|
به گزارش ایرنا، زندگی امام حسن عسکری (ع)، ابومحمد، امام یازدهم شیعیان، در سال ۲۳۲ هجری قمری در مدینه متولد شدند و پس از پدر بزرگوارشان، امام هادی (ع)، در سن ۲۲ سالگی به امامت رسیدند. به دلیل اقامت اجباری در محله عسکر سامرا، به این لقب مشهور شدند. دوره امامت ایشان که حدود 6سال به طول انجامید، با فشارهای شدید سیاسی و عقیدتی از سوی حکومت عباسی، به ویژه معتمد عباسی، همراه بود. ایشان بارها زندانی شده و تحت شکنجههای روحی و جسمی قرار گرفتند، اما هرگز از هدایت و راهنمایی شیعیان باز نایستادند.
مبارزه در 2جبهه فرهنگی و سیاسی
اگرچه عمر پربرکت امام عسکری (ع) کوتاه بود، اما تلاشهای ایشان در 2جبهه فرهنگی و سیاسی، ثمرات ماندگاری به همراه داشت. در بعد فرهنگی، ایشان با کجرویهای فکری و عقاید خرافی مبارزه کرده و به دفاع از اسلام ناب پرداختند. در بعد سیاسی نیز، چهره واقعی حکومتهای عباسی را که به نام دین، ظلم روا میداشتند، آشکار ساختند. ایشان با هدایت شیعیان و حفظ انسجام آنان، زمینه را برای غیبت امام مهدی (عج) فراهم نمودند.
شهادت مظلومانه و میراث امامت
سرانجام، امام حسن عسکری (ع) در هشتم ربیعالاول سال ۲۶۰ هجری قمری، در سن ۲۸ سالگی، بر اثر زهر ناشی از توطئه معتمد عباسی، به شهادت رسیدند. این شهادت مظلومانه در شرایطی رخ داد که ایشان شب پیش از آن، نامههای بسیاری را به شهرهای مختلف شیعهنشین فرستاده و خبر ولادت فرزندشان، حضرت مهدی (عج)، را پنهان از دید دشمنان، به شیعیان رساندند. این اقدام، نقشهای بود برای خنثی کردن تلاشهای عباسیان برای یافتن و از بین بردن امام موعود.
تألیفات و میراث علمی امام
از آثار گرانبهای امام حسن عسکری (ع)، تفسیر قرآن کریم است که اعتبار بالایی نزد علمای شیعه دارد. همچنین نامههایی مانند نامه به اسحاق بن اسماعیل نیشابوری و مجموعهای از مواعظ و کلمات قصار ایشان، در کتب تاریخ و حدیث ثبت شده است. رساله المنقبه در مسائل حلال و حرام نیز از دیگر آثار منسوب به ایشان است که نشاندهنده عمق دانش و بینش فقهی آن حضرت میباشد.
|
