|
چند سالی است که حکمرانی داده محور و ضرورت آن نقل محافل شده اما در عمل آنچه اتفاق افتاده تکرار این واژهها و عمل بر اساس احساس و سلیقه و دوری از حرکات دانش محور است.
چندی پیش فرشاد مومنی، عضو هیات علمی دانشگاه علامه طباطبایی گفته بود؛« در سال ۱۳۸۴، در حالی که ایران ۱۵-۱۶ سال برنامه تعدیل ساختاری را اجرا میکرد، برنامه چهارم توسعه برای دستیابی به رشد ۸ درصد، سالانه ۱۶.۵ میلیارد دلار ارز نیاز داشت. تنها ۱۰ سال بعد (آغاز برنامه ششم)، سازمان برنامه اعلام کرد که برای همان رشد ۸ درصد، سالانه به ۲۰۰ میلیارد دلار ارز نیاز است؛ این مقایسه نشان میدهد که بنیه تولیدی کشور چقدر توخالی شده و وابستگی به خارج چه اندازه افزایش یافته است، در حالی که شعارهای ضد امپریالیستی همچنان تکرار میشود.»
این یک واقعیت است که برغم شعارها آنچه اتفاق افتاده در مواردی به ویژه در حوزه اقتصاد برخلاف شعارها بوده و حرکت بر مبنای اصولی و داده محور نبوده است.
به عنوان نمونه در موضوع بنزین داده های مجلس با دادههای دولت همخوانی ندارد و هر دو هم شعارهای زیبایی در دفاع از منافع عمومی و منافع و امنیت ملی میدهند.
معاون پژوهشهای زیربنایی مرکز پژوهشهای مجلس اعلام کرده؛«ادعای کسری روزانه ۱۵ تا ۲۰ میلیون لیتر بنزین صحیح نیست. تولید بنزین کشور، شامل تولید پالایشگاهی و غیرپالایشگاهی، به بیش از ۱۳۰ میلیون لیتر در روز رسیده و روزانه حدود ۵ تا ۶ میلیون لیتر نیز واردات انجام میشود. کسری واقعی بهطور متوسط حدود ۴ تا ۵ میلیون لیتر در روز است. ظرفیت تولید پالایشگاههایی که در جریان جنگ آسیب دیده و از مدار خارج شده بودند، به چرخه تولید بازگشته است و با وجود محدودیتهای ایجادشده، امکان تأمین روزانه حداقل ۵ میلیون لیتر بنزین وجود دارد.»
در این زمینه به نظر می رسد سخن نایب رئیس کمیسیون اقتصادی مجلس که روایت واقعی از چالش وجود ندارد و قرار است مدل جدیدی برای اداره اقتصادی کشور خلق شود، بهتر است راه طی شده با دقت مرور شود و با آسیب شناسی و به ویژه فاصله گرفتن از شعار بدون عمل به سمت خلق مدل جدید حرکت شود.
|
