|
با آنکه پیشبینی میشد پس از توقف جنگ، شرایط حاکم بر اظهارنظر و تولید محتوا بهویژه در حوزه سیاسی و توسط فعالان سیاسی و برخی مدیران کشور دگرگون شود و دیگر هرکس به خود اجازه اظهارنظر مانند سابق و خود را مبرا دانستن و دیگران را متهم کردن یا از زاویهای فراتر از جایگاه و بدون درنظر گرفتن منافع ملی سخن نگوید، اما اینچنین نشده است.
با آنکه بسیاری از ضرورت حفظ و ارتقاء انسجام و سرمایه اجتماعی سخن میگویند، مقاومت برخی در برابر تغییرات ساده از جمله دستیابی به مهارت، شجاعت و شعور سکوت و سخن نگفتن به شکلی که در این سالها گفته شد و تنها سرمایه اجتماعی کشور را بر باد داد، کار را سخت کرده است.
گویی این افراد بنا را بر آن نهادهاند که با یک روش نادرست که خود آن را درست میدانند حرکت کرده و هیچ توجهی به آثار زیانبار این نوع حرکات و سخنان نداشته باشند.
اینکه این افراد نمیتوانند ساکت باشند و بدون درنظر گرفتن منافع و امنیت ملی و شرایط کشور و ضرورتهای آن رفتار نکنند، نشان میدهد نیاز به کنترل اجتماعی بیشتر از قبل است و این مردم هستند که باید گزافهگویان خودکاملپندار را ادب کرده و آنها را به سکوت وادار کنند.
در این مسیر باید بهگونهای عمل شود که این افراد احساس کنند جامعه برای سخنان و رفتار آنها تره هم خرد نمیکند و رسانهها هم با توجه به اینکه این افراد در جامعه جایگاهی ندارند، به آنها میدان ندهند.
در این روند مدیران و مسئولانی که شرایط جدید کشور را درک نکردهاند و همچنان از روشهای تقابلی با مردم و روشهایی که مردم را خسته کرده برای تثبیت جایگاه یا پیشبرد امور استفاده میکنند نیز باید کنار بروند و مدیرانی سر کار بیایند که بدانند نامهربانی راه به جایی نمیبرد و تنها دشمنان را به آینده امیدوار خواهد کرد.
این مهم با دولت و دیگر بخشهای تصمیمگیر است که مدیران را با ارزیابی از اقدامات آنها در زمان و پس از جنگ دوازدهروزه چیدمان کنند و مدیرانی را که ندانستهاند شرایط کشور تغییر کرده و باید رضایت مردم با دوری از روشهای تقابلی، سیاسیکاری و رانتجویی مداوم دنبال شود، تغییر دهند.
مردم ناراضی نمیتوانند به قدرت نرم کشور قدرتی اضافه کنند و به همین دلیل هر مدیری که ناراضیسازی میکند و نمیتواند سکوت کند و از تقابل با مردم دست بردارد، باید با مدیری که به دنبال رضایتمندی مردم است، عوض شود تا قدرت نرم کشور افزایش یابد.
اگر این اتفاق رخ ندهد، در ادامه جنگ ترکیبی ممکن است مردم سکوت کنند، اما سکوتی که نمیتواند علامت رضایت باشد و بسیار خطرناک است.
|
