|
۱- در شرایطی که ریشهکنی فقر مطلق با دستور رئیسجمهور در دستور کار نهادهای مربوطه قرار گرفته است، روز گذشته آماری قابل تأمل از فقر در جامعه ایرانی منتشر شده که حکایت از فراگیری فقر در جامعه دارد.
آماری که به آن باید به عنوان یک خطر بالقوه برای جامعه نگریسته شود و اگر این نگاه نباشد باید در انتظار فروپاشی اجتماعی نشست.
۲- روز گذشته معاونت رفاه وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی تازهترین آمار این معاونت در خصوص وضعیت معیشتی خانوارهای ایرانی را منتشر کرد تا مشخص شود به صورت تقریبی 38 درصد از جمعیت ایران در فقر به سر میبرند و نیازمند کمکهای معیشتی هستند.
طبق گزارش منتشرشده، حدود 3/9 میلیون خانوار فقیر شناسایی شدهاند. دستهبندی این خانوارها به دو گروه تحت پوشش و فاقد پوشش نهاد حمایتی است.
برایناساس، 8/2 میلیون خانوار که سی درصد از کل خانوارهای فقیر را تشکیل میدهد، تحت پوشش قرار دارند و ۶/۶ میلیون خانوار که هفتاد درصد از کل خانوارهای فقیر هستند، تحت پوشش نهاد حمایتی نیستند.
۳- هر چند برخی انتشار این آمار را مقدمهسازی برای حذف یارانه بخشی از یارانه بگیران میدانند اما باید توجه داشت حتی در این صورت هم آمار نگرانکننده و بسیار عجیب است.
در کنار این باید توجه داشت که وزارت رفاه تکلیف حذف خانوارهایی از جمع یارانه بگیران را دارد و باید به این تکلیف قانونی عمل کند و عمل به وظیفه نیازی به مقدمه سازی و ... ندارد.
۴- اینکه یک نهاد رسمی اعلام کند قریب ۴۰ درصد جامعه در فقر به سر میبرند و نیازمند کمکهای معیشتی هستند، نشان از گسترش فقر در جامعه در نبود توزیع عادلانه ثروت و امکانات دارد.
در واقع در فقر ۴۰ درصد از جامعه، نقش دولتها بیشتر از سایر عوامل بوده است و اگر دولتها از اقدامات فقرزا اجتناب میکردند و گسترش عدالت در دستور کار آنها بود، امروز نیازی به مبارزه با فقر و ریشه کنی فقر مطلق نبود.
۵-در کنار آسیبهای بسیار فقر به لحاظ افزایش آسیبهای اجتماعی، فقر با حس تبعیض و حقخوری همراه است در واقع فاصله طبقاتی ایجاد شده در جامعه که خانوادهای به نان شب محتاج است و خانوادهای نمیداند چگونه درآمدهای خود را حیف و میل کند، شرایط مقایسه را ایجاد و در نهایت خشونت از سوی محرومان از ثروت جامعه را ترویج میکند.
این نوع خشونت که به اشکال مختلفی بروز میکند، برخلاف انسجام و وحدت عمومی عمل کرده و تفارق ها را به جای اشتراکات در جامعه پررنگ کرده و شرایط بهرهبرداری دشمنان از چنین اختلافاتی را ایجاد میکند.
۶- در این آمار مشخص شده که ۷۰ درصد از خانوارهای فقیر تحت حمایت هیچ نهاد حمایتی نیستند که این نشاندهنده اشکال در سیستم شناسایی و تحت پوشش قرار دادن این نهادها است.
البته باید به این نکته هم توجه کرد که تعدد نهادهای حمایتی در کنار نبود ارتباط بین این نهادها و نبود پیش بینی دقیق از جامعه هدف از عوامل این بیتوجهی میتواند باشد.
۷- هر چند آمار ارائه شده کلی است و برش استانی ندارد اما مشخص است که می توان حداقل به همان نسبت کشوری در استان نیز شرایط آماری را لحاظ کرد.
در چنین شرایطی رفع فقر و پیشگیری از فراگیری آن میتواند مهمترین مطالبه از مسئولان به ویژه مدیران دولتی استان باشد.
با این اوصاف انتظار می رود در استان برنامه مشخص رفع فقر ارائه و مدیران با وحدت و همکاری و دوری از حواشی عمدتاً سیاسی به دنبال اجرای دقیق برنامه و ریشهکنی فقر در ابعاد مختلف آن بخصوص فقر مطلق باشند.
|
