|
المپیک ۲۰۲۱ با توجه به حضور همزمان والیبال و بسکتبال در کاروان ورزشی ایران، از هیجان خاصی برای علاقهمندان به ورزش برخوردار است.
به گزارش ایسنا، رقابتهای المپیک توکیو در شرایطی از هشتم ژوئیه و بدون حضور تماشاگران برگزار میشود که علاقهمندان به والیبال و بسکتبال در ایران برای آغاز بزرگترین رویداد ورزشی دنیا لحظهشماری میکنند.
همه میدانیم این 2رشته در المپیک تا چه اندازه هیجانانگیز است و قطع به یقین برای ایرانیها از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است.
در المپیک شاید هیچ رشته تیمی به اندازه والیبال، از آرزوهایمان و از خوابهای شیرینی که در بزرگترین رویداد ورزشی دنیا میبینیم، مراقبت نکند.
تیمی که با یک مشت بلندقامتِ جاهطلب، از دوران ولاسکو تا امروز همیشه در جستوجوی رؤیاهای بزرگتر و سقفهای بلندتر بوده. تیمی خالی از شومنها.
والیبالیستها در این سالها فراز و نشیب زیادی داشتند، اما در هر سرویس و در جنگ هر پوئن، مثل آخرین توپ دوران ورزشی خود مبارزه میکنند و اکنون ایمان و اعتقاد ما درباره شاگردان آلکنو در نبردهای هیجانبرانگیز توکیو، چیزی است که همیشه از آنها توقع داریم اگر هزار بار زمین خوردید، هزار و یکبار بلند شوید و بجنگید.
تیمی که نفراتی مثل معروف، موسوی، غفور و عبادیپور را دارد، حتماً ما را پرت میکند به سرزمین خوشبختی. حتی اگر رقابت، المپیک باشد و همه تیمها تا دندان مسلح. مهم این است که ایران با بچههایِ بینظیر در هر رقابتی میتواند استرس و هیجان زیاد را به کار ببرد.
والیبال ایران اگر در این چند سال از لمس جامهای بزرگ دنیا محروم بود، ولی در عوض در هر صبحِ روزِ پس از شکست، غرور را به سرزمین واژههای ورزشی ما برگرداند و در توکیو هم مثل روز روشنِ است که آلکنو و شاگردانش، بهترین مدافع برای اعتبار ورزش ایران لقب میگیرند.
در بسکتبال اما قصه شگفتانگیزتر است. پس از غیبت در المپیک لندن و ریو، آسمانخراشهای ایرانی اینبار در المپیک توکیو، میروند تا به ریسمان بزرگ رویاها چنگ زده و بالا بروند. آن هم جایی که رقابت با آمریکا و فوقستارههای NBA حتی برای آن دسته از هموطنانی که کمترین علاقه به بسکتبال را دارند، میتواند یکی از جذابترین و حتی ماندگارترین قابهایِ المپیک باشد.
بسکتبال ایران، درست است که میخواهد دومین حضور در المپیک را پس از ۲۰۰۸ پکن تجربه کند، اما کیست که نداند به آغوش کشیدن رویداد بزرگ دنیا، آن هم جایی که فقط ۱۲تیم اجازه حضور در آن را دارند، یک رؤیای شیرین و دوستداشتنی است.
حتی اگر در 5مسابقه ایران در المپیک پکن، چیزی جز باخت نصیب ما نشود، ولی باز میدانیم که اینبار بسکتبال میتواند قد بکشد و به آسمان برسد. ما به این نسل، بیشتر از هر چیزی، امید داریم. به حامدحدادی که سرانجامِ پرتابهایش میتواند سرنوشت احساسات یک ملت را تغییر بدهد. به مایکل و آرون که ایمان داریم تعصب و غیرت، سرفصل واژههای زندگی ورزشی آنهاست و البته به صمدنیکخواه بهرامی، پرچمدار یک کاروان که هروقت به او نیاز داریم، بیشتر میجنگد و بهتر میدرخشد.
|
