هفدهم مردادماه مصادف است، در صدد بودم مطلبی در اینباره بنویسم و واگویههای تلخ همکاران خبرنگار و زحمتکشان عرصه خبر و اطلاعرسانی در استان همدان را به قلم بکشانم اما شرایط تلخ کرونایی و سایه سنگین آن بر فضای رسانهای، حس و حال نوشتن در اینباره را چه بر من و چه برای عزیزان خبرنگار و نویسنده ناتوان ساخته است.
اما غم حاصل از فراغ ناگوار و باور نکردنی مهدی عزیز سبب شد تا از باب همدردی با بازماندگان و یاران او حس غمگنانهام را در این یادداشت ابراز کنم.
به قولی مشکلات و گرفتاری اصحاب رسانه و قلم، البته نه فقط در شهر و استان ما بلکه برای تمام نشریات و خبرگزاریهای محلی در سطح کشور بهاندازه کافی کسالتآور و بازدارنده است و حال اگر بلا و حادثهای هم مانند مرگ عزیزان خبرنگار به آن اضافه شود که تحمل بار سنگین آن در توان هیچکس نخواهد بود.
رکود اقتصادی که همواره یک رکن ثابت برای نشریات محلی است، حال اگر کرونا هم قوز بالا قوز شود، معرکهای درست میشود که بیا و تماشا کن! امسال بیشتر از هر زمان دیگری کمبود و گرانی کمرشکن قیمت کاغذ، نشریات کشور و استان و بهویژه نشریات پرتیراژ و روزانه محلی نظیر همدانپیام که چند نشریه ضمیمهای و ویژهنامه را هم تا پیش از شرایط کنونی بهطور مرتب در دستور کار انتشار خود داشت، زمینگیر کرده است.
طبیعی است رکود ناخواسته فعالیت نشریات روزانه و پرحجم، ضربههای دردناکی نیز بر پیکره اشتغال ضعیف استان وارد ساخته است که قطعا جبرانناپذیر خواهد بود. به همین نسبت یکی از دغدغههای همیشگی و جداناشدنی همکاران جوان ما، نبود امنیت شغل پایدار است که صد درصد کیفیت کاری و انگیزههای اطلاعرسانی نزد چنین نیروهای جوان و تحصیلکرده و امیدوار به آینده را سست میکند و البته برخوردار نبودن اغلب فعالان عرصههای رسانهای و خبری از خدمات بیمهای نیز، این راه پر پیچ و خم و سنگلاخی پیش پای اصحابرسانه مکتوب و خبرگزاریهای محلی را دشوارتر میسازد!
یادمان باشد و مسئولان امر و متولیان فرهنگی شهر و استانمان هم این حقیقت را بدانند، هر اندازه که فضای رسانههای رسمی و حقیقی از جمله نشریات در جامعه امروز تنگتر شود و گردش ناهنجار شایعات تخریبکننده از طریق فضای مجازی میدان پیدا کند و پخش شود، فضای خدمترسانی به مردم و توسعه عمومی هم ناممکنتر خواهد شد!
مهاتماگاندی رهبر جاودانه مردم هندوستان در جایی گفته است، اگر نبودند روزنامه های استقلالطلب و تنویر و روشنگری افکار عمومی این کشور استعمارزده نسبت به استعمارگران انگلیسی صورت نمیگرفت، پیروزی و استقلال هم برای کشور و مردم هندوستان حاصل نمیشد!!!
|
