|
شاید زمان آن فرارسیده که پس از چند سال نگاهی به وضع گردشگری استان بیندازیم و به قول عامیانه: حساب کنیم تا بدانیم با خودمان چند چندیم؟ وقت حساب و کتاب رسیده و پس از برگزاری اجلاسهای چندگانه و رویدادهای پیاپی و فرصتهای ایجادشده چند پرسش مهم هست که مردم پاسخ آنها را میخواهند:
1- آیا امروز همدان یک مقصد گردشگری است؟
2- آیا وعدههای داده شده در اجلاسهای بینالمللی عملی شدند؟ دفتر منطقهای یونسکو چه شد؟
3- امروز وضع شهر جهانی لالجین چگونه است؟
4- چه شد آن قول ثبت جهانی که برایش از جادهی ابریشم مایه گذاشتیم؟
5- از اجلاسهای برگزارشده در این چند سال که هزینههای قابل توجهی هم داشتند، چه چیزی گیر نسل جوان تحصیلکردهی حوزهی گردشگری ما آمد؟ آیا توانستیم یک طرح بومی و اشتغالزا را در ساختار گردشگری استان به عنوان الگو قرار دهیم که تحولی در این صنعت ایجاد کند و باری از دوش جامعهی بیکار جوان استان بردارد؟
6- در پایان سال 1398 مردم استان چقدر به گردشگری و آیندهی اقتصادی آن برای خود و فرزندانشان باور دارند؟ اصلا آیا خود مسئولان و دستاندرکاران گردشگری استان امیدی به ریسمان پوسیدهی گردشگری همدان دارند تا اقتصاد استان را با آن بالا بکشند؟
و پرسش آخر این که؛ وضع گردشگری ما نسبت به 20 سال گذشته چه تغییری کرده است؟
شاید یک جمله بتواند پاسخ همه پرسشهای بالا را بدهد و آن اینکه امروز همدان توجه گردشگران را به خود جلب نمیکند و در آستانهی سال نو کسی برای خرید بلیت همدان صف نکشیده است و قطعا جادههای منتهی به همدان جادههایی شلوغ و پر از گردشگر نخواهند بود. شاید با صرف هزینههای گزاف از جیب استان و به صورت مقطعی توانستیم مدتی ستارههای تلویزیون، سینما و... را به همدان بیاوریم اما همهی آنها رفتند که رفتند. راستی این است که هیچ اتفاق بنیادینی که حال گردشگری همدان را خوب کند، نیفتاد و ما داریم با داشتههای گذشته گردشگری را اداره میکنیم و هنوز به روشهای نخنما شده و بیاثری همچون همایش گرفتن باور داریم! مگر این استان چقدر سرمایههای مادی، معنوی و انسانی دارد که بتواند دوباره روی یک دور باطل دیگر قرار بگیرد؟ اندیشهی حاکم بر گردشگری استان ما فضایی است که به جز عدهای معدود هیچکس نمیتواند به آن وارد شود و این جو مسموم دارد ریشهی این صنعت را به نفع استانهای رقیب میسوزاند. اندیشهی انحصارطلب چون پیچکی بر تنهی صنعت گردشگری استان پیچیده و آنی است که آن را بخشکاند. آیا زمان آن نرسیده که نفسی تازه و اندیشهای نو به این جسم نیمهجان دمیده شود؟
*سخن آخر:
گردشگری استان همدان نیازمند اندیشهی نو و غیرانحصاری است. همهی صاحبان کسوت و اندیشه در این حوزه باید بتوانند در فضای گردشگری استان نفس بکشند و اظهار عقیده کنند. آیندهی گردشگری همدان نیازمند رواج طرحهای بومی و کارآمد است، نه همایش و نشستهای بیفایده. اندیشهی انحصارطلب قبیلهای که همه چیز را در اختیار خود و قبیلهاش میخواهد خیلی زود باید دست از سر گردشگری استان ما بردارد.
|
