|
1- چند روزی است که با دستور رئیسجمهوری توجه نهادهای حمایتی و مسئولان رفاه اجتماعی کشور به ریشهکنی فقر مطلق معطوف شده است.
در این زمینه هر کس از منظری سخن میگوید، یکی در تعریف فقر مطلق مانده و دیگری از برنامه کوتاهمدت و بلندمدت برای ریشهکنی فقر مطلق سخن میگوید.
2- در زمینه مبارزه با فقر از ابتدای پیروزی انقلاب اسلامی برنامههای بسیاری اجرا شده است که اکنون با گسترش فقر و رسیدن به مرحله فقر مطلق میتوان گفت که تمامی این برنامهها شکست خورده و نیازمند آسیبشناسی و رفع نقص است.
برنامههایی که نه تنها فقر را مهار نکرده، بلکه فقرا را افزایش داده و شرایط سختی برای زندگی اکثریت مردم جامعه به وجود آورده است.
3- در سالهای اخیر عواملی چون شیوع کرونا، افزایش تحریمها و بیبرنامگی دولتها در حوزه اقتصاد و مهار تورم و نقدینگی و افزایش ارزش پول ملی دلیلی شده تا جامعه ایران به یک جامعه 2 طبقه تبدیل شود و از حجم طبقه متوسط کاسته شده و به طبقه فرودست اضافه شود.
این اتفاق که فاصله طبقاتی شدید در جامعه را سبب شده با آسیبهای اجتماعی بسیاری همراه بوده است که هنوز برای آنها هم فکری نشده است.
4- در تمامی این سالها نهادهای حمایتی با افزایش افراد مورد حمایت مواجه بودهاند که البته در سالهای اخیر این روند تسریع شده است.
این روند دلیلی شده تا این نهادها هم نتوانند به خوبی از جامعه هدف خود حمایت کنند و مجبور باشند منابع اندک خود را بین متقاضیان بسیار تقسیم کنند.
5- حمایتهایی که فقرا را تنها به گذران زندگی امیدوار میکند و اتفاقی مثبت در زندگی آنها رقم نمیزند در واقع همان، کمک به استمرار فقر است.
در این معنی نهاد حمایتی با عادت دادن فرد به حمایت اندک، فقر را ناخواسته نهادینه کرده و نه تنها حمایت اساسی از فقرا نداشته است، بلکه در عمل به وظایف خود برای مقابله با فقر هم عملکرد ناقصی داشته است.
6- پس از دستور رئیسجمهوری برای ریشهکنی فقر مطلق برنامه کوتاهمدتی که ارائه شده همان برنامه همیشگی یعنی اعطای بسته معیشتی به فقرا بوده است.
این تفکر نشان میدهد که برنامه جدیدی برای مقابله با فقر در کشور وجود ندارد و همچنان قرار است استمرار فقر با عادت دادن فقرا به یارانه و بسته معیشتی و... در کشور دنبال شود.
7- روشن است اگر این برنامهها پاسخ میداد امروز دیگر نیازی به دستور رئیسجمهوری برای ریشهکنی فقر مطلق نبود.
هر چند حمایت با بسته معیشتی و کالا و... ضروری به نظر میرسد، اما برای ریشهکنی فقر این بخش خصوصی و کارآفرینان هستند که باید به میدان آمده و با ایجاد اشتغال و امکان کسب درآمد برای فقرا، شرایط ریشهکنی اصولی و درست فقر مطلق در جامعه را فراهم آورند.
با این نگاه لازم است از حرکات نمایشی در مبارزه با فقر پرهیز شده و شرایط ورود بخش خصوصی و کارآفرینان به میدان فعالیت اقتصادی و محرومیتزدایی و رفع فقر مطلق با ایجاد اشتغال و سرمایهگذاری و احیای مجدد طبقه متوسط در جامعه فراهم شود.
|
