|
۱- هر از چندی در جامعه حوادثی رخ میدهد که همه را نسبت به زوال اخلاقی و اضمحلال ارزشهای جمعی و اعتماد عمومی نگران کرده و همه در مقام یک صاحبنظر آغاز به نسخهپیچی برای درمان و پیشگیری از این وضعیت و پاسخ به نگرانیها میکنند.
اما این اتفاقات موقتی است و پس از مدتی همه این نسخهها فراموش میشود و اگر حادثهای دوباره رخ دهد باز گفتم و میگویم این افراد آغاز میشود.
۲- میگویند ایران به اندازه تمام کارمندان یک کشور پیشرفته فقط مدیر دارد و به نظر این وضعیت دلیلی شده تا ما نسخهنویس برای دردهای جامعه زیاد داشته باشیم، اما در مقام عمل هیچ اتفاقی رخ ندهد.
تکرار سخنان خوب در جامعه از این مدیر به مدیر و مسئول بعدی به خوبی اتفاق میافتد اما مشکل اینجاست که از تکرار سخن فراتر نمیرود و فقط تکرار میشود.
۳- در حوزه آسیبهای اجتماعی تمامی مدیران بر رفع این آسیبها تأکید دارند اما در مقام عمل این آسیبها افزایش مییابد و کمتر نمیشود.
در کنار این بروز حوادثی چون فرزندکشی، پلیسکشی، همسرکشی و شوهرکشی هر چند مدتی ذهن جامعه را درگیر میکند، اما پس از مدتی فراموش شده و کسی به فکر دلیل این اتفاق و آسیبشناسی آن نیست.
۴- برخی مقصر تمامی این حوادث را فضای مجازی و رویکرد مردم به این فضا میدانند و تمامی نکات منفی نمایان شده در جامعه را به گردن این فضای از نگاه آنها بیدر و پیکر میاندازند.
این عده هیچ باوری به جنبههای مثبت فضای مجازی از توسعه کسبوکارها گرفته تا توسعه آموزش ندارند و تنها نکات منفی این فضا را برجسته کرده و به جنگ این فضا رفتهاند.
۵- دولت میداند عملکرد آن در موضوع کاهش آسیبهای اجتماعی از وضعیت این آسیبها عقب است و اگر بخواهد واقعاً در راستای کاهش آسیبها بکوشد باید اقدامی جهادی کند.
به عبارتی حداقل 20 سال این حوزه رها شده و کسی آسیبهای اجتماعی را به رسمیت نمیشناخته و برنامهای برای کاهش و کنترل آن نداشته است.
۶-تحریمها و فشار آن بر زندگی مردم در کنار فشار کرونا موجب شده تا آسیبهای اجتماعی افزایش یابد و دولت هم با تمرکز بر اقتصاد و معیشت مردم و سلامت جسمی جامعه از آسیبهای اجتماعی غفلت کرده است.
افزایش جرائم در کنار ساده شدن برخی بزهها در کنار افزایش طلاق، افزایش اعتیاد و گسترش حاشیهنشینی از نشانههای رهاشدگی آسیبهای اجتماعی است.
۷- رها شدگی آسیبهای اجتماعی زیانهای غیر قابل جبرانی برای جامعه به دنبال خواهد داشت. در واقع اضمحلال اخلاقی و ساختاری جامعه کمترین آسیب این وضعیت خواهد بود.
برای دوری از این وضعیت رها شدگی جامعه، بهبود شرایط اجتماعی و افزایش امید به آینده راهی به جز توجه جدی و اهتمام به کاهش آسیبهای اجتماعی نیست و لازم است همه قوا در این زمینه برنامه داشته و با برنامه عمل کنند.
|
