|
بهمنماه در گیرودار بین مقدمات کوچ زمستان و استقبال از بهار، هنگامه مرور خاطرات خوش ایرانیان در رهایی از سلطه طاغوت و استقرار نظام و حکومت جمهوری در این سرزمین کهن و دیرپا هم است. حکومت جمهوری مزین به واژه مقدس اسلامی که نشانه مطالبه و حق ملت بزرگ ایران برای بهرهمندی از عدالت و برابری و قسط بر اساس قوانین و دستور قرآن کریم به نوع انسان و حکومتداران نظام اسلامی است.
بهمنماه یادآور حماسهسازی و خروش نسلی از غیورمردان و شیرزنان ایرانی در برابر زورمداران و قدرتطلبان در حریم یک ملت با پشتیبانی ابر قدرتهای جهانی است که دنیا را برای خود و برای مزدوران خود میخواهند و هرگز دوست ندارند ملتها به مفهوم صحیح آزادی و بلوغ سیاسی و حق و حقوق شهروندی و حریم خداپسندانه بین حکومت و ملت دست یابند. بهمنماه یادآور تمام همدلیها و همپاییها و اتحاد و مهربانی بین قشرهای مظلوم و عدالتخواه کشورمان است و اینکه چطور در مقطع خاصی از تاریخ این مملکت مردم از همه قشر پشتیبان هم بودند و یک هدف مشترک و مقدس را دنبال میکردند و از خطر و ایثار و شهادت ابائی نداشتند.
سؤال و حرف محافل امروزی ما این است که اگر انقلاب نمیشد، اکنون کجا بودیم و حال که انقلاب شده است در کجا باید میبودیم و نیستیم؟! جواب این است که بدانیم تمام تحولات حداقل نیم قرن گذشته فقط در ایران ما رخ نداده است، باید به حوادث و تغییرات جهانی و بیشتر از همه به تحولاتی که در این مدت در منطقه ما و در کشورهای همسایه رخ داده است نیز تأمل کنیم. مسلما جهانخواران مشکل و نقشه خاصی برای تسلط و حضور دائمی خود در کشورهایی که دارای ثروتهای بالقوه هستند و راه استفاده از ثروت خویش را نمیداند و یا اجازه این کار را ندارند، ترسیم کردهاند و باید نقشه خود را در نقاط مستعد دنیا پیاده میکردند که قرعه بهنام منطقه خاورمیانه افتاده است. قاعده بازی شطرنج در نقشه شوم جهانخواران خیلی خوب به کار آمده است و این قاعده شیطنتها و چپاول ثروت کشورهای عربی و سرکوب مردم بیگناه در نقاطی نظیر افغانستان و یمن و لیبی و حتی مصر بستگی به حرکت مهرههایی است که در صفحه بازی همین شطرنج که بسیاری از کشورهای آسیایی را هم در بر گرفته است اتفاق میافتد!
بنابراین سؤال چه و که بودیم و اکنون کجاییم و که هستیم، همیشه بیجواب خواهد بود و اگر هم پاسخی باشد قطعاً جامع نیست و جوابهای تکبعدی فراوانی میشنویم ولیکن هرگز مشکلی را حل نخواهد کرد. در تمام 40 سال گذشته باوجود مشکلات شدید سیاسی و اجتماعی و اقتصادی در کشورمان که نمونههای بزرگ آن را از جنگ تحمیلی و تحریمهای اقتصادی و ترور نخبگان ایرانی را دیده و از سر گذراندهایم جامعه ایران به صورت خزندهای اما بیشتر نامحسوس به سمت تسخیر قلههای علم و فنآوری پیش رفته است.
جوانهای خودآگاه، با اراده و خواهندهای در لابهلای جامعه ایران فراوان وجود دارند که مانند زلال چشمهسارها همواره راه پیشرفت خود در صخرهها و سنگلاخها را پیدا کرده و پیش رفتهاند و نمونه کوچک آن همان درخشش جوانها و تحصیلکردههای ایرانی در المپیادهای علمی است که متأسفانه بسیار هم در نزد افکار عمومی معقول میمانند.
جامعه ایران بر اثر تمام اصطکاکهای اجتماعی و سیاسی در صحنههای داخلی و بینالمللی حال دیگر کمکم بلد شده است از منابع ملی خود چگونه استفاده کند و از همه مهمتر و تیزتر اینکه قشرهای مردم ایران باتجربه سختیهای بسیار و بیم و امیدهای تکاندهنده اکنون متوجه هستند که دوستان داخلی و دشمنان اصلی این ملت و این کشور از بین چه عناصری هستند. و اما دستآورد بزرگ انقلاب اسلامی این است که دیگر این ملت و این کشور را نمیتوان به عقب برگرداند.
|
