|
در آستانه ماه مبارک رمضان قرار داریم. مردم مسلمان کشورمان هر سال در چنین ایامی که دهه کرامت و غبارروبی مساجد نام دارد، با شستوشو و نظافت کلی در و دیوار، صحن و فضای عمومی مسجدهای محل زندگی و فعالیتهای اجتماعی خود، برای ورود به ماه پرفیض و برکت رمضان و میهمانی خدا و یک ماه عبادت کامل و خالص آماده میشوند.
با این حال و با وجود اینکه بیماری و ویروس به اصطلاح کرونا در چند ماه اخیر با آلوده ساختن محیط زندگی جهانیان، همهچیز را از مردم گرفته است، ولیکن قلبهای مؤمنان هنوز با خداست و مسجد در هر کوی و برزن و محل ایرانیان، خانه امید مردم برای فرار از ناملایمات روزگار و لحظههای قرار و آرامش است.
مساجد از شروع آلودهسازی ویروس کرونا در کشورمان، برای مراقبت از جان مردم و جلوگیری از تجمع عمومی، تعطیل شدهاند، اما هنوز در مواقع صبح، ظهر و عصر با پخش صدای روحنواز مؤذنها و گلبانگ نماز از گلدستههای مسجد محل، دلها به سوی خالق معبود به پرواز در میآید و بهراستی که هر انسان خوشدل و خداجو برای روزهای خوب و لحظههای ملکوتی جماعات در کنار مردمان فرشتهسیرت و پاکنهاد دلتنگ شده است.
ما ایرانیان به آداب و رسوم و داشتههای ارزشمند خود زندهایم. یکی از این داشتههای بسیار حیاتی سرنوشتساز که ارزشهای معنوی آن فراتر از اعداد و ارقام مادی است خانههای پدری است که در گذر زمان و مکان ارتباط بین فرزندان یک خانواده و بلکه چند نسل را برقرار میکند و روزی که سرانجام این خانه پدری بهدلایل گوناگون از هم بپاشد، دلهای آن خانه هم ناگزیر از هم دور خواهند شد، مساجد برای مردم مسلمان بهویژه ما ایرانیان که به سنتهای شیرین خود میبالیم، در واقع همان خانه پدری است که مردم یک محل را دور هم جمع میکند و به بهانههای نماز و مراسم و نزدیکی با خدا و قربالهی دلهای اهالی قدیمی و جدید محل را به هم نزدیک میسازد.
مساجد در جای جای ایران اسلامی واقعاً پایگاه هستند، خانه و پایگاهی که بدون هیچ مانع و چشمداشتی به روی همه بندگان خدا باز است و تجلیگاه تصمیمهای مهم و دفاع از حریم ناموس و ارزشهای ملی، میهنی، دینی و تمام رابطههای باشکوه و سرنوشتساز بین انسانهای خداجو، یکدل و همراه است.
یادمان باشد، اگرچه بسیاری از ما خانوادههای ایرانی بهویژه زنان و مردان جوان که تازه پای به جاده بلند زندگی مشترک میگذارند، شاید هنوز خانه و سرپناه مستقل و ملکی برای خود نداشته باشیم، ولیکن در هر محل و گذرگاهی یک خانه وجود دارد که متعلق به همه است و هیچکس نمیتواند ادعا کند آن خانه از اوست و دیگران را بیرون کند! آن خانه سهم هر بنده خواست و هر دل آشفته و بیقرار در حریم آن خانه با لختی تأمل و توکل به قرار و آدم میرسد این خانه خودی و بیقفل و بیقل و غش همان مسجد باصفا، دلگشا و صمیمی است که با کرم خداوندی، همیشه آباد و برقرار است و هیچ کرونایی هم نمیتواند پای انسان را از آن ببرد. مساجد در هر زمان ما را به سوی خود و حریم امن الهی میخوانند.
|
